Aluminium to metal o wielu zaletach. Jest lekki, a przy tym mało podatny na korozję. Aby w pełni zabezpieczyć je przed szkodliwymi czynnikami atmosferycznymi i odświeżyć jego wygląd, aluminium warto malować. Jaka farba do aluminium będzie najlepsza? Podpowiadamy!

Aluminium to jeden z najpopularniejszych materiałów konstrukcyjnych – wyjątkowo odporny na rdzę, lekki i wytrzymały. Producenci chętnie wykorzystują je między innymi do produkcji pokryć dachowych, rynien, stolarki drzwiowej czy okiennej.

Pomimo wielu zalet aluminium, jak każdy rodzaj metalu, wymaga regularnego odświeżania, aby zachować estetyczny wygląd i właściwości. Jak powinno wyglądać malowanie aluminium? Jaka farba będzie najlepsza do tego celu? Nasz ekspert podpowiada!

Malowanie aluminium – farba RAFIL Radach

Do malowania aluminium należy używać tylko produktów do tego przeznaczonych. W żadnym wypadku nie wystarczy „zwykła” emalia do metalu! Używając nieodpowiedniego produktu, możesz osiągnąć efekt odwrotny do zamierzonego i spowodować więcej szkód niż pożytku. Przed wyborem farby koniecznie upewnij się, czy producent dopuszcza stosowanie jej na powierzchnię aluminium!

W ofercie RAFIL Znajdziesz Emalię, która doskonale sprawdza się w malowaniu aluminium – to RAFIL Radach Farba Na Dach, wysokiej jakości farba poliwinylowo­akrylowa, odpowiednia na powierzchnie metalowe, w tym aluminiowe, odznaczająca się bardzo dobrą przyczepnością do podłoża, dobrymi właściwościami mechanicznymi oraz odpornością na działanie korozji, światła, wody i innych czynników atmosferycznych.

{{recomended-product}}

Czym jeszcze wyróżnia się ten produkt? Oto najważniejsze zalety RAFIL Radach:

• Szybki czas schnięcia – malowana powierzchnia jest sucha w dotyku po upływie zaledwie godziny.
• Zabezpieczenie przed korozją – farba, stosowana wraz z podkładem antykorozyjnym, zapewnia doskonałą ochronę przed rdzą. Metal chroniony jest nawet przez 8 lat!
• Ochrona nawet przed najtrudniejszymi warunkami – emalia zapewnia najwyższy poziom ochrony przed zmiennymi, skrajnymi czynnikami atmosferycznymi. Częste opady? Mróz? Palące słońce? RAFIL Radach doskonale radzi sobie w każdych warunkach.
• Bogata oferta kolorów – emalia RAFIL Radach występuje w dwóch typach wykończenia – półmat (w 13 kolorach do wyboru) oraz połysk (w 3 kolorach do wyboru).
• Uniwersalne zastosowanie – farba może być używana do malowania powierzchni aluminiowych, a także stalowych i ocynkowanych. Sięgnij po nią, kiedy malujesz metal po raz pierwszy, jak i wtedy, gdy odnawiasz powierzchnie malowane w przeszłości inną emalią.
• Wiele powierzchni – RAFIL Radach Farba Na Dach może posłużyć do malowania wielu elementów znajdujących się na zewnątrz twojego domu i narażonych na ekstremalne warunki pogodowe. Przy jej pomocy odnowisz dach, rynny, parapety, a także aluminiowe okna czy drzwi.

Malowanie aluminium – jaki podkład?

Malowanie aluminium bez podkładu to zły pomysł. Aby osiągnąć optymalne efekty krycia i ochrony metalu, farbę RADACH stosuj razem z podkładem antykorozyjnym RAFIL. Produkt ten tworzy elastyczną, wysoko przyczepną powłokę, do której z łatwością przylega emalia. Podkład wzmacnia ochronne działanie farby – stosowanie tych dwóch produktów jednocześnie to ośmioletnia gwarancja ochrony metalu przed korozją.

