Czym są farby epoksydowe? Charakterystyka i właściwości

Prawidłowe przygotowanie powierzchni stalowych przed malowaniem to kluczowy etap, który bezpośrednio wpływa na trwałość i estetykę powłoki malarskiej. Obejmuje ono kontrolę czystości, stopnia chropowatości, odtłuszczenia oraz obecności pyłu i zanieczyszczeń jonowych. Procesy te powinny być realizowane zgodnie z obowiązującymi normami, które określają zarówno metody oceny, jak i dopuszczalne tolerancje.

Ocena stopnia czystości powierzchni stalowej

Kontroli stanu przygotowania powierzchni podlegają następujące właściwości:

• wygląd powierzchni,
• stopień czystości podłoża,
• profil powierzchni (chropowatość)
• obecność zatłuszczeń,
• obecność zapylenia,
• obecność zanieczyszczeń jonowych.

Kontrolę stopnia czystości można przeprowadzać w porównaniu do barwnych wzorców fotograficznych załączonych do norm:

• PN-ISO 8501-1: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie skorodowania i stopnie przygotowania niezabezpieczonych podłoży stalowych oraz podłoży stalowych po całkowitym usunięciu wcześniej nałożonych powłok.”
• PN-ISO 8501-2: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie przygotowania wcześniej pokrytych powłokami podłoży stalowych po miejscowym usunięciu tych powłok.”

Podczas kontroli powierzchni przed malowaniem należy zwrócić szczególną uwagę na dokładne oczyszczenie szwów spawalniczych, złączy, nitów, miejsc trudnodostępnych, gdyż często mogą tam pozostać zanieczyszczenia.

Dopuszczalne wady powierzchni przygotowanej do malowania, które zależą od agresywności korozyjnej środowiska, zawarte są w normie PN-ISO 8501-3. Oczyszczona powierzchnia nie powinna wykazywać jednak większych uszkodzeń.

Typowa chropowatość podłoża, określona parametrem Rz, powinna wynosić 35–70 μm. Ocenę przeprowadza się przy pomocy:

1. Przyrządu do pomiaru chropowatości (np. aparatem firmy Elcometer)
2. Porównania badanej powierzchni z wzorcami (płytki metalowe podzielone na segmenty różniące się średnią wysokością chropowatości – norma PN-ISO 8503-2), lub dotykowo przesuwając po wzorcowej i badanej powierzchni paznokieć lub drewienko.
   Z uwagi na kształt ścierniwa dostępne są dwa wzorce:
   • S – dla ścierniw kulistych: kulki szklane, śrut staliwny i żeliwny kulisty
   • G – dla ścierniw ostrokrawędziowych: żużel pomiedziowy, piasek, korund, śrut żeliwny łamany

Szczegółowe informacje o metodach oceny chropowatości podłoży stalowych po obróbce strumieniowo-ściernej podane są w normie PN-EN ISO 8503.

W przypadku stosowania chemicznych metod usuwania zatłuszczeń należy sprawdzić pH powierzchni. Powinno ono wynosić 6–7.

Skuteczność odtłuszczenia sprawdza się jedną z poniższych metod:

1. Na odtłuszczoną powierzchnię nakłada się 2–3 krople benzyny ekstrakcyjnej. Po około 10 sekundach przykłada się krążek bibuły filtracyjnej. Jednocześnie na drugi krążek bibuły, służący jako wzorzec, również nanosi się benzynę ekstrakcyjną; po odparowaniu rozpuszczalnika z obu krążków, porównuje się je – obecność plam tłuszczowych na bibule przyciśniętej do odtłuszczonej powierzchni świadczy o jej niewłaściwym odtłuszczeniu.
2. Odtłuszczoną powierzchnię polewa się wodą destylowaną (spryskiwaczem). Po 10 s oceniany jest szacunkowy procent zwilżonej powierzchni. Norma rozróżnia 3 stopnie zwilżenia, które są zarazem miernikiem stopnia odtłuszczenia:
   • Stopień 1 – woda zwilża powyżej 50% powierzchni
   • Stopień 2 – woda zwilża 40–50% powierzchni
   • Stopień 3 – woda zwilża 15–20% powierzchni

