Malowanie dachu musisz przeprowadzić dokładnie i fachowo, aby cieszyć się z jego wytrzymałości przez długi czas. Poznaj najpopularniejsze błędy, których nie powinieneś absolutnie popełnić podczas malowania pokrycia dachowego.
Niedokładne usunięcie warstwy z pierwszego malowania
Odpowiednie przygotowanie podłoża, usunięcie starej farby i dokładne wyczyszczenie powierzchni – od tego musisz rozpocząć malowanie dachu. Błędy, które tutaj popełnisz, mogą mieć wpływ na odpowiednią przyczepność powłoki malarskiej, a także utrzymanie właściwości ochronnych farby.
Aby dokładnie usunąć starą warstwę farby, możesz skorzystać ze sposobów ręcznych, czyli skrobania, szlifowania i szczotkowania. To sprawdzone metody, dzięki którym pozbędziesz się także rdzy. Zyskasz efekt gładkiej powierzchni, na którą bez problemu nałożysz nową warstwę farby. Pamiętaj, aby zetrzeć wszystkie widoczne zabrudzenia. Te miejsca, w których stara farba jest mocno przyczepna, przemyj wodą, a następnie skorzystaj z papieru ściernego, aby całkowicie usunąć starą powłokę.
Wybór niewłaściwego rozcieńczalnika do farby dachowej
Podczas przygotowywania powierzchni liczy się nie tylko dokładne usunięcie warstwy starej farby, ale także odpowiednie odtłuszczenie. Dzięki temu sprawnie i fachowo przeprowadzisz malowanie dachu. Najczęstsze błędy dotyczą wyboru odpowiedniego rozcieńczalnika.
Podczas zakupu zwróć uwagę na jego przeznaczenie. Rozcieńczalnik może być dopasowany do konkretnych farb do malowania dachu lub danego rodzaju materiału (np. powierzchni stalowych i ocynkowanych).
Pewne zanieczyszczenia na dachu nie są widoczne gołym okiem. Należą do nich pozostałości detergentów, sole czy zanieczyszczenia jonowe. Dzięki specjalistycznym preparatom bez problemu usuniesz zabrudzenia oraz naloty. Dokładnie odtłuszczona powierzchnia jest także mniej narażona na korozję. Pamiętaj także o tym, że po odtłuszczaniu powierzchni odpowiednim roztworem dobrze zmyć powierzchnię czystą wodą. Suchy oraz czysty dach będzie przygotowany na nałożenie nowej warstwy farby.
Niewłaściwe czyszczenie powierzchni dachu przed malowaniem
Czyszczenie powierzchni powinno być przeprowadzone dokładnie i solidnie. Nie oznacza to jednak, że musisz stosować do tego ostre narzędzia. Wyklucz szpachelki czy druciane szczotki – to nie jest odpowiedni sposób czyszczenia powierzchni. Uszkodzenie cynku, które może być spowodowane ostrymi narzędziami, oznacza zniszczenie warstwy ochronnej dachu.
Brak odstępów między malowaniami
Malowanie dachu wymaga odpowiedniej aplikacji farby. Częstym błędem jest pośpiech, co wpływa na nieodpowiednie nałożenie farby na dach. Brak wystarczających odstępów między malowaniami może skutkować niedokładnym wyschnięciem powłoki. Zalecany czas pomiędzy aplikacją kolejnych powłok to minimum 6 godzin. Przeczytaj etykietę na farbie na dach, aby zyskać informację bezpośrednio od producenta. Nigdy nie skracaj czasu pomiędzy malowaniem.
Zwróć także uwagę na warunki pogodowe. Weź pod uwagę, że przy dużej wilgotności powietrza czas schnięcia się wydłuży. Nigdy nie nakładaj farby na mokry dach i gdy pogoda wskazuje, że niedługo będzie padać.
Błędny wybór farby do malowania dachu
Jednym z podstawowych błędów podczas malowania dachu jest nieodpowiedni wybór farby. Na co zwrócić uwagę podczas kupna? Odpowiednia farba na dach powinna udekorować powierzchnię oraz ją zabezpieczyć przed warunkami pogodowymi. Preparat powinien być odporny na uszkodzenia mechaniczne oraz ścieranie. Farba na dach jednocześnie musi nadawać głęboki kolor oraz chronić powierzchnię przed niekorzystnymi czynnikami.
