Farby do betonu – rodzaje, właściwości i zastosowanie

Podmurówka utrzymuje konstrukcję ogrodzenia, chroni jego elementy przed korozją i dodaje estetyki otoczeniu domu. Czym pomalować podmurówkę ogrodzenia? Mamy listę polecanych produktów oraz instrukcję malowania podmurówki betonowej krok po kroku.

Czy podmurówkę warto przewidzieć na etapie projektowania ogrodzenia posesji? Zdecydowanie tak! Dzięki podmurówce ogrodzenie jest uniesione nad ziemią, co chroni jego elementy przed bezpośrednim kontaktem z wodą, błotem i wilgocią. To z kolei zmniejsza ryzyko korozji w przypadku metalowych ogrodzeń oraz gnicia w przypadku drewna. 

Podmurówka to bariera dla korzeni roślin i mniejszych zwierząt. To także estetyczny element otoczenia domu. Aby jednak takim pozostała, warto ją zabezpieczyć przed brudem oraz trudnymi warunkami atmosferycznymi.

Dlaczego warto pomalować betonową podmurówkę ogrodzenia?

Beton uważa się za materiał wyjątkowo trwały. Dlaczego zatem malowanie podmurówki betonowej to dobry pomysł? Przede wszystkim dlatego, że beton, jak każdy materiał narażony na warunki atmosferyczne, ulega korozji. Dobra farba do betonu zabezpiecza go przed szkodliwym wpływem warunków atmosferycznych takich jak deszcz, śnieg, promieniowanie UV i zmiany temperatur.

Malowana podmurówka jest mniej podatna na nasiąkanie wodą, a to z kolei zmniejsza ryzyko jej pękania i erozji.

Kolejny powód dotyczy natury estetycznej. Betonowa powierzchnia, szczególnie ta narażona na osadzanie się brudu, kurzu i mchu (a więc nasza podmurówka), będzie łatwiejsza do czyszczenia, gdy pokryjesz ją odpowiednią farbą. Pomalowana podmurówka nie wchłania brudu tak intensywnie, jak surowy beton i na dłużej zachowuje ładny wygląd. Co więcej, farba nadaje podmurówce schludny wygląd, który możesz dopasować do koloru ogrodzenia lub elewacji budynku.

Warto też dodać, że malowanie podmurówki zmniejsza ryzyko rozwoju mchu i glonów, które często pojawiają się na wilgotnych, betonowych powierzchniach.

Czym pomalować podmurówkę ogrodzenia? 

Do malowania betonowej podmurówki ogrodzenia warto wybrać farby, które są trwałe i odporne na warunki atmosferyczne oraz przystosowane do malowania betonu. Przy wyborze farby zwróć też uwagę na jej właściwości hydrofobowe, odporność na promieniowanie UV i czynniki chemiczne.

Wśród szerokiej gamy takich produktów wyróżniamy np. farby akrylowe do betonu, farby silikonowe, chlorokauczukowe, silikonowe czy poliuretanowe. Jednym z dostępnych rozwiązań jest też pomalowanie podmurówki przy pomocy farby elewacyjnej.

Farba chlorokauczukowa do betonu – zalety i zastosowanie

Czym pomalować podmurówkę ogrodzenia? Polecanym produktem jest farba chlorokauczukowa. To specjalistyczna farba ochronna, której głównym składnikiem jest chlorokauczuk. Dzięki temu farba ta charakteryzuje się wyjątkową odpornością na trudne warunki atmosferyczne, substancje chemiczne i uszkodzenia mechaniczne.

Powłoka chlorokauczukowa jest hydrofobowa, czyli odpycha wodę, dzięki czemu doskonale zabezpiecza powierzchnie przed działaniem wilgoci. To sprawia, że często stosuje się ją na zewnątrz, na podmurówkach, basenach czy ogrodzeniach. Dzięki dużej wytrzymałości chemicznej farba chlorokauczukowa jest odporna na działanie olejów, kwasów, zasad i soli. Nadaje się więc do powierzchni, które mogą mieć kontakt z takimi substancjami. 

Co więcej, chlorokauczukowa powłoka chroni przed blaknięciem spowodowanym przez promienie UV, co pozwala zachować trwałość koloru. 