Metoda ta zalecana jest do powierzchni pokrytych farbami do czasowej ochrony – na odtłuszczoną powierzchnię nanosi się kroplę 40–70% wodnego roztworu alkoholu etylowego z dodatkiem barwnika (np. pioktaniny). Jeśli powierzchnia jest zatłuszczona już w ilości ok. 100 mg/m², to kropla ta nie rozlewa się po niej. Na powierzchniach pionowych droga spływania kropli jest krótka i pozostaje owalny ślad, jeśli powierzchnia jest czysta.

Kurz i pył są bardzo niepożądanym zanieczyszczeniem, które musi być usunięte z każdego podłoża przygotowanego do malowania. Obecność pyłu można stwierdzić przez przetarcie powierzchni czystą białą szmatką.

Ocenę skuteczności odpylenia można przeprowadzić zgodnie z normą ISO 8502-3, przy pomocy paska taśmy samoprzylepnej o długości około 15 cm. Pasek nakleja się na badaną powierzchnię, trzykrotnie przesuwa się po nim kciukiem, a następnie nakłada się na kontrastowe podłoże i porównuje z rysunkiem wzorcowym.

Kontrola przygotowania powierzchni do malowania

Przy usuwaniu zapylenia przez wydmuchiwanie powietrzem należy zwrócić uwagę, aby powietrze było pozbawione oleju. Dotyczy to również powietrza używanego do napędu narzędzi do czyszczenia.

Ocenę skuteczności usunięcia zanieczyszczeń jonowych z powierzchni można przeprowadzić zgodnie z wytycznymi normy ISO 8502-1 lub ISO 8502-2, albo sprawdzić stosując opracowane przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie testy do oceny ilości chlorków i siarczanów znajdujących się na powierzchniach przygotowanych do malowania.

W przypadku przypuszczalnej obecności zanieczyszczeń jonowych na powierzchni (powierzchnie pokryte solami, atmosfera zanieczyszczona aerozolem solnym) zaleca się zastosować metody mające na celu usunięcie zanieczyszczeń z powierzchni, takie jak:

• mycie parowo-wodne,
• mycie wodą pod ciśnieniem,
• oczyszczanie strumieniowo-ścierne na mokro.