Farba na dach RAFIL Radach będzie właściwym wyborem, jeśli nie chcesz kupować na chybił-trafił. Farba tworzy szybkoschnące powłoki, które charakteryzują się bardzo dobrą przyczepnością do podłoża, dobrą wytrzymałością mechaniczną, elastycznością oraz odpornością na działanie zmiennych warunków atmosferycznych, światła słonecznego, UV czy „kwaśnego deszczu”. Pomalowana powłoka będzie odporna na wilgoć, wodę oraz czynniki chemiczne.
Trudno wyobrazić sobie ozdobny ogród w stylu boho czy romantycznym bez huśtawki ogrodowej – metalowej czy żeliwnej. Ten piękny element dekoracji ogrodowej lubią też dzieci! W artykule pokazujemy krok po kroku, jak wykonać samodzielnie malowanie huśtawki ogrodowej.
Huśtawki ogrodowe – metalowe, kute czy żeliwne – to wyposażenie, które zapewnia nie tylko odpoczynek i dobrą zabawę. To także jedne z najpopularniejszych elementów ozdobnych, nadających niepowtarzalny klimat ogrodom, tarasom czy werandom.
Jak sprawić, aby huśtawki ogrodowe metalowe przez długi czas cieszyły oczy? Troskliwie o nie dbając i odnawiając przy pomocy sprawdzonych produktów do metalu. Sprawdź, jak przeprowadzić renowację huśtawki ogrodowej krok po kroku!
Krok 1: Przygotowanie do renowacji — zabezpieczenie otoczenia
Przygotuj miejsce, w którym będziesz pracować! Upewnij się, że pozostałe elementy architektury ogrodowej są zabezpieczone i nie grozi im uszkodzenie czy zabrudzenie farbą. Możesz zakryć je folią lub obłożyć kartonami. Zabezpiecz także podłoże – zwłaszcza jeżeli będzie pracować na kostce brukowej lub płytach chodnikowych, z których trudno będzie usunąć ewentualne zabrudzenia. Kiedy Twoje otoczenie jest odpowiednio przygotowane, czas zająć się huśtawką! Nie sięgaj jednak od razu po pędzel i farbę. Wpierw konieczne będzie dokładne jej oczyszczenie!
Wybór odpowiednich narzędzi do renowacji huśtawki ogrodowej
Huśtawkę ogrodową – metalową albo żeliwną – możesz pomalować przy pomocy wałka, pędzla albo natryskowo. Która metoda będzie najlepsza? To zależy od powierzchni i rodzaju huśtawki. Jeśli jest lekka i ażurowa, malowanie przy pomocy natrysku pneumatycznego będzie oznaczało dużo strat farby. Lepszym rozwiązaniem będzie malowanie pędzlem lub wałkiem.
Większe i płaskie powierzchnie najlepiej malować wałkiem, który daje lepszy efekt dekoracyjny. Trudno dostępne miejsca można pomalować pędzlem, który dotrze w najmniejsze zakamarki.
Jeśli decydujesz się na wałek, zwróć uwagę, aby używać miękkiego wałka flokowego lub innego przeznczonego do aplikacji farb olejnych. Przed malowaniem koniecznie sprawdź, czy farba dobrze przylega do wałka i czy efekt dekoracyjny, jaki to narzędzie pozostawia, jest dla Ciebie akceptowalne.
Chcesz przeprowadzić konserwację huśtawki ogrodowej, malując ją pędzlem? Przyda Ci się pędzel o miękkim włosiu. Ważne, aby przy malowaniu pędzlem unikać wielokrotnego przeciągania, co prowadzi do zmiękczenia poprzedniej warstwy.
Jeśli malujesz metodą natrysku pneumatycznego, zalecana lepkość farby (Kubek Forda fi 4 mm) w przypadku np. farby RAFIL Chlorokauczuk, doskonałej do konserwacji huśtawki ogrodowej to 2535 sek. Dodatek rozcieńczalnika do 25%, a ciśnienie natrysku 0,30,5 MPa. Potrzebujesz 2-3 warstw farby.
Krok 2: Huśtawki ogrodowe metalowe – czyszczenie
Jak skutecznie wyczyścić metalową huśtawkę? Oto nasze porady:
Pozbądź się starej, odstającej farby, dokładnie przecierając powierzchnię huśtawki drucianą szczotką.
