10 pomysłów na metalowe ozdoby i elementy dekoracyjne w ogrodzie

Dobór powłok malarskich

Aby zapewnić właściwą, długotrwałą ochronę konstrukcji przed korozją należy zastosować optymalnie dobrany zestaw malarski o odpowiedniej dla danego przeznaczenia grubości. Optymalna powłoka malarska powinna być doskonale szczelna, przyczepna do podłoża i wypełniona pigmentem.

Dobór zestawu malarskiego powinien wynikać z wiarygodnych i sprawdzonych przesłanek wysnutych na podstawie badań laboratoryjnych i z przeprowadzonej analizy techniczno-ekonomicznej uwzględniającej wiele czynników, z których najważniejszymi będą:

• agresywność korozyjna środowiska eksploatacji powłoki malarskiej
• kształt konstrukcji oraz rodzaj i stan powierzchni do zabezpieczenia przeciwkorozyjnego
• wymagany okres trwałości powłoki malarskiej
• właściwości powłok (odporność chemiczna, termiczna, mechaniczna)
• możliwość i sposób oczyszczenia powierzchni
• właściwości aplikacyjne farb (grubość powłoki, czas schnięcia, warunki nakładania itp.)
• czas do przeprowadzenia prac uwzględniający warunki atmosferyczne (temperatura, wilgotność powietrza) oraz konieczność sezonowania powłoki przed eksploatacją
• trwałość powłoki malarskiej w odniesieniu do poniesionych kosztów i przewidywanego okresu eksploatacji
• wymagania ochrony środowiska oraz zabezpieczenia przeciwpożarowego
• aspekty ekonomiczne

Przygotowanie podłoża do malowania – informacje ogólne

Bardzo istotnym czynnikiem wpływającym na takie parametry jak: jakość, trwałość i skuteczność ochronnego działania powłok lakierowych jest przygotowanie podłoża do malowania. Efekt oczyszczenia podłoża zależy od doboru właściwej metody czyszczenia, która powinna uwzględniać zarówno charakter zanieczyszczeń, jak i wymagania wyrobu lakierowego co do sposobu przygotowania powierzchni do malowania.

Zanieczyszczeniem nazywa się każdą substancję, której pozostawienie na powierzchni do malowania utrudnia proces malowania, pogarsza jakość i trwałość powłoki malarskiej.

Zanieczyszczenia pozostające na powierzchni do malowania w postaci: rdzy, zendry, pyłów, starych i złuszczonych powłok malarskich, zatłuszczeń, zaklejeń, wilgoci itp. w bardzo negatywny sposób wpływają na powłokę malarską.

Rodzaje zanieczyszczeń

Zendra, zgorzelina – produkty termicznej obróbki stali, składające się z tlenków żelaza ściśle przylegających do podłoża. Mogą powodować odspajanie płatów zendry i powłoki malarskiej oraz tworzenie ogniw korozyjnych.

Rdza – produkt korozji stali, tworzący warstwy o zmiennych grubościach i postaciach, słabo przyczepne do podłoża.

Zatłuszczenia – pochodzące z eksploatacji konstrukcji w środowiskach tłuszczów, smarów, olejów itp. Powodują brak przyczepności powłoki malarskiej.

Pyły – pochodzące z atmosfery, przemysłu i prac oczyszczania. Sprzyjają utrzymywaniu wilgoci na powierzchni.

Wilgoć – powstaje w wyniku opadów lub kondensacji, może prowadzić do korozji podpowłokowej.

Zanieczyszczenia jonowe (sole) – niewidoczne gołym okiem, np. chlorki, siarczany, azotany – stymulują korozję.

Stara powłoka malarska – procesy starzenia, korozja, działania mechaniczne powodują uszkodzenia wpływające na przyczepność nowej powłoki.

Kryteria doboru sposobu oczyszczania powierzchni

Dobór metody oczyszczania powierzchni przed malowaniem wymaga uwzględnienia wielu czynników takich jak:

• wielkość i kształt powierzchni, przedmiotu
• rodzaj powierzchni
• ilość i rodzaj zanieczyszczeń
• agresywność środowiska korozyjnego

Charakter zanieczyszczeń powierzchni do malowania wymusza etapowość działań:

• wstępne oczyszczanie – usuwające zgrubnie luźne zanieczyszczenia oraz zanieczyszczenia jonowe
• właściwe oczyszczanie – usuwa starą powłokę malarską, produkty korozji, nadaje powierzchni odpowiedni profil chropowatości

Powierzchnie zatłuszczone, pokryte pyłami przemysłowymi, osadami solnymi itp. powinno się umyć wodą pod wysokim ciśnieniem (aparat typu Karcher), a następnie przystąpić do właściwego oczyszczania.