• Karta techniczna – zapis tworzony przez producenta, dotyczący konkretnego wyrobu, jego przeznaczenia, charakterystyki i stosowania.
• Symbol wyrobu – każdy wyrób posiada dany symbol, który określa typ rodzaj i jego kolor, na tej podstawie wyrób jest identyfikowany.
• Gęstość – masa 1 cm³ wyrobu oznaczana piknometrycznie w temp. 20°C; dla wyrobów dwuskładnikowych jest to wartość średnia, po zmieszaniu składników.
• Punkt zapłonu (ang. flash point) – jest to najniższa temp. materiału malarskiego, w której wytworzy on pary substancji palnych wystarczających do zapłonu w określonych warunkach zapłonu.
• Zużycie teoretyczne (ang. theoretical spreading rate) – wartość (i/m²; kg/m²; m²/l; m²/kg) podawana w danych technicznych farby; arytmetyczny wynik zależności zawartości substancji nielotnej i specyfikowanej grubości powłoki malarskiej.
• Zużycie praktyczne - zależy od wielu czynników, między innymi od zużycia teoretycznego, chropowatości podłoża, metody i warunków nakładania, wielkości i rodzaju malowanej powierzchni, a także roli powłoki w zestawie; określa się iloczynem współ- zużycia praktycznego i zużycia teoretycznego farby.
• Czas przydatności wyrobu do stosowania (ang. pot life) – max. czas, w którym wyrób lakierowy po zmieszaniu z utwardzaczem zachowuje swoje właściwości i nadaje się do nanoszenia na podłoże.
• Czas schnięcia (ang. drying time) czas przejścia ciekłej powłoki malarskiej w stałą powłokę o określonych własnościach fizycznych i mechanicznych w danej temp.
• Porowatość (ang. porosity) – zależy w głównej mierze od użytego pigmentu, charakteryzuje ją obecność w powłoce otworków i kanalików sięgających do podłoża.
• Przepuszczalność (ang. permeability) – charakteryzuje zdolność przepuszczania gazów lub par przez powłokę, zależy od własności fizykochemicznych, grubości powłoki.
• Przyczepność (ang. adhesion) – zdolność powłoki do wiązania się z podłożem lub poprzednią warstwą.
• Trwałość powłoki (ang. durability) – przypuszczalny czas „życia” powłoki malarskiej do pierwszej głównej renowacji.
• Wydajność - powierzchnia (w m2), która może być pokryta daną ilością wyrobu lakierowego tworzącego powłokę o wymaganej grubości; zależy od warunków stosowania, złożoności geometrycznej konstrukcji, warunków atmosferycznych itp.
• Powłoka termoodporna – odporna na długookresowy wpływ temp. powyżej 150°C.
• Emalia (ang. top coat) – wyrób malarski pigmentowany o wysokich walorach dekoracyjnych, zwłaszcza barwie i połysku. Jako warstwy nawierzchniowe – emalie – muszą być odporne na wpływ zewnętrznych czynników korozyjnych np. promieniowanie słoneczne.
• Farba (ang. primer) – materiał malarski pigmentowany, tworzący powłokę kryjącą – która ma przede wszystkim spełniać funkcje ochronne. Farby tego typu (gruntujące, przeciwrdzewne) nanoszone są bezpośrednio na podłoże i zawierają składniki powstrzymujące procesy korozyjne. Powinny charakteryzować się głównie dobrą przyczepnością do podłoża.
• Farba do czasowej ochrony – chroni czasowo przed działaniem czynników atmosferycznych i korozyjnych (najczęściej przez okres 6 m-cy na czas montażu, transportu, składowania).
• Farba, emalia tiksotropowa – zawiera dodatki powodujące efekt zmniejszania się lepkości pozornej (upłynnienie) w czasie działania naprężeń ścinających (mieszanie, rozcieranie pędzlem).
• Farba na gorzej przygotowane podłoże (ang. surface tolerant) – przeznaczona do gruntowania, tolerująca gorzej przygotowane powierzchnie. Posiada właściwości: stabilizacji, przetwarzania i penetracji rdzy.
• Farby chemoutwardzalne (ang. chemical curing paints) – produkt malarski składający się z dwu lub trzech składników (żywica + utwardzacz) mieszanych bezpośrednio przed aplikacją.
• Farba grubopowłokowa (ang. high build) – materiał malarski dający grubszą powłokę suchą niż powszechnie stosowane materiały.
• Lakier (ang. varnish) – wyrób malarski niepigmentowany dający w efekcie powłokę przeświecalną.
• Pigmenty (ang. pigments) – są to substancje nierozpuszczalne w spoiwie farby a ulegające w nim zdyspergowaniu. Charakterystyczne dla nich są następujące własności: barwa, zdolność krycia, niekiedy zdolności ochronne i przeciwrdzewne.
• Rozcieńczalnik (ang. thinner) – lotna ciecz nie rozpuszczająca substancji błonotwórczej. Po dodaniu do materiału malarskiego nie powoduje niekorzystnych objawów. Dodatek rozcieńczalnika wymagany może być w przypadku nadmiernego zgęstnienia wyrobu wskutek zbyt długiego lub nieodpowiedniego przechowywania. Należy jednak pamiętać, że dodatek nawet małej ilości rozcieńczalnika może spowodować duże zmiany w grubości powłoki (szczególnie dla wyrobów tiksotropowych).
• Rozpuszczalnik (ang. solvent) – ciecz rozpuszczająca substancje błonotwórczą (spoiwo). Przy doborze rozpuszczalnika zwrócić trzeba uwagę m. in. na: zdolność rozpuszczania, lotność, temp. zapłonu, toksyczność, zapach itp.
• Substancja nielotna; części stałe (ang. solids) – łączna zawartość substancji błonotwórczych, pigmentów, wypełniaczy i innych składników materiału malarskiego pozostająca na powierzchni malowanej w procesie schnięcia powłoki.