RAFIL Podkład Antykorozyjny Można Stosować Na Powierzchnie Aluminiowe, ale też ocynkowane i stalowe. Farbą warto zabezpieczyć powierzchnie narażone na rdzewienie czy wymalowane nieznaną emalią. Zwróć uwagę, że podkład dostępny jest w dwóch odcieniach. Jeden z nich to szary okienny stosowany pod jasne odcienie farby nawierzchniowej. Drugi — czerwony tlenkowy przeznaczony jest pod ciemne odcienie farby nawierzchniowej.

Czym pomalować aluminium? Farba Radach w praktyce

Jak malować aluminiowe powierzchnie? Skorzystaj z naszego przewodnika krok po kroku:

1. Oczyść metal z warstw starej, luźnej farby, brudu, kurzu i rdzy (możesz użyć do tego polerki lub drucianej szczotki). Podłoże przeznaczone do malowania powinno być czyste, suche i bez śladów korozji.
2. Przetrzyj powierzchnię papierem ściernym, aby ją zmatowić.
3. Usuń pył, a następnie dokładnie odtłuść aluminium (np. przy pomocy RAFIL Preparatu Do Odtłuszczania). Preparat nie tylko odtłuszcza, ale także usuwa brud, glony, mech i inne zanieczyszczenia, a także przygotowuje aluminiową powierzchnię do malowania. Nakłada się go gąbką, pędzlem, szczotką lub tkaniną.
4. Przy pomocy pędzla, wałka lub natrysku rozprowadź jedną warstwę podkładu antykorozyjnego. To gruntująca farba do aluminium, która poprawia przyczepność właściwej farby do podłoża, a także poprawia jej właściwości antykorozyjne. W szczególności trzeba nią pokryć wszystkie powierzchnie pomalowane wcześniej nieznaną substancją.
5. Odczekaj od 3 do 6 godzin i nałóż pierwszą, cienką warstwę RAFIL Radach. Upewnij się, czy wszystkie elementy (w tym miejsca trudno dostępne) zostały pokryte farbą. Emalię możesz nakładać przy użyciu dowolnego narzędzia – pędzla, wałka lub natrysku hydrodynamicznego (w zależności od sprzętu, jakim dysponujesz i rozmiaru malowanej powierzchni).
6. Odczekaj co najmniej 6 godzin i nałóż drugą, nieco grubszą warstwę emalii. Jeżeli uzyskany efekt dekoracyjny nie będzie dla Ciebie satysfakcjonujący, po kolejnych 6 godzinach możesz nałożyć kolejną warstwę.
7. Nakładając kolejne warstwy farby do aluminium, zwracaj uwagę, aby na malowanej powierzchni nie osadziły się pyłki, kurz czy inne zanieczyszczenia, które mogą zmniejszyć przyczepność farby.
8. Nie maluj w czasie mgły, deszczu i przed burzą. Temperatura otoczenia powinna wynosić od 5 stopni do 25 stopni przy wilgotności powietrza poniżej 80 %. Temperatura malowanego podłoża nie może być niższa niż 10 stopni i wyższa niż 35 stopni.

Gotowe! Twoje aluminiowe powierzchnie będą prezentować się doskonale przez naprawdę długi czas, a Ty możesz być spokojny o ich bezpieczeństwo. Profesjonalne produkty RAFIL ochronią metal przed niesprzyjającymi czynnikami atmosferycznymi!

Czy aluminium można malować proszkowo?

Jedną z metod zabezpieczenia aluminiowych powierzchni jest malowanie proszkowe aluminium. Technika ta polega na pokryciu aluminium cząsteczkami farby i żywicy przy użyciu natrysku elektrostatycznego. Pokryte proszkiem elementy umieszcza się następnie w specjalnym piecu, gdzie ulegają stopieniu i zmieniają się w gładką, twardą powłokę. Powierzchnia staje się tez bardzo odporna na uderzenia i inne uszkodzenia mechaniczne.

Jak widać z przytoczonego opisu, malowanie proszkowe aluminium to proces, którego nie da się przeprowadzić w domu. Odbywa się on w specjalnych lakierniach proszkowych, które świadczą usługi malowania proszkowego. Odpowiednią farbę do aluminium dobiera się, biorąc pod uwagę powierzchnię do malowania oraz jej przeznaczenie – czy będzie znajdować się na zewnątrz, czy wewnątrz budynku.