Spośród farb chlorokauczukowych sprawdzonym produktem jest RAFIL Chlorokauczuk. To emalia dedykowana do malowania ochronno-dekoracyjnego powierzchni stalowych i żeliwnych stosowanych na zewnątrz. Można jej również używać do ozdobnego malowania betonowych podłoży oraz tynków cementowo-wapiennych. 

Farba RAFIL Chlorokauczuk tworzy trwałą, elastyczną warstwę odporną na zarysowania, uderzenia i inne uszkodzenia mechaniczne. Wyróżnia się dużą odpornością na trudne warunki atmosferyczne. Podłoża betonowe, w tym podmurówki, nie wymagają podkładu przed aplikacją emalii na swoją powierzchnię. 

Farba epoksydowa do betonu – kiedy warto ją wybrać?

Czym pomalować betonową podmurówkę? Kolejna propozycja to farba epoksydowa do betonu. Będzie doskonałym wyborem w sytuacjach, gdy powierzchnia wymaga wyjątkowej trwałości, odporności na ścieranie i ochrony przed chemikaliami.

Farba epoksydowa sprawdza się w garażach, warsztatach, magazynach oraz fabrykach, gdzie betonowe powierzchnie są intensywnie użytkowane i narażone na obciążenia mechaniczne. Farba epoksydowa jest bardzo trwała i odporna na uderzenia oraz ścieranie, dzięki czemu pomalowane nią powierzchnie betonowe zachowują estetykę i funkcjonalność przez długi czas.

W gamie produktów RAFIL polecamy RAFIL na beton – zestaw emalia epoksydowa. Ta dwuskładnikowa emalia przeznaczona jest do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni betonowych. Tworzy antypoślizgową, trwałą i elastyczną powłokę, odporną na ścieranie i uderzenia.

Zabezpiecza powierzchnie betonowe przed działaniem wody, środków myjąco-odkażających i wybranych substancji chemicznych. Stosowana na zewnątrz zapewnia podwyższoną ochronę przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi w zestawie z produktem RAFIL Na Beton Lakier poliuretanowy.

Jak przygotować podmurówkę do malowania?

Zanim zabierzesz się za malowanie, czeka Cię praca nad odpowiednim przygotowaniem betonowego podłoża. 

• Jeśli podmurówka jest nowa, przed przystąpieniem do malowania należy ją sezonować przez co najmniej 4 tygodnie. Pozwoli to na odpowiednie utwardzenie betonu i usunięcie nadmiaru wilgoci.
• Przed aplikacją farby dokładnie oczyść powierzchnię podmurówki z wszelkich zanieczyszczeń takich jak kurz, brud, tłuszcz czy resztki starych powłok. Możesz użyć szczotki, odkurzacza lub sprężonego powietrza, aby usunąć pył.
• Przygotuj grunt, mieszając farbę RAFIL Chlorokauczuk z dodatkiem około 25% rozcieńczalnika. Dobrze wymieszaj, aby uzyskać jednorodną konsystencję.

Nałóż grunt na przygotowaną powierzchnię podmurówki, używając pędzla, wałka lub natrysku. Upewnij się, że grunt pokrywa całą powierzchnię równomiernie. Pozwól mu wyschnąć zgodnie z zaleceniami producenta.

Malowanie podmurówki betonowej krok po kroku

1. Użyj miękkiego wałka flokowego lub pędzla do farb olejnych. Przed rozpoczęciem malowania sprawdź, czy struktura, którą pozostawia wałek lub pędzel, jest akceptowalna.
2. Druga opcja to natrysk. Przygotuj natrysk pneumatyczny, ustawiając zalecaną lepkość farby na 25-35 sekund w kubku Forda fi 4 mm. Dodaj do 25% rozcieńczalnika (RAFIL Rozcieńczalnik do wyrobów chlorokauczukowych i poliwinylowych) i ustaw ciśnienie natrysku na 0,3-0,5 MPa.
3. Nałóż pierwszą warstwę farby (np. RAFIL Chlorokauczuk) na przygotowaną powierzchnię podmurówki. Staraj się nie przeciągać wielokrotnie wałka po tej samej powierzchni, aby uniknąć rozmiękczenia poprzedniej warstwy.