Planujesz renowację dachu? Potrzebujesz informacji, ile farby na dach trzeba kupić. Obliczyliśmy, jak to zrobić i – jako przykład – podajemy, ile farby na 100 m² dachu trzeba w przypadku farby RAFIL Radach Farba Na Dach. 

Ile farby potrzeba na 100 m² dachu – co warto wiedzieć?

• Ile farby na 100 m² dachu? Do pomalowania 100 m² dachu dwiema warstwami farby RAFIL Radach Farba Na Dach potrzeba około 18,5 litra produktu.
• Jak to obliczyć? Podziel powierzchnię dachu (w m²) przez wydajność farby (dla dwóch warstw to ok. 6 m²/l), a następnie dodaj 10% zapasu. Wzór: (100 m² / 6 m²/l) * 1,1 ≈ 18,3 l.
• Od czego zależy zużycie? Rzeczywista ilość potrzebnej farby zależy od rodzaju i stanu dachu (chropowata lub skorodowana blacha zużyje więcej farby), metody malowania (pędzel jest najmniej wydajny, natrysk najbardziej) oraz liczby nakładanych warstw.
• Liczba warstw jest kluczowa: Wydajność farby RAFIL Radach (12 m²/l) dotyczy jednej warstwy. Przy zalecanych dwóch warstwach praktyczna wydajność spada do ok. 6 m²/l.
• Pamiętaj o zapasie: Zawsze kupuj około 10% więcej farby, niż wynika z obliczeń. Unikniesz w ten sposób przerw w pracy i problemów z dokupieniem produktu z tej samej partii.

Malowanie dachu to nie tylko kwestia estetyki, ale też skutecznej ochrony przed korozją i wpływem warunków atmosferycznych. Kluczem do sukcesu jest właściwe przygotowanie – a przede wszystkim precyzyjne obliczenie, ile farby będzie potrzebne. Dzięki temu unikniesz niepotrzebnych wydatków, nerwów i przerw w pracy. 

Sprawdź, jak to zrobić krok po kroku oraz ile farby na dach potrzebujesz. Wykonujemy obliczenia, ile farby na 100 m² dachu na podstawie wydajności farby RAFIL Radach Farba Na Dach. 

Dlaczego precyzyjne obliczenie ilości farby jest ważne? 

Dach to jedna z najbardziej eksponowanych i narażonych na działanie czynników atmosferycznych części budynku. Niezależnie od tego, czy jest to dach stalowy, ocynkowany, czy aluminiowy – jego renowacja lub malowanie nowej powierzchni wymaga nie tylko odpowiednich materiałów, ale przede wszystkim dokładnych obliczeń.

Zbyt mała ilość farby oznacza konieczność przerwania pracy, dokupienia kolejnego opakowania (najczęściej z innej partii, co może skutkować różnicą w odcieniu), a czasem nawet konieczność malowania całej powierzchni od nowa. 

Z kolei kupując za dużo – przepłacasz, a resztki trudno przechowywać, bo po otwarciu farba szybko traci swoje właściwości.

Precyzyjne obliczenie zużycia farby wpływa więc bezpośrednio na kosztorys inwestycji, logistykę prac i efekt końcowy. Zwłaszcza gdy wybierasz produkt wysokiej jakości, jak gruntoemalia RAFIL Radach Farba Na Dach – warto dopasować ilość co do litra. Wydajność tej farby to do 12 m² na litr przy jednokrotnym malowaniu, co pozwala stosunkowo łatwo zaplanować zużycie. 