Metoda malowania proszkowego aluminium jest wydajna i efektywna. Zapewnia gładką, odporną powłokę o jednakowej grubości. Konieczne jest tu jednak użycie specjalistycznego sprzętu oraz posiadanie odpowiednich umiejętności.

Malowanie aluminium sprayem — najważniejsze informacje

W sklepach spotkasz środki do malowania aluminium sprayem. Czy to dobry pomysł? Wszystko zależy od oczekiwanego efektu. Malowanie aluminium sprayem nie pozwala na pokrycie powierzchni jednolitą powłoką. Nie utworzysz w ten sposób grubej warstwy ochronnej, aluminium nie będzie więc zabezpieczone przed korozją i trudnymi warunkami atmosferycznymi.

Spraye nadają się jednak do celów dekoracyjnych. Można z ich pomocą wymalowywać różne wzory. Mogą być też niezłym sposobem na punktowe poprawki na aluminiowych powierzchniach czy innych elementach z tego metalu.

‍Komin to niewątpliwie jeden z najważniejszych elementów domu. Warto go prawidłowo zabezpieczyć, aby na lata zapewnić bezpieczeństwo i spokojne użytkowanie. Jednym z najlepszych rozwiązań jest zastosowanie metalowej obróbki. Podpowiadamy, jak obrobić komin blachą oraz jak konserwować go w przyszłości.

Odpowiednie zabezpieczenie komina ma znaczenie z kilku względów. Pierwszy to oczywiście bezpieczeństwo przeciwpożarowe – komin musi być szczelny i trwały, a blacha na zewnątrz pozwala utrzymać go w pożądanym stanie.

Drugi związany z tym powód to wydajne i prawidłowe działanie domowego ogrzewania. Komin musi być drożny, aby skutecznie odprowadzać dym, ale powinien też pracować w odpowiednio wysokiej temperaturze. Zbyt zimny komin często nastręcza problemów, ponieważ osadzają się w nim substancje smoliste, które przy prawidłowej pracy powinny zostać odprowadzone na zewnątrz.

Jednak nie tylko kwestie grzewcze i przeciwpożarowe mają znaczenie. Komin to także newralgiczny element dachu pod kątem występowania wilgoci. Należy go szczelnie zaizolować i odpowiednio połączyć z poszyciem dachowym, w przeciwnym razie zachodzi ryzyko przenikania wody pod dach, a nawet do niższych kondygnacji budynku.

Ostatnią, ale też ważną kwestią, jest estetyka – podpowiadamy, jak obić komin blachą, aby ładnie wyglądał przez długi czas.

Jakie materiały są potrzebne do obróbki komina blachą?

Kominy można obrabiać różnymi rodzajami blachy. Najpopularniejsze są blachy stalowe, powlekane warstwą zabezpieczającą przed korozją. Dostępne są na rynku w szerokiej gamie, w zależności od składu stopu metalu, rodzaju malowania, grubości i ewentualnie tłoczenia. 

Droższym, ale wytrzymałym, estetycznym i długotrwałym rozwiązaniem jest zastosowanie blachy miedzianej. Jest ona z natury odporna na korozję, a efekt naturalnego starzenia się miedzi nie wpływa na jej właściwości, na wielu dachach wygląda natomiast bardzo dekoracyjnie. Spośród innych pokryć warto jeszcze zwrócić uwagę na blachy tytanowo-cynkowe, z których produkuje się też np. rynny.

Jak obić komin blachą, aby wyszło to dobrze i sprawnie? Przede wszystkim przy użyciu odpowiednich narzędzi. Do wykonania wycięcia w dachu i docinania elementów, niezbędna będzie szlifierka kątowa. 

Przytwierdzenie obróbki najlepiej wykonać poprzez mocowanie do drewnianych elementów – nie do blachy – przyda się więc wkrętarka i odpowiednie do metalu wkręty. Uszczelnienia wykonuje się silikonem – koniecznie zadbaj, aby był to materiał dekarski, w przeciwnym razie ryzykujesz rozszczelnieniem i problemami.

Jakie techniki stosować przy montażu blachy wokół komina?

Dostępne są dwie metody zabezpieczania komina – obróbka blachą lub taśmą. Pierwsza, czyli tzw. obróbka „twarda”, gdzie podstawowym materiałem mogą być różne gatunki blach – i na niej skupiamy się w tym poradniku. Daje najlepsze zabezpieczanie, jest także najbardziej estetyczna.