Powierzchnie, gdzie możliwe jest występowanie zanieczyszczeń jonowych, powinno się po właściwym oczyszczeniu umyć czystą wodą z dodatkiem odpowiedniego inhibitora korozji.

Metody oczyszczania mechanicznego

Do mechanicznych metod oczyszczania powierzchni można zaliczyć:

• skrobanie
• młotkowanie
• szczotkowanie
• szlifowanie
• oczyszczanie płomieniowe
• obróbkę strumieniowo–ścierną

Główne metody mechanicznego oczyszczania powierzchni to:

• metody ręczne oczyszczania powierzchni – dające stopień oczyszczenia powierzchni St 3 – są zalecane dla środowisk atmosferycznych o małym stopniu zanieczyszczenia powietrza
• metody strumieniowo–ścierne – zalecane dla środowisk atmosferycznych o wyższej agresywności, szczególnie w środowiskach agresywnych korozyjnie, chemicznych

Oczyszczanie ręczno-mechaniczne

‍Oczyszczanie ręczno–mechaniczne – wykonywane poprzez: szczotkowanie, młotkowanie, szlifowanie przy użyciu narzędzi ręcznych, jak i mechanicznych. Należy je ograniczać do tych przypadków, gdzie obróbka strumieniowo–ścierna jest niemożliwa.

Tymi sposobami można zgrubnie usunąć np. rdzę, zgorzelinę czy starą powłokę. Po takim oczyszczaniu otrzymuje się powierzchnie gładkie, dające mniejszą przyczepność powłoki w stosunku do powierzchni chropowatych.

‍

Obróbka strumieniowo–ścierna

Obróbka strumieniowo–ścierna polega na działaniu strumienia ścierniwa wyrzucanego w kierunku oczyszczanej powierzchni za pomocą sprężonego powietrza, wody lub siły odśrodkowej. Metoda ta daje najbardziej optymalne przygotowanie powierzchni do malowania.

Rodzaje obróbki:

• otwarty lub zamknięty obieg ścierniwa
• na sucho / na mokro (w osłonie wodnej)
• średniociśnieniowe (0,3–0,5 MPa)
• wysokociśnieniowe (1,0–1,2 MPa)
• hydrodynamiczne (10–200 MPa)
• odśrodkowe (koła wirnikowe)

Na efekt oczyszczania wpływa:

• ciśnienie sprężonego powietrza
• kąt nachylenia strumienia ścierniwa
• odległość dyszy od powierzchni
• rodzaj i kształt dyszy
• rodzaj, wymiar i kształt ścierniwa

Oczyszczanie fizykochemiczne

Oczyszczanie przeprowadzane za pomocą:

• odtłuszczania rozpuszczalnikowego
• mycia alkalicznego, kwaśnego, parowo–wodnego

Mycie polega na usuwaniu zanieczyszczeń przy pomocy wodnego roztworu środka myjącego. Usuwa:

• zanieczyszczenia mechaniczne (po obróbce)
• brud (kurz, piasek)
• zanieczyszczenia jonowe
• rdzę

Metody mycia i odtłuszczania można podzielić:

a) Ze względu na sposób:

• ręczne (przecieranie powierzchni pędzlem, szmatami)
• natryskowe (urządzenia do natrysku ciśnieniowego, np. pompy membranowe, aparaty typu Karcher)

b) Ze względu na zastosowany środek:

• rozpuszczalniki organiczne
• środki alkaliczne i kwaśne
• środki powierzchniowo czynne

Metoda natryskowa z dodatkiem skutecznych środków myjących nie powoduje korozji podpowłokowej. Zaleca się jednak po takim myciu ponowne zmycie powierzchni czystą wodą wodociągową.

Przygotowanie powierzchni w zależności od jej rodzaju

Przygotowanie powierzchni blach i profili stalowych

Najczęstsze zanieczyszczenia:

• rdza
• zgorzelina walcownicza
• oleje i smary
• kurz, pył
• luźne stare powłoki
• wilgoć
• topniki, żużel
• chemikalia (detergenty, sole)
• opiłki żelaza

Szczególną uwagę należy zwrócić na usunięcie zanieczyszczeń jonowych i odtłuszczenie powierzchni metalu – ich obecność obniża przyczepność powłok i może prowadzić do wad.