Jednak – jak pokazuje praktyka – wiele czynników może realnie wpłynąć na to, że zużyjesz więcej, niż wynika z prostego dzielenia powierzchni przez wydajność z etykiety. Dlatego warto spojrzeć na ten temat szerzej.

Przeczytaj też: Jak zrobić dach dwuspadowy – poradnik

Czynniki wpływające na zużycie farby na dach 

Choć wydajność podana przez producenta jest punktem wyjścia, rzeczywiste zużycie farby zależy od wielu dodatkowych czynników: 

• Stan i rodzaj podłoża – dach pokryty nową, gładką blachą zużyje znacznie mniej farby niż powierzchnia z widoczną korozją, zmatowiona, szorstka lub o nieregularnej strukturze. Im bardziej chłonna lub nierówna powierzchnia, tym większe zużycie.
• Sposób aplikacji – malowanie pędzlem zużywa więcej farby niż natrysk – średnio nawet o 10-15%. Z kolei wałek będzie pośrednim rozwiązaniem. Nie bez znaczenia jest też warstwa podkładowa – jeśli wcześniej nie została nałożona, pierwsza warstwa farby zużywa się mocniej, bo musi wniknąć głębiej w podłoże.
• Liczba warstw – w przypadku RAFIL Radach Farba Na Dach zaleca się nałożenie dwóch do trzech warstw, przy zachowaniu przerwy co najmniej 6 godzin. Każda kolejna warstwa to dodatkowe litry. Choć nominalna wydajność to 12 m²/l, w praktyce przy dwóch warstwach należy więc zużycie liczyć jako około 6 m²/l.
• Warunki pogodowe – zbyt wysoka temperatura, wilgotność powietrza lub nagrzana powierzchnia mogą prowadzić do szybszego odparowania rozcieńczalnika i pogorszenia rozlewności, co również przekłada się na wyższe zużycie. Z tego powodu producent zaleca malowanie w temperaturze od +5°C do +25°C, przy wilgotności do 80%, i najlepiej w bezwietrzny, suchy dzień.

Jak obliczyć potrzebną ilość farby – krok po kroku 

Aby dokładnie obliczyć ilość farby do malowania dachu, najlepiej zastosować prostą formułę, którą można dostosować do konkretnych warunków:

Krok 1: Zmierz powierzchnię dachu

W przypadku prostego, dwuspadowego dachu wystarczy zmierzyć długość i szerokość połaci, a następnie pomnożyć je przez siebie i podwoić. Przy bardziej skomplikowanej geometrii (np. dachy wielospadowe, mansardowe) warto skorzystać z rysunku technicznego lub programu CAD.

Krok 2: Sprawdź zalecaną ilość warstw

W przypadku RAFIL Radach Farba Na Dach zalecane są 2-3 warstwy. Wydajność farby to 12 m² na litr. 

Krok 3: Oblicz teoretyczne zużycie

Dla powierzchni 100 m² i jednej warstwy potrzebna ilość farby to:

100 m² /12 m² na litr = 8,33 litra

Potrzebujesz około 8,33 litra farby do jednokrotnego pomalowania 100 m² dachu. W praktyce warto zaokrąglić tę ilość w górę (np. do 9 litrów), żeby mieć niewielki zapas na ewentualne poprawki lub większe zużycie wynikające z faktury podłoża, na straty technologiczne, docięcia, zakładki, nierówności powierzchni.

Sprawdź również: Jak wybrać farbę na dach? 3 cechy, które powinna mieć dobra farba na dach

Krok 4: Uwzględnij margines bezpieczeństwa (ok. 10%) i oblicz liczbę farby przy 2 lub 3 warstwach

2 × 8,33 litra = 16,66 litra

16,66 litra × 1,1 = ok.18,3 litra

Wniosek: Do pomalowania 100 m² dachu dwoma warstwami farby RADACH należy przygotować ok. 18,5 litra produktu. Jeśli planujesz użycie pędzla zamiast natrysku, warto zabezpieczyć się jeszcze dodatkowym litrem.