Istnieje jednak także tzw. obróbka „lekka”. Wówczas do pokrycia komina wykorzystuje się metalowe taśmy, najczęściej wykonane z aluminium, czasami z ołowiu. Tę technikę wyróżnia łatwość wykonania, ponieważ fabrycznie przygotowane taśmy pokryte są klejem. Praca przy kominie sprowadza się wówczas do przyklejenia do jego powierzchni odpowiednio dociętych fragmentów taśm. Jest to metoda prosta, ale zapewniająca nieco słabszą ochronę i gorszy efekt estetyczny.

Pierwszy krok to przymocowanie do komina dachowej membrany. Należy ją dociąć i umieścić jak najszczelniej przy ściankach, co będzie pierwszym zabezpieczeniem. Na początku montażu blachy w kominie wykonuje się specjalne nacięcie nazywane „wydrą”. Blachę przycina się i wygina stosownie do wymiarów komina, a następnie, przy użyciu specjalnej listwy, umieszcza możliwie szczelnie przy ścianach komina.

Co do samego procesu wykonania obróbki, kluczowe znaczenie ma jej połączenie z resztą dachowego pokrycia. Musisz zapewnić szczelność całości, aby uniknąć przeciekania wody opadowej. 

To jednak nie wszystko – obróbka powinna być wykonana i połączona w taki sposób, aby metalowe elementy mogły pracować. Co to znaczy? Metalowa powierzchnia dachu jest wystawiona na działanie gorąca i zimna, a metale, jak wiadomo, kurczą się i rozszerzają, w zależności od temperatury. Dlatego obróbkę z połacią dachową łączy się „na zakładkę”, w taki sposób, aby poszczególne elementy miały gdzie pracować i aby nie występowały naprężenia, które mogą prowadzić do rozszczelnienia materiału.

Jak zabezpieczyć blachę na kominie przed korozją?

O zabezpieczenie komina przed korozją należy zadbać już na etapie doboru materiału. Blacha do obróbki musi być zabezpieczona przed korodowaniem, w tym także odporna na obróbkę, tak aby podczas docinania i dopasowywania nie traciła swojej warstwy ochronnej. 

Jest jeszcze jedna kwestia: blachę do pokrycia komina wypadałoby wybrać pod kątem materiału, jakim pokryty będzie cały dach. Dotyczy to w pierwszym rzędzie samego rodzaju blachy – najlepiej, aby był taki sam. Jeśli jednak nie jest to możliwe, warto przynajmniej nawiązać do wyglądu całości. Możesz to osiągnąć, jeśli wybierzesz materiał w podobnym kolorze i fakturze. Oczywiście dobrym rozwiązaniem jest też malowanie odpowiednim rodzajem farby.

Farby do metalu – jakie sprawdzą się najlepiej przy obróbce komina?

Ponieważ obróbka komina to element istotny, a jednocześnie wrażliwy na działanie niszczących czynników, często warto rozważyć jego pomalowanie. Warstwa odpowiedniej farby dodatkowo zabezpiecza metal i na lata może gwarantować jego odpowiednią ochronę. Do malowania blachy warto użyć kilku produktów w odpowiedniej kolejności, co zapewni najlepsze efekty. Rozwiązaniem mogą być np. preparaty marki RAFIL. 

Na początku powierzchnię metalu naley dobrze przygotować do malowania. Sprawdzi się tutaj RAFIL Preparat do odtłuszczania, dzięki któremu pozbędziesz się wszystkich zabrudzeń i zapewnisz dobrą przyczepność farby. W przypadku metali narażonych na opady atmosferyczne, stosuje się często malowanie co najmniej dwoma warstwami. 

Na początek warto nałożyć na metal RAFIL Podkład Antykorozyjny – to farba do większości popularnych rodzajów blach. Tworzy mocną i elastyczną powłokę, a przede wszystkim doskonale chroni przed wodą. Występuje w dwóch kolorach: czerwonym tlenkowym i szarym, które stosuje się w zależności od barwy stosowanej farby powierzchniowej.