1. Pozwól pierwszej warstwie wyschnąć przez minimum 0,5 do 2 godzin, w zależności od warunków otoczenia. Upewnij się, że farba jest całkowicie sucha przed nałożeniem kolejnej warstwy.
2. W przypadku przekroczenia zalecanego czasu schnięcia, poczekaj przynajmniej 5 dni przed nałożeniem kolejnej warstwy.
3. Powtarzaj proces do nałożenia 2-3 warstw, aby uzyskać optymalne krycie i trwałość.
4. Upewnij się, że temperatura otoczenia oraz malowanej powierzchni wynosi od +10°C do +25°C, a wilgotność względna powietrza jest niższa niż 80%.

Jak dbać o pomalowaną podmurówkę, aby służyła na lata?

Aby pomalowana betonowa podmurówka służyła na lata, warto regularnie dbać o jej stan. Usuwaj z niej liście, kurz, piasek i inne zanieczyszczenia, aby zapobiec ich nagromadzeniu. Możesz użyć szczotki, miotły lub węża ogrodowego. Co najmniej raz w roku przemyj beton wodą z mydłem lub łagodnym detergentem, aby usunąć trudniejsze plamy i osady. 

Regularnie kontroluj też powłokę farby pod kątem pęknięć, łuszczenia się czy odbarwień. Wczesne wykrycie problemów pozwala na szybszą reakcję i naprawę. Jeśli to niezbędne, zabezpiecz podmurówkę, używając sprawdzonych środków RAFIL.

‍

Wygląd betonowego płotu możesz zmienić samodzielnie, wykorzystując do tego odpowiednie farby. Sprawdź, czym i jak pomalować ogrodzenie betonowe, a także jak przygotować się do malowania. W artykule znajdziesz informacje, jak przygotować powierzchnię przed malowaniem ogrodzenia betonowego, jaką farbę do betonowego płotu wybrać oraz jak krok po kroku nadać betonowym murkom nowy wygląd.

Jak przygotować betonowe ogrodzenie do malowania?

Zanim zaczniesz malowanie ogrodzenia betonowego, musisz dobrze przygotować powierzchnię. Należy oczyścić ją z warstw starej farby (zwłaszcza w miejscach, gdzie jest ona luźno związana, kruszy się i pęka), grzybów, pleśni i tłustych plam. Dzięki temu żywotność nowej farby znacznie się wydłuży, a efekty malowania będą satysfakcjonujące. Przed malowaniem warto też wyrównać powierzchnię – wypełnić wszelkie ubytki i przeszlifować całe ogrodzenie. Naprawa betonowego ogrodzenia przed malowanie jest wskazana, jeśli struktura materiału jest mocniej naruszona. W takiej sytuacji warto wypełnij takie miejsca betonem lub syntetyczną szpachlówką. Nałóż masę niewielką szpachlą lub kielnią, a w przypadku głębokich pęknięć – warstwami. Całość pozostaw do wyschnięcia, a zaszpachlowaną powierzchnię przeszlifuj i odpyl. Najlepiej wykorzystać do tego odkurzacz. Jeśli korzystasz z detergentów do czyszczenia betonu, spłucz je dokładnie wodą i zanim przystąpisz do malowania, pozwól betonowi dokładnie wyschnąć.

Wskazówki dotyczące czyszczenia betonowego ogrodzenia

Wskazówka! Czym oczyścić beton przed malowaniem?

• Do czyszczenia betonowego ogrodzenia możesz wykorzystać stalową szczotkę. Jeśli brud jest uporczywy, możesz postawić na szczotkę mechaniczną.
• W przypadku starych ogrodzeń dobrze sprawdzi się delikatne piaskowanie.
• By usunąć tłuste plamy, możesz wykorzystać bawełnianą szmatkę nasączoną rozpuszczalnikiem lub detergentem odtłuszczającym.
• Skutecznym sposobem czyszczenia betonu jest też używanie wody pod wysokim ciśnieniem.

Jaka farba na ogrodzenie betonowe będzie najlepsza?

Do malowania betonowego ogrodzenia nie możesz wykorzystać każdej farby. Musisz postawić na emalię o odpowiednich parametrach, która będzie dobrze współpracowała z podłożem, a do tego będzie odporna na wilgoć, promienie słoneczne, mróz czy inne czynniki atmosferyczne. Ponadto, jeśli płot usytuowany jest blisko drogi, może być narażony na uderzenia ziaren żwiru czy piasku, wypadających spod kół przejeżdżających samochodów.Jaką farbą pomalować ogrodzenie betonowe? Możesz postawić np. na farby epoksydowe lub farby chlorokauczukowe. Tworzą one na betonowych powierzchniach bardzo twarde i elastyczne powłoki, odporne na uderzenia, ścieranie, czynniki atmosferyczne, a także chemikalia.