Przykładowe kalkulacje i praktyczne porady

Dla pełniejszego obrazu warto rozważyć kilka scenariuszy.

Przykład 1: Nowa blacha trapezowa, malowanie natryskiem

Powierzchnia: 100 m²

Narzędzie: natrysk

Liczba warstw: 2

Zużycie: 100 ÷ 6 = 16,67 litra

Zakup: ok. 17 litrów

Przykład 2: Stara blacha, częściowa korozja, malowanie pędzlem

Powierzchnia: 100 m²

Narzędzie: pędzel

Stan podłoża: wymaga miejscowego szlifowania i gruntowania

Farba: 100 ÷ 5 = 20 litrów

Zakup: ok. 20 litrów (z podkładem)

Co jeszcze warto wiedzieć? Malowanie dachu to zadanie, które wymaga odpowiedniego przygotowania i przestrzegania kilku kluczowych etapów. Po pierwsze – przygotuj podłoże. Dach musi być czysty, suchy, odtłuszczony i pozbawiony śladów korozji. Jeśli malujesz nową, ocynkowaną blachę, pamiętaj o jej sezonowaniu przez minimum 6 miesięcy. Następnie użyj RAFIL Preparatu do odtłuszczania, spłucz powierzchnię wodą i dokładnie osusz. W przypadku starych powłok – usuń luźne, złuszczone fragmenty, zmatów powierzchnię i przeszlifuj ogniska korozji.

Zagruntuj powierzchnię za pomocą RAFIL Podkładu Antykorozyjnego, szczególnie jeśli dach był już wcześniej malowany lub pojawiła się rdza. Po wyschnięciu podkładu dokładnie wymieszaj farbę RAFIL Radach i – jeśli trzeba – rozcieńcz ją zgodnie z zaleceniami producenta. 

Nakładaj farbę równomiernie pędzlem, wałkiem lub natryskiem, zachowując odstęp min. 6 godzin między warstwami. Unikaj malowania podczas upałów, deszczu i mgły. Ostatni krok to dokładne wyczyszczenie narzędzi za pomocą rozcieńczalnika RAFIL Radach.

Praktyczne wskazówki:

• Zawsze sezonuj nowy dach ocynkowany przez min. 6 miesięcy przed malowaniem.
• Zastosuj podkład RAFIL Antykorozyjny – zwiększy trwałość i przyczepność powłoki.
• Maluj w optymalnych warunkach pogodowych – unikniesz nieestetycznych zacieków i łuszczenia.
• Użyj zalecanego rozcieńczalnika RAFIL Radach – inny może zniszczyć powłokę.
• Mieszaj farbę z różnych opakowań w jednym dużym wiadrze, by uniknąć różnic kolorystycznych.
• Nie przekraczaj grubości 40 mikronów na warstwę – zbyt gruba powłoka nie wyschnie poprawnie.

Pamiętaj – dobrze policzone zużycie farby to oszczędność pieniędzy, czasu i nerwów. A trwały efekt estetyczny osiągniesz tylko wtedy, gdy produkt i aplikacja będą dobrane z głową. W przypadku farb do dachów RAFIL Radach Farba Na Dach to pewny wybór na lata.

‍

Betonowa podłoga w garażu lub magazynie jest narażona na intensywne użytkowanie i kontakt z trudnymi do usunięcia zabrudzeniami. Czym malować beton, by skutecznie zabezpieczyć jego powierzchnię? Podpowiadamy, po jaką farbę do posadzek betonowych warto sięgnąć i jak jej używać, by uzyskać trwały efekt.