Jeżeli po pierwszym czyszczeniu nadal zauważasz brud lub rdzę, ponownie użyj szczotki i postaraj się usunąć je z powierzchni huśtawki. To ważny etap, ponieważ zabrudzenia mogą pogorszyć przyczepność, a w konsekwencji spowodować wady powłoki i przedwczesne jej odchodzenie od podłoża.
Pomimo dokładnego czyszczenia wciąż dostrzegasz duże ogniska korozji? Pomocna może okazać się szlifierka! Użyj jej, aby usunąć grube warstwy rdzy z metalu.
Po oczyszczeniu huśtawki przejdź do matowienia powierzchni. Użyj do tego celu szlifierki lub papieru ściernego. Postaraj się dokładnie przetrzeć wszystkie zakamarki, zgięcia, łączenia i inne miejsca, do których dostęp jest utrudniony.
Usuń pył, który powstał podczas czyszczenia i szlifowania – możesz zrobić to na przykład przy pomocy odkurzacza. Powierzchnia metalowej huśtawki powinna być wolna od kurzu, piasku, luźnej rdzy, olejów, smarów, zendry walcowniczej i innych zanieczyszczeń.
Odtłuść powierzchnię huśtawki przy użyciu odpowiedniego preparatu (np. RAFIL Preparat Do Odtłuszczania). Podczas tego etapu z metalu usunięte zostaną również ostatnie pozostałości po pyle, kurzu czy brudzie. RAFIL Preparat Do Odtłuszczania Usuwa Brud i Tłuszcz, odtłuszcza metalową powierzchnię i przygotowuje podłoże do malowania. Preparat dostępny jest w koncentracie do przygotowania 1,25% roztworu roboczego. Nakłada się go gąbką, szczotką, pędzlem lub tkaniną.
Stara huśtawka metalowa przed malowaniem wymaga usunięcia starych powłok i dokładnego oczyszczenia powierzchni.
Warto wiedzieć! Huśtawki ogrodowe metalowe (rozkładane lub o stałej konstrukcji) mogą wymagać rozkręcenia i rozłożenia na części. Jeżeli dysponujesz odpowiednimi narzędziami i czujesz się na siłach, aby to zrobić – zdecydowanie warto! Dzięki temu będziesz mógł dotrzeć do wszystkich zakamarków, w których może kryć się rdza lub zabrudzenia.
Krok 3: Malowanie huśtawki ogrodowej z metalu
Do pomalowania huśtawki będziesz potrzebować odpowiedniej emalii oraz podkładu – przeznaczonej do metalu, gwarantującej odporność na trudne warunki pogodowe i uderzenia, na które huśtawka jest nieustannie narażona. Najlepszym wyborem bez wątpienia będzie system RAFIL Chlorokauczuk.
Pierwszy etap to pomalowanie huśtawki farbą gruntującą RAFIL Podkład Chlorokauczukowy. Tworzy ona matową, elastyczną powłokę, a przede wszystkim zwiększa przyczepność farby, co finalnie podnosi jej właściwości antykorozyjne. Jeśli pozostawisz podłoże bez zabezpieczenia farbą gruntującą, narazisz huśtawkę na szybkie powstawanie rdzy nalotowej.
Podkład możesz nakładać przy użyciu pędzla. Wystarczy jedna warstwa (możesz zdecydować się na dwie warstwy, jeżeli huśtawka jest szczególnie narażona na rdzę, np. ma stały kontakt z wilgocią)
Po godzinie od nałożenia podkładu możesz pomalować huśtawkę emalią RAFIL Chlorokauczuk. Stworzy ona powłokę odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Emalia wyróżnia się zwiększoną odpornością na trudne warunki atmosferyczne.
Optymalne powinny okazać się 2-3 warstwy produktu. Do malowania możesz wykorzystać pędzel, wałek lub natrysk. Pamiętaj, aby kolejne warstwy produktu nakładać w czasie od pół godziny do dwóch godzin. Jeśli nie uda Ci się dotrzymać zalecanych czasów, kolejną warstwę możesz nałożyć po minimum 5 dniach.
Gotowe! Huśtawka jest odpowiednio przygotowana do malowania! Możesz mieć pewność, że farba będzie idealnie przylegać do jej powierzchni, dzięki czemu długo zachowa trwałość.
Żeliwna huśtawka ogrodowa w stylu romantycznym.