Proces czyszczenia:

1. Usunięcie zanieczyszczeń – mycie wodą pod ciśnieniem
2. Ręczne lub mechaniczne mycie: para wodna, woda z detergentem, rozpuszczalniki, środki emulsyjne, alkaliczne i kwaśne
3. Rekomendowana metoda: natrysk roztworów wodnych z biodegradowalnymi detergentami
4. Na koniec – spłukanie czystą wodą wodociągową

Normy:

• ISO 8504-2 – obróbka strumieniowo–ścierna
• ISO 8504-3 – metody ręcznego oczyszczania (także z napędem mechanicznym)
• PN-ISO 8501-1:1996 – określa stopień czystości
• PN-EN ISO 8503 – określa chropowatość

Stopnie przygotowania powierzchni wg PN-ISO 8501-1

Obróbka strumieniowo–ścierna (oznaczenie: Sa):

• Sa 1 – zgrubna: brak oleju, smarów, pyłu, luźnych zanieczyszczeń
• Sa 2 – gruntowna: brak większych śladów rdzy, starej farby, pozostałości silnie przylegają
• Sa 2½ – prawie biała powierzchnia, możliwe ciemne punkty
• Sa 3 – stal wzrokowo czysta, jednolita metaliczna barwa ("biały metal")

Czyszczenie ręczne / mechaniczne (oznaczenie: St):

• St 2 – brak oleju, smarów, pyłu, zgorzeliny i powłoki – powierzchnia z połyskiem
• St 3 – jak St 2, ale czyszczona do uzyskania wyraźnego metalicznego połysku

Zabezpieczenie blachy ocynkowanej

Blacha ocynkowana to trudne podłoże ze względu na słabą przyczepność powłok. Przygotowanie:

• odtłuścić roztworem EMULSOLU RN – 1, spłukać wodą, osuszyć
• sezonowaną blachę oczyścić roztworem amoniaku (1–2%) z detergentem
• zanieczyszczenia i korozję usunąć szczotkami nylonowymi, włosiem lub papierem ściernym

Powierzchnia musi być sucha i wolna od zanieczyszczeń.

Zabezpieczenie blachy aluminiowej

Powierzchnia aluminiowa, ze względów przeciwkorozyjnych i kolorystycznych, najczęściej jest pokryta powłoką konwersyjną wytworzoną w procesie:

• elektrochemicznym (utlenianie anodowe)
• chemicznym (chromianowanie, fosforanowanie)

Tego typu warstwa poprawia przyczepność powłoki malarskiej.

Przygotowanie do malowania:

• oczyścić powierzchnię z luźnej rdzy i zanieczyszczeń ręcznie lub mechanicznie (szczotki stalowe, metoda strumieniowo–ścierna z użyciem miękkiego ścierniwa naturalnego)
• odtłuścić przez zmycie wodą z detergentem niejonowym

Przygotowanie powierzchni metali nieżelaznych

Metale nieżelazne są trudnym podłożem dla farb ze względu na:

• gładkość powierzchni
• dużą reaktywność cynku, glinu i ich stopów

To sprzyja powstawaniu zwartej, kruchej warstwy tlenków lub węglanów, które negatywnie wpływają na składniki powłoki malarskiej, powodując:

• brak przyczepności
• marszczenie
• zniszczenie powłoki

Najczęściej stosowane przygotowanie:

• wytwarzanie powłoki konwersyjnej (chemicznej lub elektrochemicznej)
• powłoka konwersyjna: nierozpuszczalna w wodzie, działa jako izolator, poprawia odporność i przyczepność

Przygotowanie podłoża betonowego

Podłoże betonowe odpowiednio przygotowane pod zestaw malarski powinno być:

• czyste
• bez rys, występów i szczelin
• o wilgotności powierzchniowej nieprzekraczającej 3–4% (w zależności od farby)
• o nierównościach nie większych niż 1/3 grubości zestawu malarskiego

Wymagania:

• wypukłe krawędzie, naroża i załamania należy zaokrąglić
• beton powinien być odpylony i odtłuszczony
• tłuste plamy usuwać tkaniną bawełnianą z rozpuszczalnikiem
• oczyszczanie: szczotki stalowe (ręczne/mechaniczne) lub delikatne przepiaskowanie

Nowoczesną metodą czyszczenia jest użycie wody pod wysokim ciśnieniem.

‍

Czas schnięcia i wytrzymałość podłoża

Świeżo wykonane podłoża (beton, tynki) należy malować dopiero po odpowiednim czasie utwardzania i karbonizacji. Okres schnięcia podano w instrukcjach stosowania farb.

