Metalowa futryna to element charakterystyczny dla stolarki starszej daty – można spotkać ją zarówno w mieszkaniach, jak i domach, które budowano przed kilkoma dekadami. Co ciekawe, w ostatnich latach obserwuje się powrót mody na wyjątkowo wytrzymałe i niebanalne estetycznie, metalowe futryny. Z tego względu wielu właścicieli domów i mieszkań decyduje się na zachowanie oryginalnych ościeżnic i odnowienie ich na własną rękę. Jak powinno przebiegać malowanie futryn metalowych? Jak odnowić futryny w bloku? Po jakie farby sięgnąć? Sprawdźmy!

Malowanie futryn metalowych – cena i jakość farby

Pierwszym krokiem, jaki musisz podjąć, by odnowić metalową futrynę, jest wybór odpowiedniej farby. Pierwszy, przypadkowy produkt ze sklepowej półki nie wystarczy. Poszukując emalii, którą pomalujesz futrynę, zwróć uwagę na takie aspekty, jak:

• Dostępna paleta kolorów – sprawdź, czy producent oferuje barwę oraz typ wykończenia (mat, półmat, połysk), który Cię interesuje.
• Wydajność – ile metrów kwadratowych powierzchni będziesz mógł pokryć 1 litrem farby.
• Przeznaczenie – do jakich materiałów przeznaczona jest emalia? Czy producent rekomenduje stosowanie jej na zewnątrz pomieszczeń? Przykładem farby do metalu, której możesz z powodzeniem użyć do malowania metalowej futryny zewnętrznej, jest RAFIL Chlorokauczuk.
• Czynniki, na które narażona będzie malowana powierzchnia – metalowa futryna może być wystawiona na działanie wilgoci, wiatru, wysokich i niskich temperatur, promieniowania UV, a także promieniowania UV. Zwróć uwagę, by farba, którą wybierzesz, zapewniała ochronę przed wszystkimi potencjalnymi zagrożeniami.
• Ochrona przeciw korozji – metalowa futryna musi być chroniona przed rdzą. RAFIL Chlorokauczuk, w połączeniu z podkładem chlorokauczukowym, gwarantuje aż 8 lat ochrony przed korozją. Kiedy wybierzesz odpowiednią emalię, możesz przejść do kolejnego kroku – przygotowania metalowej futryny do malowania.

Przygotowanie do malowania: czym szlifować metalowe futryny?

Dokładnie przyjrzyj się futrynie i sprawdź, w jakim stanie znajduje się stara warstwa farby. Jeżeli zauważysz luźne, łuszczące się fragmenty powłoki, będziesz musiał je usunąć – możesz zrobić to przy pomocy drucianej szczotki, szlifierki lub gruboziarnistego papieru ściernego.

Uwaga! Aby zabezpieczyć podłoże, ściany lub inne elementy, które znajdują się w pobliżu futryny, zakryj je szczelnie kartonami lub folią malarską. Zabezpiecz je przed przesuwaniem, mocując poszczególne fragmenty taśmą malarską.

Na futrynie nie ma odstających fragmentów farby lub udało Ci się je usunąć? W takim razie zajmij się pozostałą powierzchnią. Sięgnij po papier ścierny i dokładnie przetrzyj nim całą futrynę – warstwa starej farby powinna zostać zmatowiona, aby powierzchnia zapewniała emalii lepszą przyczepność. Podczas szlifowania i matowienia powstało sporo pyłu? Usuń go przy pomocy odkurzacza lub miękkiej szczotki, a następnie dokładnie wyczyść metalową futrynę ze wszystkich innych zanieczyszczeń. Ostatnim krokiem, niezbędnym, by przygotować futrynę do malowania, jest odtłuszczenie powierzchni. Możesz zrobić to, używając benzyny ekstrakcyjnej lub specjalistycznego preparatu do odtłuszczania (znajdziesz go w ofercie RAFIL).