Wskazówka dotycząca spójnego wyglądu otoczenia

{{recomended-product}}

Wskazówka! Jak nadać spójny wygląd otoczeniu?

Jeśli chcesz, by otoczenie Twojego domu miało spójny styl, postaw na podobną kolorystykę ogrodzenia, bramy, furtki, dachu, parapetów czy rynien. Wykorzystanie zbliżonej palety barw sprawi, że otoczenie będzie miało harmonijny wygląd. Do malowania metalowych powierzchni możesz wykorzystać Emalię RAFIL Do Bram i Ogrodzeń lub Gruntoemalię RAFIL Radach Na Dach.

Czy impregnować betonowe ogrodzenie przed malowaniem?

To zależy od tego, jakie są wskazania na opakowaniu i w karcie technicznej danego produktu. W przypadku farb z serii RAFIL Chlorokauczuk nie stosujemy gruntu na beton a tylko i wyłącznie na metal. Z kolei przy farbie epoksydowej zagruntowanie podłoża zmieszaną farbą z dodatkiem rozcieńczalnika jest konieczne.

Jak wykończyć ogrodzenie betonowe i kiedy je malować?

Ogrodzenie betonowe należy malować w odpowiednich warunkach. Nie może być za zimno, za ciepło, zbyt wietrznie i wilgotno. Temperatura betonu powinna być wyższa niż 10°C, a temperatura otoczenia musi mieścić się w przedziale 10-35°C. Ponadto wilgotność względna powietrza nie powinna być wyższa niż 85%. Malowania nie należy przeprowadzać wtedy, gdy wieje porywisty wiatr, niedawno padało lub jest mgliście. Jeśli chcesz uzyskać najlepszy efekt malowania, postępuj zgodnie z poniższymi krokami:

• Przygotuj farbę – dokładnie ją wymieszaj, aby uzyskać jednolitą konsystencję.
• Wyrównaj powierzchnię ogrodzenia – usuń wszelkie ubytki i przeszlifuj całą powierzchnię.
• Dokładnie oczyść powierzchnię – usuń wszystkie stare farby, grzyby, pleśń i tłuste plamy, aby zapewnić lepszą przyczepność nowej farby.
• Jeśli korzystasz z detergentów do czyszczenia betonu, spłucz je dokładnie wodą i pozwól betonowi dokładnie wyschnąć.
• Zagruntuj powierzchnię – zastosuj odpowiedni grunt, aby zapewnić lepszą przyczepność farby.
• Nałóż farbę na ogrodzenie – wykorzystaj pistolet natryskowy lub wałek, aby równomiernie rozprowadzić farbę na powierzchni ogrodzenia.
• Nałóż co najmniej dwie warstwy farby – odczekaj minimum 24 godziny między nałożeniem kolejnych warstw.
• Poczekaj na całkowite utwardzenie się farby – zanim zaczniesz użytkować ogrodzenie, upewnij się, że farba jest w pełni utwardzona.

Malowanie ogrodzenia betonowego może być czasochłonnym zadaniem, ale jeśli wykonasz je zgodnie z zaleceniami producenta farby, uzyskasz trwałą i estetyczną powłokę, która przetrwa wiele lat.

Pamiętaj!

Jeżeli farba nie jest odporna na promienie UV, to jej kolory szybko wyblakną. Aby temu przeciwdziałać, warto zabezpieczyć farbę dodatkową warstwą specjalnego lakieru, jak RAFIL NA BETON Lakier poliuretanowy.