Tynki zgodne z PN-70/B-101100 powinny być:

• czyste
• gładkie
• równe
• bez rys, wykwitów, zacieków, tłuszczów, pyłów i innych zanieczyszczeń

Powinny mieć odpowiednią wytrzymałość mechaniczną i nie ścierać się przy potarciu ręką.

Ważną rzeczą w przygotowaniu tynków przed malowaniem jest: usunięcie starych powłok klejowych i wapiennych oraz mycie i nawilżenie powierzchni. Stare tynki, w celu usunięcia z nich zanieczyszczeń, zmywa się wodnymi roztworami mydła za pomocą szczotek o twardym włosiu.

Altana ogrodowa to centralny punkt przydomowej przestrzeni. Jeżeli jest zadbana i estetyczna, może nadawać jej niepowtarzalny, przytulny, a nawet… nieco magiczny charakter. Dodatkowo altana może stanowić doskonałe miejsce do odpoczynku, relaksu, posiłków, spotkań z przyjaciółmi i rodziną. Warto więc o nią zadbać! Zobacz, jak powinna wyglądać renowacja altany ogrodowej.

Malowanie altany ogrodowej – jak często?

Altana ogrodowa (metalowa lub wykonana z innych materiałów) narażona jest na działanie wielu szkodliwych czynników: deszczu, śniegu, mrozu, wysokich temperatur, wiatru, promieniowania UV. Trudne warunki mogą przyspieszyć zjawisko korozji metalu i sprawić, że altanka straci swój estetyczny wygląd.

Aby zabezpieczyć altankę przed rdzą i zadbać o jej estetykę, sięgnij po specjalistyczne preparaty – podkład oraz farbę do metalu. Renowację przeprowadzaj regularnie, co kilka lat (najlepiej, jeżeli zasugerujesz się okresem rekomendowanym przez producenta użytych produktów), lub wtedy, gdy zauważysz niepokojące sygnały – rysy, uszkodzenia powłoki lub ogniska rdzy.

Altana ogrodowa – jaka farba?

Wybór produktu do malowania altany ogrodowej to kluczowa kwestia. Musisz mieć pewność, że farba skutecznie zabezpieczy metal przed dostępem szkodliwych czynników i zapewni mu długotrwałą ochronę.
Nasza rekomendacja? RAFIL Chlorokauczuk, wyróżniający się następującymi właściwościami:

• Bogata paleta kolorystyczna (20 kolorów z wykończeniem typu wysoki połysk), dzięki której stworzysz wymarzoną aranżację w swoim ogrodzie. Wśród dostępnych propozycji znajdziesz zarówno kolory neutralne (biel, czerń, szarość), jak i wyraziste (czerwień, żółć, zieleń).
  
• Odporność na uszkodzenia mechaniczne. Emalia tworzy na powierzchni metalu elastyczną, wytrzymałą powłokę, która jest odporna na zarysowania, uderzenia czy pęknięcia. To niezwykle ważne, ponieważ każde uszkodzenie powłoki może skutkować odsłonięciem metalu i wystawieniem go na działanie szkodliwych czynników, np. wilgoci.
  
• Wysoka odporność na warunki pogodowe. Powłoka, jaką tworzy RAFIL CHLOROKAUCZUK, jest wyjątkowo odporna na działanie takich czynników, jak opady, skrajne temperatury, promieniowanie UV czy wiatr. Dzięki temu skutecznie chroni metal przed korozją.
  
• Nawet 8 lat ochrony. Wyjątkowe właściwości produktów RAFIL: emalii oraz PODKŁADU CHLOROKAUCZUKOWEGO sprawiają, że producent zapewnia aż 8 lat Gwarancji Ochrony metalu przed rdzą (przy zastosowaniu pełnego systemu produktów RAFIL Chlorokauczuk i spełnieniu warunków gwarancji).