Malowanie futryn metalowych

{{recomended-product}}

Zanim nałożysz właściwą emalię, sięgnij po preparat gruntujący – zwiększy on przyczepność podłoża oraz wzmocni właściwości ochronne i antykorozyjne farby docelowej. RAFIL Podkład Chlorokauczukowy nałóż przy pomocy pędzla (lub natrysku). Jedna warstwa powinna okazać się wystarczająca, jeżeli jednak futryna narażona jest na działanie wielu szkodliwych czynników, możesz zdecydować się na dwie warstwy (drugą warstwę nałóż po 20-180 minutach). Po godzinie od zastosowania podkładu możesz nanieść pierwszą warstwę farby. Najlepiej, jeżeli zrobisz to przy użyciu pędzla z miękkim włosiem (pozwoli Ci dotrzeć do wszelkich zakamarków), ale możesz zdecydować się także na malowanie niewielkim wałkiem. ZanimZanim nałożysz drugą warstwę, odczekaj od 30 do 120 minut.

‍Konstrukcje stalowe to szerokie pojęcie − stal to w końcu materiał uniwersalny, wykorzystywany na przeróżne sposoby. Jak zadbać o konstrukcje, które możesz zamówić lub wykonać samodzielnie? Niezbędne będzie czyszczenie i malowanie konstrukcji stalowych. Podpowiadamy, jak zrobić to dobrze i szybko. 

Do konstrukcji stalowych nadających się do amatorskiego malowania możemy zaliczyć zarówno całe budowle, takie jak np. popularne ciągle garaże blaszaki, jak i elementy większych całości. W drugim przypadku mowa o stalowych stelażach lub częściach wykonanych z metalu, np. drzwiach, ogrodzeniach czy pokrywach. 

Każdą z nich możesz samodzielnie zabezpieczyć lub odświeżyć dzięki malowaniu. W artykule znajdziesz praktyczne porady dotyczące malowania konstrukcji stalowych. 

Malowanie konstrukcji stalowych − podstawowe informacje

Stal, pomimo że jest materiałem trwałym i wytrzymałym, wymaga odpowiedniego zabezpieczenia. Niszczący wpływ na jej powierzchnię może wywierać cała gama czynników oraz warunki, w jakich eksploatuje się stalowe konstrukcje. Dlatego sposób zabezpieczenia należy dopasować do określonych okoliczności.

Podstawowym zagrożeniem dla stali jest korozja, czyli proces osłabiania struktury stali na skutek utleniania lub oddziaływania czynników chemicznych i fizycznych. Rdza z czasem doprowadza do uszkadzania metalowych elementów, co może zakończyć się nawet ich całkowitym rozpadem, a w efekcie zniszczeniem konstrukcji.

Większość dostępnych na rynku farb i preparatów do malowania stali zabezpiecza ten materiał przed korozją. Różnice mogą dotyczyć trwałości danej farby oraz samego procesu malowania.

Inne czynniki potencjalnie osłabiające stal to jej wystawienie na działanie wilgoci i wody, niskich i wysokich temperatur, a także różnego rodzaju substancji chemicznych. Wszystkie te sytuacje trzeba wziąć pod uwagę przed przystąpieniem do zabezpieczania stali i przede wszystkim postarać się jak najlepiej dobrać farbę.

Warto też zauważyć, że malowanie konstrukcji stalowej może być wykonywane na stal surową, czyli po raz pierwszy, po wykonaniu obiektu, jak i po raz kolejny − w celu jego dalszego zabezpieczenia. Elementy metalowe możesz pomalować także, aby osiągnąć lepszy efekt estetyczny. W zależności czy jest to pierwsze, czy kolejne malowanie stali, zabezpieczające czy estetyczne, proces przebiega nieco inaczej i wymaga wykonania trochę innych czynności.

Jaką farbą wykonać malowanie konstrukcji stalowej?

Konstrukcje stalowe to szerokie pojęcie ze względu na możliwe rodzaje zastosowanej stali. Duża część dostępnych na rynku farb nadaje się do zabezpieczania większości popularnych metali, ale bywają sytuacje, w których zastosowanie niektórych produktów może nie być wskazane.

Przy większości stali, żeliwa i żelaza sprawdzą się zarówno farby alkidowe, jak i poliuretanowe, chlorokauczukowe czy epoksydowe. Jeśli natomiast masz do czynienia z elementami ocynkowanymi, lepszym wyborem będą np. preparaty akrylowe. Jeszcze inne preparaty stosuję się np. do malowania aluminium.