Najczęstsze błędy podczas malowania ogrodzenia betonowego i jak ich uniknąć

Malowanie ogrodzenia betonowego nie jest trudnym zadaniem. Warto jednak wiedzieć, jakich błędów nie popełnić. Dzięki temu masz pewność, że efekt pracy będzie zadowalający estetycznie, a nowa podłoga trwała i wytrzymała.Do najczęstszych błędów podczas malowania z pomocą farby do betonowego płotu RAFIL Chlorokauczuk Należą:

• używanie niewłaściwej farby, która nie jest odpowiednia do warunków zewnętrznych czy betonowego podłoża;
• nieodpowiednie przygotowanie nowego betonowego podłoża — nowe płoty betonowe i tynki cementowo wapienne należy sezonować minimum 4 tygodnie przed nałożeniem farby do murków betonowych;
• brak właściwego oczyszczenia betonowej powierzchni. Przed aplikacją farby z powierzchni trzeba usunąć zanieczyszczenia, które mogą pogorszyć przyczepność, a w konsekwencji spowodować wady powłoki i przedwczesne jej odspajanie. Będą to ślady piasku i ziemi, mech i glony, luźne fragmenty betonu. Następnie całość należy bardzo dokładnie odpylić;
• malowanie przy nieodpowiedniej temperaturze – nie powinna przekraczać 25 stopni Celsjusza ani być niższa niż 10 stopni Celsjusza;
• malowanie przy zbyt dużej wilgotności, przekraczającej 80%, przed deszczem, przy dużym zamgleniu – spowoduje to wolniejszy czas wysychania i osłabi powłokę;

Podsumowanie

Pomalowany płot betonowy zyska całkiem nowy wygląd. Dopasujesz go do aranżacji otoczenia domu, ale przede wszystkim przedłużysz żywotność betonu. Przed malowaniem musisz dobrze przygotować betonowe podłoże. Konieczne będzie więc oczyszczenie betonu z warstw starej farby, grzybów, pleśni i tłustych plam oraz innych zanieczyszczeń jak ziemia, mech, glony. Gdy beton ma ubytki, trzeba je uzupełnić, a całość przeszlifować i odpylić np. z pomocą odkurzacza. Do malowania polecamy farbę RAFIL Chlorokauczuk. To emalia, która charakteryzuje się zwiększoną odpornością na działanie warunków atmosferycznych. Tworzy powłokę odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne, a do tego nie wymaga stosowania oddzielnego preparatu do gruntowania w przypadku podłoży betonowych.

Korozja to proces niszczenia metalu w wyniku reakcji chemicznych z otoczeniem. Najczęściej zachodzi pod wpływem wilgoci i tlenu. W jej efekcie na metalowej powierzchni powstaje rdza, czyli tlenek żelaza.

Proces ten jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ osłabia strukturę materiału, a z czasem także uszkadza metalową powierzchnię. Korozja dotyczy nie tylko żelaza, ale też innych metali — miedzi, aluminium czy nawet stali nierdzewnej, choć jej tempo jest wtedy inne. 

Ryzyko wystąpienia korozji oraz szybkość powstawania rdzy zależy przede wszystkim od klasy korozyjności środowiska. Co znaczą poszczególne klasy? Wyjaśniamy w artykule.

Definicja i znaczenie klas korozyjności 

Warto pamiętać, że klasy korozyjności nie odnoszą się bezpośrednio do samego materiału, lecz do otoczenia, w którym znajduje się metalowa powierzchnia. Klasa korozyjności określa, jak szybko zachodzi degradacja metali w różnych warunkach środowiskowych. 

Te odgórnie ustalone normy określają więc agresywność środowiska, w którym znajduje się dany metal. Dzięki temu można precyzyjnie dobrać odpowiednie środki ochrony – farby, powłoki antykorozyjne czy inne zabezpieczenia, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu materiału.

Klasy korozyjności wprowadziła norma ISO 12944. Norma, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) w ocenie ryzyka korozji uwzględnia m.in. wilgotność, temperaturę, promieniowanie UV, obecność substancji chemicznych oraz ryzyko uszkodzeń mechanicznych. To właśnie te elementy wpływają na intensywność procesów korozyjnych, a co za tym idzie, na trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji metalowych.

Jakie znaczenie mają klasy korozyjności? Dzięki nim możliwe jest odpowiednie zaprojektowanie zabezpieczeń dla metalowych elementów konstrukcji – hali produkcyjnych, rurociągów, elementów infrastruktury. 