Renowacja altany ogrodowej krok po kroku

Wiesz już, dlaczego metalowa altana ogrodowa powinna być poddawana regularnej renowacji. Poznałeś również produkty, po które możesz sięgnąć, by zapewnić konstrukcji ochronę oraz estetyczny wygląd. Czas przejść do wskazówek praktycznych!
Malowanie altany ogrodowej powinno odbywać się według następującego schematu:

• Zabezpiecz otoczenie altany – zakryj folią malarską lub kartonami wszystkie elementy, które mogłyby zostać zabrudzone lub uszkodzone podczas renowacji.
• Dokładnie wyczyść metalowe powierzchnie – pozbądź się wszelkich zabrudzeń, glonów, kurzu, błota. Możesz zrobić to przy pomocy delikatnego detergentu i wody.
• Usuń ogniska rdzy – dokładnie przyjrzyj się wszystkim zakamarkom altanki, poszukując śladów korozji. Rdzę usuń przy pomocy szlifierki, drucianej szczotki lub papieru ściernego.
• Zbadaj stan starych powłok malarskich – jeżeli stara farba pozbawiona jest pęknięć czy odprysków, nie musisz usuwać jej z powierzchni altany. Jeżeli zauważysz jednak luźne, odstające fragmenty emalii, usuń je. Możesz wykorzystać do tego papier ścierny lub szlifierkę. Następnie przetrzyj całą powierzchnię papierem ściernym, aby zapewnić jej matowość.
• Usuń pył i odtłuść powierzchnię altanki. Przydatny może okazać się PREPARAT DO ODTŁUSZCZANIA RAFIL.
• Nałóż warstwę PODKŁADU CHLOROKAUCZUKOWEGO. Zastosowanie dedykowanej farby podkładowej jest konieczne. Wystarczy jedna warstwa. Jeżeli jednak altana jest zniszczona i chcesz zapewnić jej najlepszą ochronę przed korozją, po 20-90 minutach nałóż drugą warstwę podkładu.
• Pomaluj metal farbą. Pierwszą warstwę farby RAFIL CHLOROKAUCZUK nanieś najpóźniej po godzinie od zagruntowania powierzchni podkładem. Zanim nałożysz drugą warstwę odczekaj 30-120 minut.

Gotowe! Dzięki kilku prostym krokom Twoja altana ogrodowa będzie doskonale zabezpieczona przed korozją, a przy tym zyska nowy, estetyczny wygląd.

Myślisz o zmianie koloru dachu? Jedną z ważniejszych decyzji, jakie trzeba podjąć przed malowaniem, jest wybór farby. To od niej w dużym stopniu zależeć będzie nie tylko wygląd dachu, ale też jego odporność np. na rdzę, czynniki atmosferyczne czy uszkodzenia mechaniczne. Sprawdź, jaka farba na dach jest najlepsza i na co zwracać uwagę podczas wyboru emalii.

Najlepsza farba na dach po raz 1. Elastyczność i przyczepność do podłoża

Elastyczność jest jedną z najważniejszych cech emalii do dachów, w szczególności tych z blachy. Materiały, które zwykle wykorzystuje się do produkcji np. dachówek, „pracują” – kurczą się i rozszerzają pod wpływem temperatury. Jeśli farba nie będzie miała właściwości termoplastycznych, nie będzie dostosowywała się do zmian kształtów blachy i zacznie pękać. Pęknięcia z kolei otworzą drzwi wilgoci, która spowoduje korozję i przyczyni się do niszczenia pokrywy dachowej.

Jaką farbę na dach wybrać? Postaw np. na farbę RAFIL Radach, która charakteryzuje się dużą elastycznością i tworzy na malowanej powierzchni szybkoschnące, wytrzymałe powłoki.

Najlepsza farba na dach po raz 2. Odporność na uszkodzenia i warunki atmosferyczne

Dach przez cały rok jest narażony na działanie promieni słonecznych, deszczu, śniegu, wiatru, wysokich i niskich temperatur, a także na nagłe zmiany pogody. W dodatku jest to zwykle największa zewnętrzna płaszczyzna domu i bezpośrednio wystawiona na działanie szkodliwych czynników zewnętrznych. W związku z tym farba na dach powinna pełnić nie tylko funkcję dekoracyjną, ale też (a może przede wszystkim) ochronną. Przyjrzyjmy się najważniejszym właściwościom w tej kategorii.

Ochrona przed promieniowaniem UV

Jeśli wybierzesz nieodpowiednią farbę na dach, promienie słońca będą mieć negatywny wpływ zarówno na jej właściwości techniczne, jak i walory estetyczne. Najlepsze farby na dach pod wpływem słońca nie ulegają przebarwieniom i kredowaniu, nie pękają i nie kruszą się, a co za tym idzie – chronią dach przed pojawieniem się rdzy i zapewniają właściwe odprowadzanie wody, śniegu i brudu.
Wybierając farbę na dach, zwróć więc uwagę na to, by była odporna na działanie promieni UV.