Porady dotyczące konserwacji huśtawki po renowacji
Aby huśtawka długo zachowała swój piękny wygląd, trzeba o nią właściwie dbać. Najważniejsze zadanie to regularna konserwacja huśtawki ogrodowej. Codzienna pielęgnacja huśtawki (np. z żeliwa) ogranicza się do przecierania jej wilgotną, ale nie mokrą chusteczką.
Co jakiś czas obejrzyj dokładnie całą huśtawkę. Oczyść ją starannie z piasku, ziemi, mchu czy glonów oraz innych zanieczyszczeń. Dobrym pomysłem jest zabezpieczenie huśtawki na zimę lub schowanie jej w miarę możliwości pod zadaszenie.
Huśtawki ogrodowe metalowe dla dzieci najczęściej malowane są na wyraziste, żywe odcienie, np. czerwień, zieleń czy żółć. Wypoczynkowe huśtawki dla dorosłych – wręcz przeciwnie! Ich barwy zwykle ograniczają się do podstawowych – brązu, czerni, bieli czy szarości. Niezależnie od tego, na jaki kolor chcesz pomalować swoją huśtawkę, bez problemu znajdziesz go w palecie RAFIL Chlorokauczuk – ochronno-dekoracyjnej emalii do metalu.
Korozja to proces niszczenia metalu w wyniku reakcji chemicznych z otoczeniem. Najczęściej zachodzi pod wpływem wilgoci i tlenu. W jej efekcie na metalowej powierzchni powstaje rdza, czyli tlenek żelaza.
Proces ten jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ osłabia strukturę materiału, a z czasem także uszkadza metalową powierzchnię. Korozja dotyczy nie tylko żelaza, ale też innych metali — miedzi, aluminium czy nawet stali nierdzewnej, choć jej tempo jest wtedy inne.
Ryzyko wystąpienia korozji oraz szybkość powstawania rdzy zależy przede wszystkim od klasy korozyjności środowiska. Co znaczą poszczególne klasy? Wyjaśniamy w artykule.
Na dobór odpowiednich farb do malowania metali ma wpływ klasa korozyjności środowiska.
Definicja i znaczenie klas korozyjności
Warto pamiętać, że klasy korozyjności nie odnoszą się bezpośrednio do samego materiału, lecz do otoczenia, w którym znajduje się metalowa powierzchnia. Klasa korozyjności określa, jak szybko zachodzi degradacja metali w różnych warunkach środowiskowych.
Te odgórnie ustalone normy określają więc agresywność środowiska, w którym znajduje się dany metal. Dzięki temu można precyzyjnie dobrać odpowiednie środki ochrony – farby, powłoki antykorozyjne czy inne zabezpieczenia, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu materiału.
Klasy korozyjności wprowadziła norma ISO 12944. Norma, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) w ocenie ryzyka korozji uwzględnia m.in. wilgotność, temperaturę, promieniowanie UV, obecność substancji chemicznych oraz ryzyko uszkodzeń mechanicznych. To właśnie te elementy wpływają na intensywność procesów korozyjnych, a co za tym idzie, na trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji metalowych.
Jakie znaczenie mają klasy korozyjności? Dzięki nim możliwe jest odpowiednie zaprojektowanie zabezpieczeń dla metalowych elementów konstrukcji – hali produkcyjnych, rurociągów, elementów infrastruktury.
Przykład? Konstrukcje stalowe narażone na działanie atmosferyczne w klimatach o wysokiej wilgotności i zasoleniu (np. na obszarach przybrzeżnych) wymagają bardziej zaawansowanych zabezpieczeń antykorozyjnych niż te, które funkcjonują w suchym, wewnętrznym środowisku. W mniej agresywnych środowiskach można z kolei zastosować cieńsze powłoki ochronne.
W praktyce klasy korozyjności środowiska wprowadzone przez normę PN-EN ISO 12944 pomagają uniknąć kosztownych napraw i zwiększają bezpieczeństwo użytkowania konstrukcji. Właściwy dobór zabezpieczeń na podstawie klasy korozyjności to inwestycja w długowieczność i stabilność każdej metalowej konstrukcji.
Korozja dotyczy wszystkich metalowych powierzchni narażonych na kontakt z wilgocią, w tym także dachów. Odpowiednia farba do zabezpieczenia dachu to RAFIL Radach Farba Na Dach.
Przegląd poszczególnych klas korozyjności
W normie ISO 12944 wyróżnia się sześć głównych klas korozyjnych, które przedstawiają różne poziomy agresywności środowiska.