Przykład? Konstrukcje stalowe narażone na działanie atmosferyczne w klimatach o wysokiej wilgotności i zasoleniu (np. na obszarach przybrzeżnych) wymagają bardziej zaawansowanych zabezpieczeń antykorozyjnych niż te, które funkcjonują w suchym, wewnętrznym środowisku. W mniej agresywnych środowiskach można z kolei zastosować cieńsze powłoki ochronne. 

W praktyce klasy korozyjności środowiska wprowadzone przez normę PN-EN ISO 12944 pomagają uniknąć kosztownych napraw i zwiększają bezpieczeństwo użytkowania konstrukcji. Właściwy dobór zabezpieczeń na podstawie klasy korozyjności to inwestycja w długowieczność i stabilność każdej metalowej konstrukcji.

Korozja dotyczy wszystkich metalowych powierzchni narażonych na kontakt z wilgocią, w tym także dachów. Odpowiednia farba do zabezpieczenia dachu to RAFIL Radach Farba Na Dach.

Przegląd poszczególnych klas korozyjności

W normie ISO 12944 wyróżnia się sześć głównych klas korozyjnych, które przedstawiają różne poziomy agresywności środowiska.

Klasa korozyjności C1 – bardzo niska korozyjność

Klasa C1 oznacza środowisko, w którym ryzyko korozji jest minimalne. Obejmuje wnętrza budynków, ogrzewane i dobrze wentylowane. Będą to więc np. biura, szkoły, hotele, sklepy czy instytucje publiczne. 

Ponieważ w tego typu pomieszczeniach nie ma dużych zmian wilgotności ani agresywnych substancji, metalowe elementy narażone są na bardzo małe ryzyko korozji. W takich warunkach stosowanie specjalnych zabezpieczeń jest często zbędne i można używać materiałów podatnych na korozję.

Klasa korozyjności C2 – niska korozyjność

Klasa korozyjności C2 oznacza środowisko o niskim stopniu korozyjności. We wnętrzach obejmuje budynki nieogrzewane takie jak magazyny, hale sportowe czy garaże. Wilgotność powietrza jest tu nieco wyższa, ale nadal nie stanowi dużego zagrożenia dla metalu. 

Na zewnątrz budynków klasa ta odnosi się do terenów wiejskich, w których poziom zanieczyszczeń atmosferycznych jest bardzo niski. Choć ryzyko korozji jest tu większe niż w przypadku klasy C1, metalowe powierzchnie skutecznie zabezpieczą odpowiednie farby antykorozyjne. 

Klasa korozyjności C3 – średnia korozyjność

Klasa C3 odnosi się do środowisk o umiarkowanej korozyjności. Przykładem takich warunków są obszary miejskie i przemysłowe, gdzie występuje średni poziom zanieczyszczeń np. tlenków siarki. 

We wnętrzach klasa korozyjności C3 obejmuje najczęściej zakłady przemysłowe – hale produkcyjne czy zakłady spożywcze, w których wysoka wilgotność powietrza przyspiesza procesy korozyjne. Jeśli stosuje się tam materiały jak stal niskowęglowa, niezbędne będą solidniejsze zabezpieczenia antykorozyjne, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu metali.

Klasa korozyjności C4 – wysoka korozyjność

Klasa korozyjności C4 to środowiska o wysokiej agresywności korozyjnej. Metal jest tu narażony na silne działanie czynników zewnętrznych. W tej klasie znajdują się więc m.in. zakłady chemiczne, baseny, stocznie czy tereny silnie uprzemysłowione, w których wysoka wilgotność oraz obecność substancji chemicznych znacząco przyspieszają proces korozji. 

Na zewnątrz do tej klasy zalicza się także obszary przybrzeżne o umiarkowanym zasoleniu. Metalowe elementy narażone na takie warunki muszą być zabezpieczone powłokami o wysokiej odporności na korozję. 

Klasa korozyjności C5-I – bardzo wysoka korozyjność (przemysłowa)

Klasa C5-I to najwyższa klasa korozyjności oznaczająca ekstremalnie agresywne warunki przemysłowe. Będą to miejsca takie jak zakłady produkcyjne, gdzie panuje bardzo wysoka wilgotność i wysoki poziom zanieczyszczeń powietrza, a metal jest narażony na bardzo szybkie niszczenie. 

Konstrukcje metalowe w takich warunkach wymagają najskuteczniejszych dostępnych powłok ochronnych, aby zapobiec degradacji materiałów. Często stosuje się tutaj powłoki wielowarstwowe oraz zaawansowane technologie zabezpieczeń. 