Odporność na zmienne temperatury

Ta właściwość łączy się w pewnym stopniu z elastycznością farby. Jeśli emalia nie będzie pracować razem z powłoką dachową, zacznie się kruszyć i pękać. Zanim więc kupisz farbę, sprawdź, jakim warunkom atmosferycznym może sprostać. Jej właściwości nie powinny się pogarszać ani w niskich, ani w wysokich temperaturach, a nawet wtedy, gdy pogoda z dnia na dzień zmienia się diametralnie.
Podwyższoną odporność na zmienne warunki atmosferyczne i promieniowanie UV ma np. farba RAFIL Eko Radach, która długotrwale zabezpiecza malowane powierzchnie.

Ochrona przed uszkodzeniami mechanicznymi i chemicznymi

Dobra farba na dach powinna nie tylko zachowywać swoje właściwości w skrajnych temperaturach, ale też być odporna na czynniki chemiczne oraz uszkodzenia mechaniczne. Co może powodować takie uszkodzenia? Na przykład grad, zanieczyszczenia, spadające gałęzie, a nawet smog czy tzw. kwaśne deszcze. Farba powinna więc zapewniać wysoką ochronę powłoce dachowej.

Najlepsza farba na dach po raz 3. Uniwersalność

Bardzo dużym atutem najlepszych farb na dach jest ich uniwersalność. Dzięki temu, że emalie mogą być aplikowane na różne powierzchnie, do koloru dachu dopasujesz np. kolor parapetów, rynien czy ogrodzenia. A ponieważ powłoki dachowe są wykonywane z różnych materiałów, jeśli postawisz na farbę o szerokim zastosowaniu, będziesz mieć pewność, że sprawdzi się niezależnie od tego, czy powierzchnia dachu jest stalowa, ocynkowana, czy aluminiowa.

Farby, które są przeznaczone do wymienionych powierzchni, to wspomniane wcześniej RAFIL Radach. Obie emalie łączą w sobie funkcje gruntu i farby, w związku z czym pokrywanie dachu farbą gruntującą nie jest konieczne. Jeśli jednak chcesz mieć pewność trwałej ochrony antykorozyjnej, przed nałożeniem farby Radach pomaluj dach podkładem antykorozyjnym RAFIL.

Farba na dach – jak wybrać? Dodatkowe wskazówki

Dobre farby na dach, oprócz wymienionych wcześniej parametrów, mają też szereg innych zalet. Oto, na co jeszcze możesz zwrócić uwagę:

• Mnogość kolorów – dzięki dużej dostępności odcieni farb bez trudu dopasujesz kolor dachu np. do koloru elewacji.
  
• Krycie – sprawdź, ile warstw farby trzeba nałożyć, aby w pełni pokryć kolorem powierzchnię dachu. Upewnij się też koniecznie, jaki odstęp czasowy należy zachować przed nakładaniem kolejnych warstw.
  
• Szybkość schnięcia – niektóre farby, np. RADACH, są suche w dotyku już po około 60 minutach.

Niezależnie od tego, na jaką farbę postawisz, pamiętaj o tym, aby przed jej aplikacją przeczytać wskazówki dołączone do opakowania i postępować zgodnie z zasadami. Poza tym przed malowaniem należy dobrze przygotować powierzchnię – oczyścić ją i usunąć ogniska rdzy oraz odtłuścić. Dzięki temu farba w pełni zachowa swoje właściwości.

Korozja stalowych elementów to zjawisko powszechne i jednocześnie bardzo niepożądane, bo prowadzi do szybkiego niszczenia wykonanych ze stali konstrukcji. Warto temu skutecznie przeciwdziałać. Doradzamy, jak zabezpieczyć stal przed korozją.

Korozja to proces postępującego niszczenia stali, wywoływanego przez czynniki zewnętrzne. Nazwa ta pochodzi od łacińskiego słowa corrosio, co oznacza „zżeranie”. Jest to bardzo dobre i obrazowe określenie, bo po długim czasie postępującej korozji ze stali zostaje bardzo niewiele. Najprostszym przykładem korozji jest popularne rdzewienie.

Korozja jest zjawiskiem naturalnym,  w wyniku którego dochodzi do zmian w strukturze metalu i jego niszczenia. Z chemicznego punktu widzenia w oddziaływaniu z różnego rodzaju czynnikami wywołującymi korozję, metal zmienia się w inne związki, tracąc swoje właściwości. 

Korozja zazwyczaj zaczyna się na powierzchni i stopniowo postępuje w głąb materiału. W zależności od rodzaju metalu, rodzaju czynników korodujących i ich nasilenia, proces ten może przebiegać z różną intensywnością. 