Klasa korozyjności C1 – bardzo niska korozyjność
Klasa C1 oznacza środowisko, w którym ryzyko korozji jest minimalne. Obejmuje wnętrza budynków, ogrzewane i dobrze wentylowane. Będą to więc np. biura, szkoły, hotele, sklepy czy instytucje publiczne.
Ponieważ w tego typu pomieszczeniach nie ma dużych zmian wilgotności ani agresywnych substancji, metalowe elementy narażone są na bardzo małe ryzyko korozji. W takich warunkach stosowanie specjalnych zabezpieczeń jest często zbędne i można używać materiałów podatnych na korozję.
Klasa korozyjności C2 – niska korozyjność
Klasa korozyjności C2 oznacza środowisko o niskim stopniu korozyjności. We wnętrzach obejmuje budynki nieogrzewane takie jak magazyny, hale sportowe czy garaże. Wilgotność powietrza jest tu nieco wyższa, ale nadal nie stanowi dużego zagrożenia dla metalu.
Na zewnątrz budynków klasa ta odnosi się do terenów wiejskich, w których poziom zanieczyszczeń atmosferycznych jest bardzo niski. Choć ryzyko korozji jest tu większe niż w przypadku klasy C1, metalowe powierzchnie skutecznie zabezpieczą odpowiednie farby antykorozyjne.
Klasa korozyjności C3 – średnia korozyjność
Klasa C3 odnosi się do środowisk o umiarkowanej korozyjności. Przykładem takich warunków są obszary miejskie i przemysłowe, gdzie występuje średni poziom zanieczyszczeń np. tlenków siarki.
We wnętrzach klasa korozyjności C3 obejmuje najczęściej zakłady przemysłowe – hale produkcyjne czy zakłady spożywcze, w których wysoka wilgotność powietrza przyspiesza procesy korozyjne. Jeśli stosuje się tam materiały jak stal niskowęglowa, niezbędne będą solidniejsze zabezpieczenia antykorozyjne, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu metali.
Klasa korozyjności C4 – wysoka korozyjność
Klasa korozyjności C4 to środowiska o wysokiej agresywności korozyjnej. Metal jest tu narażony na silne działanie czynników zewnętrznych. W tej klasie znajdują się więc m.in. zakłady chemiczne, baseny, stocznie czy tereny silnie uprzemysłowione, w których wysoka wilgotność oraz obecność substancji chemicznych znacząco przyspieszają proces korozji.
Na zewnątrz do tej klasy zalicza się także obszary przybrzeżne o umiarkowanym zasoleniu. Metalowe elementy narażone na takie warunki muszą być zabezpieczone powłokami o wysokiej odporności na korozję.
Klasa korozyjności C5-I – bardzo wysoka korozyjność (przemysłowa)
Klasa C5-I to najwyższa klasa korozyjności oznaczająca ekstremalnie agresywne warunki przemysłowe. Będą to miejsca takie jak zakłady produkcyjne, gdzie panuje bardzo wysoka wilgotność i wysoki poziom zanieczyszczeń powietrza, a metal jest narażony na bardzo szybkie niszczenie.
Konstrukcje metalowe w takich warunkach wymagają najskuteczniejszych dostępnych powłok ochronnych, aby zapobiec degradacji materiałów. Często stosuje się tutaj powłoki wielowarstwowe oraz zaawansowane technologie zabezpieczeń.
Klasa korozyjności C5-M – bardzo wysoka korozyjność (morska)
Klasa C5-M to alternatywa dla klasy C5-I dotycząca środowisk morskich. To tu metal jest najbardziej narażony na korozję, działanie wody morskiej, wysoką wilgotność oraz zasolenie.
Będą to tereny przybrzeżne, porty, statki czy konstrukcje morskie takie jak platformy wiertnicze. Stosowanie najskuteczniejszych powłok antykorozyjnych jest tu absolutnie konieczne, a zabezpieczenia antykorozyjne muszą zapewniać odporność na skrajnie trudne warunki i agresywne działanie soli morskiej.
Metalowe ogrodzenia czy bramy przy domach jednorodzinnych odnoszą się do klasy 2 i 3 korozyjności środowiska. Do ich zabezpieczenia odpowiednie będą środki RAFIL np. RAFIL Do Bram i Ogrodzeń.