Farba do betonu, czyli czym pomalować posadzkę

Choć betonowe posadzki cechują się dużą wytrzymałością, z powodu intensywnego użytkowania często pojawiają się na nich ubytki, pęknięcia, a także trudne do usunięcia tłuste plamy. Beton w garażu lub warsztacie może mieć kontakt z chemikaliami – smarem, olejem silnikowym, benzyną czy różnego typu rozpuszczalnikami.

Chcesz zabezpieczyć betonową posadzkę, by jak najdłużej zachowała dobry stan techniczny? Obecnie najlepszym z dostępnych rozwiązań są epoksydowe farby do betonu. Te preparaty na bazie żywic tworzą trwałą, szczelną i antypoślizgową powłokę, która jednocześnie poprawia estetykę pomieszczeń.

Emalie epoksydowe do posadzek betonowych, takie jak te z serii RAFIL Na Beton, są utwardzane chemicznie. Na ich dwuskładnikową formułę składają się farba do betonu i utwardzacz. Dzięki nim uzyskana powłoka doskonale znosi obciążenia mechaniczne, co ma szczególne znaczenie w warsztatach mechanicznych, halach produkcyjnych, magazynach i garażach. Przy malowaniu elementów betonowych na zewnątrz budynku warto zastosować warstwę lakieru na beton, która będzie chronić powłokę przed promieniowaniem UV.

Uwaga

Ze względu na drażniące opary żywicy epoksydowej w trakcie malowania powierzchni farbą do betonu należy chronić skórę i oczy, korzystając z rękawic i okularów ochronnych.

Jak przygotować podłoże przed nałożeniem farby do betonu?

Przed przystąpieniem do malowania betonu konieczne jest właściwe przygotowanie powierzchni – tylko to gwarantuje nienaganną przyczepność farby do podłoża. O czym pamiętać, zanim zaczniesz malowanie? Pierwszy krok to oczyszczenie posadzki:

• Jeśli malujesz nowy i czysty beton – upewnij się, że beton jest suchy, odtłuść podłoże i przy pomocy szpachelki usuń warstwę mleczka cementowego. Na koniec odpyl całą powierzchnię.
• Jeśli malujesz stary beton – starannie oczyść podłogę z zanieczyszczeń i luźnych kawałków betonu. Jeśli powierzchnia była wcześniej malowana, usuń łuszczące się resztki starej farby. Drobne ubytki i pęknięcia uzupełnij za pomocą szpachli. Następnie przeszlifuj beton na całej powierzchni i dokładnie odpyl.
• Po dokładnym oczyszczeniu betonową podłogę należy zagruntować. Jeśli korzystasz z farby do betonu, w tym celu wystarczy rozcieńczyć ją odpowiednim rozcieńczalnikiem w proporcji 5:1. Po zagruntowaniu odczekaj 4 godziny przed nałożeniem nowej warstwy.

Porada eksperta

Aby posadzka wyróżniała się jeszcze lepszą antypoślizgowością, na zagruntowaną powierzchnię możesz wysypać piasek kwarcowy. Następnie pokryj całość dwoma warstwami farby do betonu.

Malowanie betonowej posadzki – instrukcja

Po starannym przygotowaniu podłoża możesz zabrać się do malowania. Farbę do posadzek betonowych możesz nakładać na dwa sposoby: ręcznie, przy pomocy pędzla lub wałka, bądź metodą natryskową.

Do przygotowania mieszaniny są potrzebne dwa produkty: RAFIL Na Beton oraz utwardzacz.

1. Dokładnie wymieszaj oba składniki, a następnie wlej utwardzacz do wiadra z emalią.
   ‍
2. Przy pomocy mieszadła połącz ze sobą oba preparaty, tak by uzyskać jednolity kolor i gładką konsystencję.
   ‍
3. Po upływie pół godziny nałóż pierwszą warstwę i pozostaw do wyschnięcia.
   ‍
4. Przed aplikacją kolejnej warstwy odczekaj 24 godziny i ponownie przygotuj mieszaninę emalii i utwardzacza.
   ‍
5. Pozostaw do całkowitego wyschnięcia powłoki. Gotowe!