W artykule znajdziesz informacje o tym, jak chronić metal przed korozją. Podpowiadamy także  sposoby zabezpieczania przed korozją wyposażenia oraz elementów konstrukcyjnych Twojego domu, ogrodu czy innej przestrzeni.  

Przyczyny korozji stali

Korozję stali powodują czynniki atmosferyczne. Najpowszechniejszym z nich jest wilgoć – zbierająca się na powierzchni metalu woda, nawet w małej ilości, wspomaga procesy utleniania lub rozpuszczania stopu. Ciągłe zawilgocenie metalowych elementów, przy jednoczesnym braku wietrzenia, może szybko doprowadzić do ich zużycia. Niezabezpieczone elementy stalowe źle znoszą także zbyt niskie lub nadmiernie wysokie temperatury, które mogą naruszać strukturę materiału. Osłabia go także nadmierne nasłonecznienie.

Na stal mogą wpływać także inne czynniki chemiczne - może korodować po kontakcie z różnego rodzaju kwasami i substancjami o odczynie zasadowym. 

Negatywny wpływ na stal mają także różnego rodzaju sole, począwszy od popularnej soli kuchennej, po np. sole metali obecne w wodach podziemnych. Elementy metalowe najczęściej narażone są na działanie powodujących korozję  substancji chemicznych, np. w zakładach produkcyjnych, fabrykach, magazynach. Niszczące metal związki mogą przynosić także zjawiska naturalne, takie jak deszcze na terenach mocno uprzemysłowionych.

Jak zabezpieczyć stal przed korozją? Najlepszy wybór to farba

Dostępna jest cała gama substancji i technik, które pozwalają zabezpieczyć metal przed niszczeniem. Ich dobór zależy od konkretnych warunków  oddziałujących na metal.

Podstawowe zabezpieczenie antykorozyjne stali to pokrycie metalu powłoką ochronną. Metalowe elementy można pokryć warstwą specjalnie przygotowanej farby, która uniemożliwia kontakt powierzchni z czynnikami korodującymi. 

Przykładem nowoczesnej farby do malowania stali jest RAFIL PROSTO NA RDZĘ. To specjalistyczna gruntoemalia, która tworzy wytrzymałą i elastyczną powłokę, dzięki czemu doskonale zabezpiecza pomalowane elementy. Dobrze znosi warunki atmosferyczne i wilgoć, charakteryzuje się także dużą odpornością na uderzenia i uszkodzenia mechaniczne.

Inne metody ochrony stali przed korozją

Dobre zabezpieczenie stali przed korozją zapewniają różnorodne powłoki antykorozyjne, np. smary, które izolują powierzchnię od działania wilgoci. Metalowe konstrukcje można pokryć także specjalnymi żywicami lub warstwami ceramicznymi. 

Warto też sięgnąć po farbę gruntującą RAFIL PODKŁAD ANTYKOROZYJNY, która stosowana jest na podłoża ocynkowane, stalowe i aluminiowe na zewnątrz. Szczególnie zalecana jest w przypadku powierzchni trudnych lub wymalowanych nieznaną farbą. RAFIL Podkład ANTYKOROZYJNY tworzy matową, elastyczną powłokę i zapewnia długotrwałą ochronę antykorozyjną. 

Osobną grupę zabezpieczeń metalu przed korozją stanowią metody pokrywania stali innymi metalami, odpornymi na korozję. W tym celu stosuje się np. galwanizację. Jest to proces elektrochemiczny, dzięki któremu na stalowym elemencie można trwale osadzić cienką warstwę innego metalu. Proces ten odbywa się w tzw. kąpieli galwanicznej, gdzie wykorzystywane są specjalne elektrody. 

Podobnym procesem jest ochrona katodowa, w której wykorzystywane są elektrochemiczne właściwości poszczególnych metali i ich potencjał elektryczny. Łączy się je w odpowiedni sposób, aby poprzez wzajemne oddziaływania, ograniczały postępowanie korozji.

Zabezpieczanie metalu przed korozją zapewni także  oksydowanie. Niektóre metale posiadają naturalne właściwości oksydacyjne: po utlenieniu, czyli korozji cienkiej zewnętrznej warstwy, tlenek metalu uniemożliwia dostęp tlenu do warstw położonych głębiej.

Dlatego np. stal okrywa się warstwą tlenku metalu, który z kolei nie pozwala na postępowanie korozji w głąb. Jest to więc forma wykorzystania kontrolowanego zjawiska korozji dla ochrony przed nią. Podobnie przebiega stosowanie tzw. inhibitorów korozji. Są to substancje chemiczne, które również pokrywają przedmiot warstwą tlenku, zapewniając mu ochronę.