• Farby ftalowe (alkidowe) to znana od dawna, popularna i bogata grupa preparatów. Tworzą trwałe i wytrzymałe powłoki, które dobrze znoszą wilgoć i oddziaływanie czynników atmosferycznych. Są też łatwe w zastosowaniu. Ich ewentualnym minusem jest brak odporności na stałą obecność wody i agresywnych czynników chemicznych. Malowanie nimi czasami wykonuje się jako grunt pod pokrycie jeszcze jednym preparatem.
• Farby akrylowe to emalie przygotowywane na bazie wody. Często stosuje się je w kilku warstwach, aby uzyskać dobrą ochronę antykorozyjną. Dobrze znoszą wilgoć, ale − co warte podkreślenia − także znaczne nasłonecznienie i inne czynniki atmosferyczne. Dlatego cenione są za trwałe efekty estetyczne, szczególnie że występują w bogatej gamie kolorów.
• Farby poliuretanowe pokrywają metal elastyczną i wytrzymałą warstwą. Dobrze znoszą ekspozycję na substancje chemiczne takie jak np. rozpuszczalniki i oleje. Jednocześnie nie są wrażliwe na mróz, wilgoć czy nasłonecznienie oraz urazy mechaniczne. Z drugiej strony warto zauważyć, że produkty poliuretanowe w procesie malowania antykorozyjnego konstrukcji stalowych nanosi się dosyć trudno, a na dodatek produkty tego rodzaju nie są obojętne dla zdrowia.
• Farby epoksydowe stosuje się między innymi do malowania stali nierdzewnej. Preparaty z tej grupy są niezwykle odporne na oddziaływanie gorąca oraz agresywnych substancji chemicznych. Sprawdzają się między innymi jako zabezpieczenie stalowych zbiorników i rur. Ze względu na znaczną wytrzymałość fizyczną, można malować nimi także elementy narażone np. na uderzenia czy obcieranie.
• Farby chlorokauczukowe przeznaczone są do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń. Mogą być również stosowane do dekoracyjnego malowania podłoży betonowych i tynków cementowo-wapiennych. Tworzą trwałą i elastyczną powłokę, odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Charakteryzują się zwiększoną odpornością na działanie trudnych warunków atmosferycznych.

Co jeszcze wziąć pod uwagę przy wyborze preparatu do malowania lub lakierowania konstrukcji stalowych? Przede wszystkim dodatkowe cechy i efekty, jakie dana substancja zapewnia. Należy do nich chociażby połysk lub jego brak, a także struktura powierzchni. 

Przed malowaniem zaplanuj, czy stalowy element ma być gładki i błyszczący, czy też np. dodatkowo pokryty wyraźnie widoczną strukturą. Na etapie malowania ważna będzie też ilość koniecznych do nałożenia warstw i szybkość ich schnięcia.

Przygotowanie konstrukcji stalowej do malowania

W przypadku pierwszego malowania nowej konstrukcji musisz wykonać dwie podstawowe czynności. Pierwszą z nich jest przegląd i usunięcie fragmentów po montażu, które w przyszłości mogłyby odpaść lub odstawać. Mowa tu np. o dokładnym wyczyszczeniu spoin spawalniczych oraz innych miejsc łączenia lub cięcia stali. Fabrycznie nową stal należy także odtłuścić i umyć, w przeciwnym razie farba może niewłaściwie przylegać do powierzchni.

Jeśli konstrukcja, którą zamierzasz pomalować, była już wcześniej pokryta innym preparatem, musisz zdecydować, czy starą warstwę zostawić, czy usunąć. Jeśli jest w dobrym stanie − może zostać, należy jednak przeszlifować wszystkie spękania i ubytki, a także miejsca, w których pokazała się korozja.

W przypadku poważnego uszkodzenia starej powłoki lepiej się jej pozbyć. Może oznaczać to sporo pracy − stare farby nie zawsze łatwo dają się usunąć rozpuszczalnikiem, często konieczne jest szlifowanie znacznej powierzchni.

Malowanie konstrukcji krok po kroku

Malowanie lub lakierowanie konstrukcji stalowych można wykonywać kilkoma technikami. Najprostszą metodą jest nanoszenie farby pędzlem. Pozwala to dotrzeć do wszystkich zakamarków konstrukcji i może je wykonać każdy użytkownik. Do malowania dużych powierzchni, jak np. ściany stalowego garażu, warto też użyć wałka. Pędzel będzie jednak nadal nieodzowny przy uzupełnianiu szczegółów.

Przy odrobinie wprawy możesz pokusić się też o malowanie natryskowe, które gwarantuje równomierne nanoszenie kolejnych warstw. W takim przypadku trzeba jednak zaopatrzyć się w kompresor i specjalny pistolet, co oznacza dodatkowe koszty.