Jak dobrać materiały i zabezpieczenia w zależności od klasy
Klasa korozyjności otoczenia domu najczęściej mieści się w zakresie C1-C3. Oznacza to, że występujące tam warunki nie są szczególnie agresywne dla metali. Nawet w przypadku nieogrzewanych budynków czy wilgotnych przestrzeni poziom zagrożenia korozyjnego jest umiarkowany.
Tereny wiejskie, podmiejskie oraz typowe obszary mieszkaniowe nie są narażone na duże zanieczyszczenia, jak w przypadku fabryk czy stref przemysłowych. Oznacza to, że C3 to maksymalna klasa korozyjności, z jaką będziesz mieć tu do czynienia. W takich warunkach można korzystać z ogólnodostępnych produktów antykorozyjnych, które w zupełności spełniają wymagania codziennego użytku.
Będą to np.:
RAFIL Prosto Na Rdzę – specjalistyczna gruntoemalia 3 w 1 stosowana bezpośrednio na powierzchnie stalowe i żeliwne eksploatowane na zewnątrz.
RAFIL Do Bram i Ogrodzeń – antykorozyjna emalia przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych, ocynkowanych i aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
RAFIL Chlorokauczuk – farba chlorokauczukowa przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
RAFIL Podkład Antykorozyjny – farba gruntująca stosowana na podłoża ocynkowane, stalowe i aluminiowe na zewnątrz. W zestawie z farbą nawierzchniową zapewnia długotrwałą ochronę antykorozyjną.
W otoczeniu domu klasa korozyjności nie jest kluczowym czynnikiem przy wyborze zabezpieczeń metalowych elementów. Produkty antykorozyjne RAFIL są wystarczająco trwałe, by chronić metalowe powierzchnie takie jak balustrady, ogrodzenia czy elementy małej architektury. Sprawdź szeroką gamę środków RAFIL już dziś!
Jeśli chcesz nadać bramie wjazdowej nowy wygląd, możesz samodzielnie ją odrestaurować, i to stosunkowo niskim nakładem kosztów. Sprawdź, jaki kolor bramy wjazdowej wybrać, jaka farba do malowania bramy będzie najlepsza i jak przygotować się do renowacji. Jak przygotować bramę do malowania?
Odnawianie bramy wjazdowej należy zacząć od przygotowania powierzchni. Brama musi być czysta i wygładzona – oczyszczona z luźnych warstw starych farb, pozbawiona rdzy, tłustych plam, pęknięć czy zarysowań. Błędem jest pomijanie tego etapu. Jeśli nie przygotujesz powierzchni do malowania, emalia czy lakier będą źle się rozprowadzać, spadnie ich przyczepność i nie zachowają swoich właściwości, a efekt okaże się niezadowalający.
Renowacja drewnianej bramy różni się nieco od renowacji bramy metalowej. Jedną i drugą powierzchnię należy oczyścić, jednak w przypadku bramy metalowej konieczne jest usunięcie ognisk rdzy. Możesz do tego wykorzystać nylonową szczotkę lub papier ścierny.
Jeśli chcesz odnowić bramę wjazdową, która wcześniej była już malowana, niezależnie od tego, czy jest wykonana z drewna, czy też z metalu, usuń stare warstwy farby. Nie zawsze konieczne będzie usuwanie farby z całej powierzchni – wystarczy zeszlifować te fragmenty, na których farba wygląda źle, odpada, kruszy się lub łuszczy. Przeszlifowanie całej powierzchni sprawi jednak, że brama zostanie wygładzona, a co za tym idzie, emalia będzie dobrze przywierać i będzie miała estetyczny wygląd.
W obu przypadkach po szlifowaniu konieczne będzie odpylenie powierzchni oraz usunięcie zanieczyszczeń. Do mycia bramy wjazdowej możesz wykorzystać specjalistyczne preparaty przeznaczone do danej powierzchni. W przypadku renowacji bramy metalowej sprawdzi się RAFIL Preparat Do Odtłuszczania lub benzyna ekstrakcyjna. Jeśli użyjesz detergentów, na koniec warto spłukać je wodą. Ważne jednak, by przed rozpoczęciem malowania brama była całkowicie sucha.
Wskazówka!
Jeśli chcesz dokonać renowacji drewnianej bramy, a na jej powierzchni widoczne są dziury, pęknięcia czy głębokie rysy, możesz uzupełnić ubytki szpachlą do drewna.
Czym pomalować bramę wjazdową?