Klasa korozyjności C5-M – bardzo wysoka korozyjność (morska)

Klasa C5-M to alternatywa dla klasy C5-I dotycząca środowisk morskich. To tu metal jest najbardziej narażony na korozję, działanie wody morskiej, wysoką wilgotność oraz zasolenie. 

Będą to tereny przybrzeżne, porty, statki czy konstrukcje morskie takie jak platformy wiertnicze. Stosowanie najskuteczniejszych powłok antykorozyjnych jest tu absolutnie konieczne, a zabezpieczenia antykorozyjne muszą zapewniać odporność na skrajnie trudne warunki i agresywne działanie soli morskiej.

Jak dobrać materiały i zabezpieczenia w zależności od klasy

Klasa korozyjności otoczenia domu najczęściej mieści się w zakresie C1-C3. Oznacza to, że występujące tam warunki nie są szczególnie agresywne dla metali. Nawet w przypadku nieogrzewanych budynków czy wilgotnych przestrzeni poziom zagrożenia korozyjnego jest umiarkowany. 

Tereny wiejskie, podmiejskie oraz typowe obszary mieszkaniowe nie są narażone na duże zanieczyszczenia, jak w przypadku fabryk czy stref przemysłowych. Oznacza to, że C3 to maksymalna klasa korozyjności, z jaką będziesz mieć tu do czynienia. W takich warunkach można korzystać z ogólnodostępnych produktów antykorozyjnych, które w zupełności spełniają wymagania codziennego użytku. 

Będą to np.:

• RAFIL Prosto Na Rdzę – specjalistyczna gruntoemalia 3 w 1 stosowana bezpośrednio na powierzchnie stalowe i żeliwne eksploatowane na zewnątrz.
• RAFIL Do Bram i Ogrodzeń – antykorozyjna emalia przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych, ocynkowanych i aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
• RAFIL Chlorokauczuk – farba chlorokauczukowa przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
• RAFIL Podkład Antykorozyjny – farba gruntująca stosowana na podłoża ocynkowane, stalowe i aluminiowe na zewnątrz. W zestawie z farbą nawierzchniową zapewnia długotrwałą ochronę antykorozyjną.

W otoczeniu domu klasa korozyjności nie jest kluczowym czynnikiem przy wyborze zabezpieczeń metalowych elementów. Produkty antykorozyjne RAFIL są wystarczająco trwałe, by chronić metalowe powierzchnie takie jak balustrady, ogrodzenia czy elementy małej architektury. Sprawdź szeroką gamę środków RAFIL już dziś!