W procesie malowania ważne jest przestrzeganie zaleceń producenta co do liczby nakładanych warstw oraz czasu schnięcia. Niektóre preparaty wymagają także wcześniejszego gruntowania powierzchni. Oznacza to zazwyczaj nieco więcej pracy, dlatego w zastosowaniach domowych warto sięgać po produkty uniwersalne.

Przykładem farby łatwej w stosowaniu jest RAFIL Prosto Na Rdzę. To gruntoemalia 3w1, bardzo wygodna w stosowaniu, przeznaczona do malowania stali i żeliwa. Producent zaleca nałożenie dwóch lub trzech warstw − robi się to łatwo, bo ze względu na skład preparatu nie ma potrzeby stosowania podkładu.

Farba szybko schnie, tworząc powłokę zabezpieczającą przed korozją i odporną na czynniki atmosferyczne. Dużą zaletą jest dostępność w kilku rodzajach połysku (lub bez) oraz w aż dziesięciu kolorach. Dzięki temu nie tylko skutecznie wykonasz malowanie antykorozyjne konstrukcji stalowych, ale osiągniesz zakładany efekt estetyczny.

Wiesz już, jak przeprowadzić czyszczenie i malowanie konstrukcji stalowych z pomocą środków RAFIL. Zawsze jesteśmy otwarci na spostrzeżenia i uwagi użytkowników naszych produktów. Podziel się z nami efektami swojej pracy − czekamy na maile!

Warunki atmosferyczne odgrywają istotną rolę w procesie malowania – zarówno w aplikacji, jak i w trwałości powłok.

Zbyt niska temperatura lub zbyt wysoka wilgotność mogą prowadzić do powstawania wad, słabszego przylegania farby, a nawet do kondensacji wilgoci na powierzchni. Dlatego właściwe parametry otoczenia są niezbędne do osiągnięcia optymalnych efektów malarskich.

Temperatura i wilgotność – kluczowe czynniki wpływające na jakość powłok malarskich

Temperatura i wilgotność są bardzo istotnymi czynnikami wpływającymi na jakość powłok malarskich.

• Optymalna temperatura powietrza podczas prowadzenia prac malarskich wynosi od +5°C do +25°C, natomiast temperatura podłoża może wynosić nawet do 40°C.
• Temperatura podłoża stalowego podczas malowania, aby uniknąć kondensacji wilgoci na powierzchni, powinna być co najmniej o 3°C wyższa od temperatury punktu rosy (TPR) otaczającego powietrza.
• Podłoża o dużej chropowatości lub zapyleniu posiadają naturalne punkty kondensacji wilgoci (tzw. piki oraz pyły). Dlatego zaleca się, aby temperatura takiego podłoża była nawet o 7°C wyższa od TPR, by zapobiec kondensacji.

Wilgotność względna powietrza:

• Najlepsze efekty malarskie uzyskuje się przy wilgotności względnej do 85%.
• Wzrost wilgotności powyżej 85% sprzyja tworzeniu na powierzchni warstewki zaabsorbowanej wody oraz spowalnia wysychanie powłoki.

Czym jest punkt rosy (TPR)?

Punkt rosy to temperatura, w której powietrze o danej zawartości pary wodnej osiąga stan nasycenia przy stałym ciśnieniu atmosferycznym. W tej temperaturze (ang. dew point) następuje kondensacja pary wodnej:

• zarówno w powietrzu, jak i na powierzchniach, z którymi powietrze ma kontakt.
• Jeśli wilgotność powietrza jest mniejsza niż 100%, to TPR jest zawsze niższy od temperatury powietrza.
• Im niższa wilgotność, tym większa różnica pomiędzy temperaturą powietrza a TPR.

Brama wjazdowa nie zawsze działa dobrze. Czasem potrafi ocierać o kostkę brukową, blokuje się po zimie albo zatrzymuje na każdej grudce śniegu. Często winowajca jest jeden – źle ustawiony prześwit pod bramą wjazdową. Sprawdzamy, jaki prześwit pod bramą przesuwną czy dwuskrzydłową sprawdzi się najlepiej i jak uniknąć najczęstszych błędów.

Podczas budowy ogrodzenia większość uwagi skupia się na wyglądzie bramy, jej szerokości, rodzaju napędu czy kolorze. Tymczasem jeden z najważniejszych parametrów znajduje się tuż nad ziemią. Chodzi o prześwit pod bramą wjazdową, czyli przestrzeń pomiędzy dolną częścią skrzydła a nawierzchnią podjazdu.