Farba powierzchniowa ma również za zadanie ochronę metalu, ale powinna zapewniać także dobry efekt estetyczny. W takim przypadku warto sięgnąć po RAFIL Radach Farba Na Dach. Nakłada się ją zazwyczaj w dwóch warstwach, w wyniku czego powstaje powłoka bardzo odporna zarówno na wilgoć, jak i nadmierne nasłonecznienie, mróz czy inne czynniki atmosferyczne. Maluje się łatwo – pędzlem, wałkiem lub natryskiem, a producent gwarantuje skuteczną ochronę metalu aż przez 8 lat.

A co z późniejszą konserwacją? Zalecamy przede wszystkim regularne inspekcje komina, w tym jego obróbki, przynajmniej raz w roku. Profilaktyczne malowanie farbą powierzchniową można wykonać raz na 4-5 lat. Dzięki temu obróbka zachowa swoje właściwości i dobrze ochroni komin przez naprawdę długi czas.

Wiesz już, jak obrobić komin blachą, aby mieć spokój na długie lata. To zadanie wymagające pewnych umiejętności – ale dla chcącego nic trudnego! Jeśli efekty Twojej pracy uznasz za zadowalające, podziel się nimi z nami!

• Karta techniczna – zapis tworzony przez producenta, dotyczący konkretnego wyrobu, jego przeznaczenia, charakterystyki i stosowania.
• Symbol wyrobu – każdy wyrób posiada dany symbol, który określa typ rodzaj i jego kolor, na tej podstawie wyrób jest identyfikowany.
• Gęstość – masa 1 cm³ wyrobu oznaczana piknometrycznie w temp. 20°C; dla wyrobów dwuskładnikowych jest to wartość średnia, po zmieszaniu składników.
• Punkt zapłonu (ang. flash point) – jest to najniższa temp. materiału malarskiego, w której wytworzy on pary substancji palnych wystarczających do zapłonu w określonych warunkach zapłonu.
• Zużycie teoretyczne (ang. theoretical spreading rate) – wartość (i/m²; kg/m²; m²/l; m²/kg) podawana w danych technicznych farby; arytmetyczny wynik zależności zawartości substancji nielotnej i specyfikowanej grubości powłoki malarskiej.
• Zużycie praktyczne - zależy od wielu czynników, między innymi od zużycia teoretycznego, chropowatości podłoża, metody i warunków nakładania, wielkości i rodzaju malowanej powierzchni, a także roli powłoki w zestawie; określa się iloczynem współ- zużycia praktycznego i zużycia teoretycznego farby.
• Czas przydatności wyrobu do stosowania (ang. pot life) – max. czas, w którym wyrób lakierowy po zmieszaniu z utwardzaczem zachowuje swoje właściwości i nadaje się do nanoszenia na podłoże.
• Czas schnięcia (ang. drying time) czas przejścia ciekłej powłoki malarskiej w stałą powłokę o określonych własnościach fizycznych i mechanicznych w danej temp.
• Porowatość (ang. porosity) – zależy w głównej mierze od użytego pigmentu, charakteryzuje ją obecność w powłoce otworków i kanalików sięgających do podłoża.
• Przepuszczalność (ang. permeability) – charakteryzuje zdolność przepuszczania gazów lub par przez powłokę, zależy od własności fizykochemicznych, grubości powłoki.
• Przyczepność (ang. adhesion) – zdolność powłoki do wiązania się z podłożem lub poprzednią warstwą.
• Trwałość powłoki (ang. durability) – przypuszczalny czas „życia” powłoki malarskiej do pierwszej głównej renowacji.
• Wydajność - powierzchnia (w m2), która może być pokryta daną ilością wyrobu lakierowego tworzącego powłokę o wymaganej grubości; zależy od warunków stosowania, złożoności geometrycznej konstrukcji, warunków atmosferycznych itp.
• Powłoka termoodporna – odporna na długookresowy wpływ temp. powyżej 150°C.
• Emalia (ang. top coat) – wyrób malarski pigmentowany o wysokich walorach dekoracyjnych, zwłaszcza barwie i połysku. Jako warstwy nawierzchniowe – emalie – muszą być odporne na wpływ zewnętrznych czynników korozyjnych np. promieniowanie słoneczne.
• Farba (ang. primer) – materiał malarski pigmentowany, tworzący powłokę kryjącą – która ma przede wszystkim spełniać funkcje ochronne. Farby tego typu (gruntujące, przeciwrdzewne) nanoszone są bezpośrednio na podłoże i zawierają składniki powstrzymujące procesy korozyjne. Powinny charakteryzować się głównie dobrą przyczepnością do podłoża.
• Farba do czasowej ochrony – chroni czasowo przed działaniem czynników atmosferycznych i korozyjnych (najczęściej przez okres 6 m-cy na czas montażu, transportu, składowania).
• Farba, emalia tiksotropowa – zawiera dodatki powodujące efekt zmniejszania się lepkości pozornej (upłynnienie) w czasie działania naprężeń ścinających (mieszanie, rozcieranie pędzlem).
• Farba na gorzej przygotowane podłoże (ang. surface tolerant) – przeznaczona do gruntowania, tolerująca gorzej przygotowane powierzchnie. Posiada właściwości: stabilizacji, przetwarzania i penetracji rdzy.
• Farby chemoutwardzalne (ang. chemical curing paints) – produkt malarski składający się z dwu lub trzech składników (żywica + utwardzacz) mieszanych bezpośrednio przed aplikacją.
• Farba grubopowłokowa (ang. high build) – materiał malarski dający grubszą powłokę suchą niż powszechnie stosowane materiały.
• Lakier (ang. varnish) – wyrób malarski niepigmentowany dający w efekcie powłokę przeświecalną.
• Pigmenty (ang. pigments) – są to substancje nierozpuszczalne w spoiwie farby a ulegające w nim zdyspergowaniu. Charakterystyczne dla nich są następujące własności: barwa, zdolność krycia, niekiedy zdolności ochronne i przeciwrdzewne.
• Rozcieńczalnik (ang. thinner) – lotna ciecz nie rozpuszczająca substancji błonotwórczej. Po dodaniu do materiału malarskiego nie powoduje niekorzystnych objawów. Dodatek rozcieńczalnika wymagany może być w przypadku nadmiernego zgęstnienia wyrobu wskutek zbyt długiego lub nieodpowiedniego przechowywania. Należy jednak pamiętać, że dodatek nawet małej ilości rozcieńczalnika może spowodować duże zmiany w grubości powłoki (szczególnie dla wyrobów tiksotropowych).
• Rozpuszczalnik (ang. solvent) – ciecz rozpuszczająca substancje błonotwórczą (spoiwo). Przy doborze rozpuszczalnika zwrócić trzeba uwagę m. in. na: zdolność rozpuszczania, lotność, temp. zapłonu, toksyczność, zapach itp.
• Substancja nielotna; części stałe (ang. solids) – łączna zawartość substancji błonotwórczych, pigmentów, wypełniaczy i innych składników materiału malarskiego pozostająca na powierzchni malowanej w procesie schnięcia powłoki.