• Karta techniczna – zapis tworzony przez producenta, dotyczący konkretnego wyrobu, jego przeznaczenia, charakterystyki i stosowania.
• Symbol wyrobu – każdy wyrób posiada dany symbol, który określa typ rodzaj i jego kolor, na tej podstawie wyrób jest identyfikowany.
• Gęstość – masa 1 cm³ wyrobu oznaczana piknometrycznie w temp. 20°C; dla wyrobów dwuskładnikowych jest to wartość średnia, po zmieszaniu składników.
• Punkt zapłonu (ang. flash point) – jest to najniższa temp. materiału malarskiego, w której wytworzy on pary substancji palnych wystarczających do zapłonu w określonych warunkach zapłonu.
• Zużycie teoretyczne (ang. theoretical spreading rate) – wartość (i/m²; kg/m²; m²/l; m²/kg) podawana w danych technicznych farby; arytmetyczny wynik zależności zawartości substancji nielotnej i specyfikowanej grubości powłoki malarskiej.
• Zużycie praktyczne - zależy od wielu czynników, między innymi od zużycia teoretycznego, chropowatości podłoża, metody i warunków nakładania, wielkości i rodzaju malowanej powierzchni, a także roli powłoki w zestawie; określa się iloczynem współ- zużycia praktycznego i zużycia teoretycznego farby.
• Czas przydatności wyrobu do stosowania (ang. pot life) – max. czas, w którym wyrób lakierowy po zmieszaniu z utwardzaczem zachowuje swoje właściwości i nadaje się do nanoszenia na podłoże.
• Czas schnięcia (ang. drying time) czas przejścia ciekłej powłoki malarskiej w stałą powłokę o określonych własnościach fizycznych i mechanicznych w danej temp.
• Porowatość (ang. porosity) – zależy w głównej mierze od użytego pigmentu, charakteryzuje ją obecność w powłoce otworków i kanalików sięgających do podłoża.
• Przepuszczalność (ang. permeability) – charakteryzuje zdolność przepuszczania gazów lub par przez powłokę, zależy od własności fizykochemicznych, grubości powłoki.
• Przyczepność (ang. adhesion) – zdolność powłoki do wiązania się z podłożem lub poprzednią warstwą.
• Trwałość powłoki (ang. durability) – przypuszczalny czas „życia” powłoki malarskiej do pierwszej głównej renowacji.
• Wydajność - powierzchnia (w m2), która może być pokryta daną ilością wyrobu lakierowego tworzącego powłokę o wymaganej grubości; zależy od warunków stosowania, złożoności geometrycznej konstrukcji, warunków atmosferycznych itp.
• Powłoka termoodporna – odporna na długookresowy wpływ temp. powyżej 150°C.
• Emalia (ang. top coat) – wyrób malarski pigmentowany o wysokich walorach dekoracyjnych, zwłaszcza barwie i połysku. Jako warstwy nawierzchniowe – emalie – muszą być odporne na wpływ zewnętrznych czynników korozyjnych np. promieniowanie słoneczne.
• Farba (ang. primer) – materiał malarski pigmentowany, tworzący powłokę kryjącą – która ma przede wszystkim spełniać funkcje ochronne. Farby tego typu (gruntujące, przeciwrdzewne) nanoszone są bezpośrednio na podłoże i zawierają składniki powstrzymujące procesy korozyjne. Powinny charakteryzować się głównie dobrą przyczepnością do podłoża.
• Farba do czasowej ochrony – chroni czasowo przed działaniem czynników atmosferycznych i korozyjnych (najczęściej przez okres 6 m-cy na czas montażu, transportu, składowania).
• Farba, emalia tiksotropowa – zawiera dodatki powodujące efekt zmniejszania się lepkości pozornej (upłynnienie) w czasie działania naprężeń ścinających (mieszanie, rozcieranie pędzlem).
• Farba na gorzej przygotowane podłoże (ang. surface tolerant) – przeznaczona do gruntowania, tolerująca gorzej przygotowane powierzchnie. Posiada właściwości: stabilizacji, przetwarzania i penetracji rdzy.
• Farby chemoutwardzalne (ang. chemical curing paints) – produkt malarski składający się z dwu lub trzech składników (żywica + utwardzacz) mieszanych bezpośrednio przed aplikacją.
• Farba grubopowłokowa (ang. high build) – materiał malarski dający grubszą powłokę suchą niż powszechnie stosowane materiały.
• Lakier (ang. varnish) – wyrób malarski niepigmentowany dający w efekcie powłokę przeświecalną.
• Pigmenty (ang. pigments) – są to substancje nierozpuszczalne w spoiwie farby a ulegające w nim zdyspergowaniu. Charakterystyczne dla nich są następujące własności: barwa, zdolność krycia, niekiedy zdolności ochronne i przeciwrdzewne.
• Rozcieńczalnik (ang. thinner) – lotna ciecz nie rozpuszczająca substancji błonotwórczej. Po dodaniu do materiału malarskiego nie powoduje niekorzystnych objawów. Dodatek rozcieńczalnika wymagany może być w przypadku nadmiernego zgęstnienia wyrobu wskutek zbyt długiego lub nieodpowiedniego przechowywania. Należy jednak pamiętać, że dodatek nawet małej ilości rozcieńczalnika może spowodować duże zmiany w grubości powłoki (szczególnie dla wyrobów tiksotropowych).
• Rozpuszczalnik (ang. solvent) – ciecz rozpuszczająca substancje błonotwórczą (spoiwo). Przy doborze rozpuszczalnika zwrócić trzeba uwagę m. in. na: zdolność rozpuszczania, lotność, temp. zapłonu, toksyczność, zapach itp.
• Substancja nielotna; części stałe (ang. solids) – łączna zawartość substancji błonotwórczych, pigmentów, wypełniaczy i innych składników materiału malarskiego pozostająca na powierzchni malowanej w procesie schnięcia powłoki.