Zbyt mały prześwit może utrudniać otwieranie bramy. Zbyt duży nie wygląda estetycznie i osłabia poczucie prywatności. Warto więc znaleźć złoty środek i dopasować ustawienia do rodzaju bramy oraz warunków panujących na działce.

Dlaczego prześwit pod bramą wjazdową ma znaczenie?

Dobrze dobrany prześwit pod bramą wjazdową pozwala uniknąć wielu problemów eksploatacyjnych i ogranicza ryzyko kosztownych napraw.

Największym przeciwnikiem każdej bramy jest zmienna pogoda. Latem podjazd nagrzewa się do wysokich temperatur, zimą pojawia się śnieg, lód i błoto pośniegowe. Jeśli dolna krawędź skrzydła znajduje się zbyt blisko gruntu, wystarczy niewielka warstwa śniegu, aby otwieranie stało się utrudnione. W przypadku bram automatycznych może to nawet prowadzić do przeciążenia napędu.

Znaczenie ma również rodzaj nawierzchni. Kostka brukowa pracuje pod wpływem temperatur, grunt może nieznacznie osiadać, a podjazd wykonany kilka lat wcześniej nie zawsze pozostaje idealnie równy. Odpowiedni odstęp tworzy bezpieczny margines i chroni konstrukcję przed kontaktem z podłożem.

Jaki prześwit pod bramą wybrać, aby zachować równowagę między funkcjonalnością a estetyką? To ważne pytanie, ponieważ zbyt wysoka brama często wygląda tak, jakby unosiła się nad ziemią. Z kolei minimalny odstęp może szybko stać się źródłem problemów.

Nie bez znaczenia pozostaje także bezpieczeństwo. Brama pracująca bez oporów zużywa się wolniej, a elementy mechaniczne nie są narażone na dodatkowe obciążenia. Dotyczy to zarówno modeli przesuwnych, jak i rozwieranych. W przypadku posesji położonych przy drogach gruntowych większy prześwit pomaga także ograniczyć wpływ błota czy drobnych kamieni na działanie mechanizmu.

Optymalne wymiary prześwitu – na co zwrócić uwagę?

Nie istnieje jedna uniwersalna wartość odpowiednia dla wszystkich posesji. To, jaki prześwit pod bramą będzie najlepszy, zależy od kilku czynników. Liczy się rodzaj konstrukcji, ukształtowanie terenu, rodzaj nawierzchni oraz warunki atmosferyczne charakterystyczne dla danego regionu.

W większości przypadków producenci zalecają pozostawienie prześwitu od około 5 do 10 cm. Taka wartość sprawdza się na równych podjazdach wykonanych z kostki brukowej lub betonu.

Jaki prześwit pod bramą dwuskrzydłową? W tym przypadku szczególnie ważne jest uwzględnienie ewentualnych nierówności terenu. Skrzydła podczas otwierania zataczają łuk, dlatego nawet niewielkie wzniesienia mogą powodować problemy. Najczęściej stosuje się odstęp od 7 do 10 cm, choć na działkach o nierównej nawierzchni warto pozostawić nieco większy zapas.

Inaczej wygląda sytuacja przy nowoczesnych systemach przesuwnych. Jaki prześwit pod bramą przesuwną będzie optymalny? Tutaj wiele zależy od konstrukcji oraz sposobu prowadzenia skrzydła. Standardowo przyjmuje się wartości od 5 do 8 cm. Taki zakres umożliwia sprawną pracę nawet podczas opadów śniegu czy po intensywnych deszczach.

Przed ostatecznym ustawieniem dobrze jest sprawdzić, czy podjazd zachowuje jednakowy poziom na całej długości otwierania. Nawet kilka milimetrów różnicy może mieć znaczenie. Dlatego doświadczeni monterzy zawsze wykonują pomiary w kilku punktach, a nie tylko przy słupkach.

Jak prawidłowo ustawić prześwit pod bramą?

Prawidłowe ustawienie bramy zaczyna się jeszcze przed montażem. Najpierw należy dokładnie zmierzyć poziomy nawierzchni i sprawdzić, czy podjazd nie ma spadków lub nierówności. To właśnie na tym etapie najłatwiej uniknąć późniejszych problemów.