Utwardzacz do farby czy do lakieru może przyspieszać proces wysychania emalii i sprawić, że powłoka będzie odporniejsza na uszkodzenia, czynniki atmosferyczne czy wilgoć. Sprawdź, do jakich farb zawsze trzeba dodać utwardzacz i jak wybrać utwardzacz do lakieru.

Co daje utwardzacz do farby i lakieru? Po co się go stosuje?

Dwuskładnikowe farby czy lakiery składają się, jak sama nazwa wskazuje z dwóch składników: farby czy lakieru i dedykowanego utwardzacza. W układach dwukomponentowych niezbędne jest dodanie utwardzacza, nie można go pominąć. Zadaniem utwardzacza jest nadanie odpowiednich, pożądanych w danym układzie właściwości chemicznych i mechanicznych. To producent określa rodzaj i ilość utwardzacza w danym połączeniu – wybór utwardzacza w układzie dwukomponentowym zależy od typu żywicy, warunków utwardzania układu oraz deklarowanych właściwości już gotowej powłoki. Ponadto odpowiedni utwardzacz spowoduje, że emalia będzie bardziej przyczepna, trwalsza i odporniejsza na uszkodzenia mechaniczne, wilgoć czy działanie trudnych warunków atmosferycznych.

Oczywiście nie każda farba wymaga dodania utwardzacza, ale w przypadku farb dwuskładnikowych będzie to niezbędne. Przykładem produktów, do których stosujemy utwardzacze są farby epoksydowe, czy lakiery poliuretanowe.