Wybór odpowiedniej metody zabezpieczenia

Jak chronić metal przed korozją i jakie zabezpieczenie antykorozyjne stali wybrać? To zależy od kilku czynników. 

Najpierw zastanów się, jakie efekty chcesz osiągnąć i trwała ma to być ochrona. Inaczej należy zabezpieczać np. stalowe elementy ozdobne czy wyposażenie mieszkań, a inaczej szczególnie narażone na korozję części budowli lub maszyn. Istotna jest więc analiza warunków eksploatacji konkretnych produktów ze stali. 

W przypadku ochrony materiałów w domu i najbliższym otoczeniu, zazwyczaj wystarczą metody najprostsze i najłatwiej dostępne. Metalowe ogrodzenie, poręcz czy bramę najłatwiej pomalować, a uzyskane zabezpieczenie stali przed korozją będzie wystarczające.

To, jakie sposoby zabezpieczenia przed korozją wybrać, zależy także od tego, jak bardzo przedmiot czy konstrukcja jest na nią narażony. Jeżeli wiadomo, że element ze stali będzie w stałym kontakcie z wilgocią, solą lub czynnikami atmosferycznymi, można rozważyć bardziej zaawansowane zabezpieczanie. Jest to jednak o tyle kłopotliwe, że zastosowanie metod elektrochemicznych czy zaawansowanych powłok może być trudne i kosztowne. Lepiej zawczasu pomyśleć o materiałach zabezpieczonych fabrycznie niż później szukać rozwiązań.

Praktyczne wskazówki, jak chronić metal przed korozją

Malowanie stali specjalistyczną farbą lub emalią można wykonać samodzielnie. Metalowy element trzeba odpowiednio przygotować do malowania. Przede wszystkim oczyść go, tak aby na powierzchni nie pozostały zabrudzenia lub skorodowane fragmenty, które po malowaniu mogłyby odpaść lub się kruszyć. Powierzchnia metalu powinna być też odtłuszczona, np. przy pomocy benzyny.

Istotny jest dobór odpowiedniej powłoki. Warto wybierać zaawansowane emalie, które umożliwiają malowanie po rdzy. Odejmuje to pracy – metalowych elementów nie trzeba wtedy szlifować. W ten sposób można łatwo uzyskać zabezpieczenie metalu przed korozją.

Warto też sprawdzić farbę lub emalię pod kątem późniejszej eksploatacji – czy np. nie wyciera się w trakcie użytkowania, czy daje się łatwo czyścić. Dodatkowo jeśli chcesz uzyskać dobry efekt estetyczny, sprawdź, w jakich kolorach dana farba jest dostępna i czy np. zapewnia połysk.

Część preparatów zabezpiecza metal już po położeniu pierwszej warstwy farby. Większość producentów zaleca jednak malowanie przynajmniej dwukrotne, z uwzględnieniem odpowiedniego czasu na schnięcie pierwszej powłoki. Większość nowoczesnych preparatów, w tym RAFIL PROSTO NA RDZĘ, można w łatwy sposób nanosić pędzlem, wałkiem lub w formie natrysku. Jest to więc jeden z najprostszych sposobów, jak zabezpieczyć stal przed korozją.

Monitorowanie i konserwacja zabezpieczenia

Odpowiednio przeprowadzone zabezpieczenie antykorozyjne stali powinno dawać ochronę przez długi czas. Warto jednak regularnie kontrolować stan takiego zabezpieczenia, aby nie pojawiły się punktowe ogniska korozji. Jest to szczególnie ważne, jeśli powierzchnia narażona jest na duże nasłonecznienie czy mróz albo kiedy mogą pojawić się uszkodzenia mechaniczne, np. otarcia.

Ubytki w powłokach zabezpieczających trzeba uzupełniać. Stosowane obecnie emalie dobrze znoszą ponowne malowanie, także punktowe, i zachowują swoje właściwości. Pomalowane powierzchnie dobrze jest co jakiś czas umyć. Dzięki temu ograniczysz rozwój grzybów i porostów, które z czasem mogą naruszać nawet zabezpieczoną powierzchnię metalu.

Sposoby zabezpieczania przed korozją są różnorodne. Sięgaj po preparaty skuteczne, łatwo dostępne i równie łatwe w aplikacji. Wysoka jakość produktów RAFIL gwarantuje ochronę na wiele lat. W prosty sposób możesz zabezpieczyć metalowe elementy w swoim domu i ogrodzie.