Pierwszym krokiem jest określenie najniższego i najwyższego punktu nawierzchni. W przypadku dużych różnic wysokości warto przyjąć ustawienie dostosowane do najwyższego miejsca. Dzięki temu skrzydło nie będzie zahaczało o podłoże podczas otwierania.

Jeżeli zastanawiasz się, jaki prześwit pod bramą sprawdzi się na działce położonej w regionie o śnieżnych zimach, lepiej pozostawić nieco większy odstęp. Kilka dodatkowych centymetrów może okazać się zbawienne podczas styczniowych opadów. W przeciwnym razie każda większa warstwa śniegu będzie wymagała dokładnego odśnieżenia całej strefy pracy bramy.

Przy regulacji należy uwzględnić także przyszłe zmiany nawierzchni. Wielu właścicieli najpierw montuje ogrodzenie, a dopiero później wykonuje kostkę brukową. W takiej sytuacji trzeba wcześniej przewidzieć docelową wysokość podjazdu. Brama osadzona zbyt nisko może wymagać późniejszego demontażu i ponownej regulacji.

W przypadku bram rozwieranych warto ponownie przeanalizować, jaki prześwit pod bramą dwuskrzydłową będzie odpowiedni po zakończeniu wszystkich prac wokół domu. Trawnik, obrzeża czy warstwa ziemi ogrodowej mogą zmienić poziom terenu przy wjeździe.

Podobna zasada dotyczy konstrukcji przesuwnych. Tutaj należy uwzględnić wymagania producenta napędu oraz wysokość listwy zębatej. Właściwe ustawienie gwarantuje płynną pracę mechanizmu i ogranicza ryzyko awarii.

Dobrą praktyką jest także okresowa kontrola ustawień. Raz do roku warto sprawdzić, czy konstrukcja nie osiadła i czy prześwit nadal pozostaje zgodny z założeniami. Takie działanie zajmuje kilka minut, a może uchronić przed kosztowną naprawą.

Najczęstsze problemy z prześwitem i ich rozwiązania

Najczęstszym problemem jest zbyt mały prześwit pod bramą wjazdową. Objawia się to ocieraniem skrzydła o kostkę brukową, problemami podczas zimy lub nieprawidłową pracą automatyki. W wielu przypadkach wystarczy regulacja zawiasów albo korekta ustawienia rolek prowadzących.

Drugim częstym błędem jest przesadnie duża szczelina przy gruncie. Choć taka konstrukcja zwykle działa bez oporów, nie prezentuje się najlepiej. Właściciele posesji często narzekają również na utratę prywatności i większą ilość zanieczyszczeń przedostających się na teren działki.

Problemy pojawiają się również wtedy, gdy inwestor nie uwzględni specyfiki konkretnego typu bramy. Pytanie o to, jaki prześwit pod bramą, powinno paść jeszcze przed zakupem konstrukcji. Każdy system ma nieco inne wymagania techniczne.

Warto przy okazji zadbać o stan samej bramy. Metalowe elementy przez cały rok są narażone na deszcz, śnieg, promieniowanie UV i uszkodzenia mechaniczne. Dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie farby RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. To antykorozyjna emalia przeznaczona do powierzchni stalowych, ocynkowanych i aluminiowych użytkowanych na zewnątrz. Tworzy trwałą, elastyczną powłokę odporną na uderzenia oraz trudne warunki atmosferyczne. Wydajność sięga do 10 m² z litra, a do wyboru pozostaje wykończenie matowe lub półmatowe. Szczególnie skuteczną ochronę zapewnia połączenie emalii z preparatem RAFIL Podkład Antykorozyjny, który wzmacnia zabezpieczenie metalu przed korozją.

Jeżeli po kilku latach użytkowania zauważysz, że brama zaczyna pracować ciężej, nie zwlekaj z kontrolą. Czasem wystarczy niewielka regulacja. Innym razem konieczne będzie wyrównanie nawierzchni lub wymiana zużytych elementów. Im szybciej zareagujesz, tym mniejsze ryzyko poważniejszej awarii.

Dobrze dobrany i prawidłowo ustawiony prześwit pod bramą wjazdową sprawia, że codzienne korzystanie z posesji staje się po prostu wygodne. Brama otwiera się lekko, nie boi się śniegu ani deszczu, a właściciel może skupić się na przyjemniejszych sprawach niż walka z zacinającym się skrzydłem o szóstej rano.