Wskazówka! Ważne jest, aby w układach dwukomponentowych zawsze mieszać farbę bądź lakier z utwardzaczem ściśle do danego układu dedykowanym tzn. od jednego producenta, w proporcjach przez niego określonych. Nie należy samodzielnie dobierać utwardzacza do układu. Skorzystanie w pełni z zaleceń producenta da nam finalnie wyrób gotowy o potwierdzonych parametrach zarówno chemicznych jak i mechanicznych.

Ile wlać utwardzacza do farby lub lakieru?

Odpowiednie proporcje w przypadku utwardzaczy do farb i lakierów są kluczowe dla osiągnięcia sukcesu i otrzymania zadowalającego efektu malowania. Ilość utwardzacza zawsze musi być precyzyjnie określona przez producenta, ponieważ zależy ona od składu recepturowego i ilości substancji wiążącej. Jeśli utwardzacza będzie za mało lub za dużo, farba bądź lakier nie uzyskają deklarowanych przez producenta właściwości.

Utwardzacz do farb epoksydowych

Emalia epoksydowa jest farbą żywiczną, produkowaną na bazie syntetycznych żywic epoksydowych. Aby uzyskać mieszaninę o pożądanych właściwościach, należy żywicę zmieszać z utwardzaczem – tylko w duecie taka farba będzie miała odpowiednie właściwości.
Rodzaj utwardzacza i typ żywicy mogą warunkować właściwości farby. W związku z tym należy zawsze wybierać farby i utwardzacze jednego producenta, np. produkty RAFIL Na Beton. Układ dwukomponentowy RAFIL Na Beton Emalia Epoksydowa Dwuskładnikowa To Emalia Wraz Z Drugim Uzupełniającym Składnikiem- utwardzaczem. Ta dwuskładnikowa emalia tworzy antypoślizgową, trwałą i elastyczną powłokę odporną na ścieranie i uderzenia. Uzyskana powłoka jest ponadto odporna na wodę, środki myjąco-odkażające oraz wybrane substancje chemiczne.
Farby epoksydowe sprawdzają się doskonale do zabezpieczania podłoży betonowych w halach produkcyjnych, warsztatach mechanicznych, magazynach przemysłowych, garażach, piwnicach, czy kotłowniach.

Utwardzacze do lakierów poliuretanowych

Dwuskładnikowe lakiery poliuretanowe podobnie jak emalie dwuskładnikowe, składają się z produktu bazowego, którego substancję błonotwórczą tworzą żywice oraz z utwardzacza, który w reakcji z żywicą bazową formuje poliuretan. Poliuretany dwukomponentowe cechuje dosyć szybkie schnięcie w temperaturze otoczenia, duża odporność mechaniczna i chemiczna gotowej powłoki, a przede wszystkim bardzo dobra odporność na zmienne warunki atmosferyczne.

Ważne!

Po wymieszaniu bazy żywicznej i utwardzacza emalia czy lakier ma określony czas przydatności do użycia. Zawsze sprawdzaj w karcie produktu, jaka jest żywotność produktu po zmieszaniu.

Utwardzacze do lakierów

Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów utwardzaczy do lakierów. Przy wyborze konkretnego produktu należy zawsze postępować zgodnie z zaleceniami producenta. Nigdy nie należy samodzielnie dobierać utwardzacza do danego układu dwukomponentowego!

Niektóre utwardzacze, np. do lakieru akrylowego, mogą być dostępne w wersji standardowej lub szybkiej. Szybkie utwardzacze powodują, że czas wysychania lakieru jest znacznie skrócony. Wiąże się to jednak także z krótszą żywotnością takiej mieszanki – informacja o możliwości zastosowania „przyspieszacza” również musi być zawarta w karcie technicznej danego lakieru, brak takiej informacji wyklucza jego stosowanie.

Układy dwukomponentowe zawsze wymagają dodania ściśle określonego składnika drugiego, natomiast nie należy stosować utwardzaczy w układach jednokomponentowej bez jednoznacznego zalecenia producenta – może to spowodować degradację całego układu. Zawsze należy kierować się uwagami zawartymi w kartach technicznych producenta i ściśle stosować się do jego zaleceń.