Gdy brama będzie już czysta, odpylona i sucha, możesz przejść do jej malowania. Dobrym rozwiązaniem będzie pomalowanie powierzchni impregnatem lub preparatem gruntującym – zwłaszcza wtedy, gdy użyjesz farby, która wymaga położenia podkładu. Do renowacji bramy metalowej możesz użyć preparatu RAFIL Podkład Antykoryzyjny, który zabezpieczy powierzchnię przed korozją, a do tego przygotuje metal do przyjęcia farby nawierzchniowej. Do zabezpieczenia bramy drewnianej wykorzystaj impregnat do drewna, który wniknie w jego strukturę, odżywi je i zabezpieczy przed działaniem czynników atmosferycznych, wilgoci czy insektów.
Ważne!
Zawsze stosuj się do zaleceń producentów farb czy impregnatów. Każdy produkt może mieć inne właściwości i tylko stosowanie się do instrukcji pozwoli Ci w odpowiedni sposób użyć emalii. Zwykle producenci podają zalecaną liczbę warstw, a także czas, jaki należy odczekać między malowaniami.
Do malowania bramy wjazdowej z metalu możesz wykorzystać antykorozyjną emalię do metalu RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. Produkt ten możesz wykorzystać do renowacji bramy wjazdowej, a także do malowania elementów ozdobnych, metalowych barierek i balustrad, wyrobów kowalstwa artystycznego czy ogrodowych mebli. Nadaje się do malowania stali czarnej, kutej, elementów ocynkowanych oraz do aluminium. Zabezpiecza powierzchnie przed działaniem wilgoci, mrozu, promieni UV, deszczu czy tzw. kwaśnych deszczy, a także przed uszkodzeniami mechanicznymi.
Do renowacji bramy wjazdowej z drewna, oprócz wspomnianego wcześniej impregnatu, możesz wykorzystać bejcę, lakierobejce, lakier, olej lub kryjącą farbę. Każdy z tych produktów ma nieco inne właściwości:
olej to najbardziej naturalny preparat do renowacji drewna, który odżywia kolor i nadaje powierzchniom połysk. Nie nakłada się go jednak na powierzchnie wcześniej pokryte np. lakierem;
bejca może zmienić kolor bramy wjazdowej, nie zakrywając przy tym słojów – podkreśli naturalne piękno drewna i ochroni je przed promieniami UV;
lakier – możesz go nałożyć bezpośrednio na zaimpregnowaną powierzchnię lub na bejcę albo farbę. Zabezpieczy drewno przed czynnikami atmosferycznymi, wilgocią czy uszkodzeniami mechanicznymi;
lakierobejca to połączenie bejcy i lakieru – dobrze zabezpiecza drewno przed działaniem wilgoci, promieni UV czy zmiennych temperatur;
farba do drewna – zapewnia pełne krycie, ale musisz wybierać emalie przeznaczone do malowania drewnianych powierzchni znajdujących się na zewnątrz. Takie produkty zapewnią odpowiednią ochronę i nadadzą bramie zupełnie nowy kolor.
Jaki kolor bramy garażowej wybrać?
Zwykle bramy wjazdowe czy bramy garażowe wykonane z metalu maluje się na ciemne kolory. Najczęściej dostępne są farby w odcieniach czerni, szarości czy brązu. Większość farb, zwłaszcza tych o właściwościach antykorozyjnych, ma takie właśnie kolory. Możesz też wybrać farbę z konkretnym wykończeniem, np. matowym czy półmatowym.
Drewniane bramy wjazdowe i garażowe są najczęściej brązowe – jeśli drewno nie jest bardzo zniszczone, warto nie zakrywać go kryjącą farbą, a zamiast tego wykorzystać np. lakierobejcę lub lakier.
Wybierając kolor farby do malowania bramy, weź pod uwagę kolorystykę elewacji, drzwi, parapetów i całego ogrodzenia, a także wystrój ogrodu. Całość powinna mieć spójny, estetyczny wygląd.
Jeśli lubisz majsterkować, aktywnie pracujesz na działce lub po prostu przeprowadzasz remont – podpowiadamy, gdzie wyrzucić puszki po farbie i jakie są zasady ich utylizacji.
Przy okazji malowania różnych elementów z betonu i metalu pojawia się potrzeba prawidłowej utylizacji opakowań. Puszka po farbie nie powinna trafiać do kosza z innymi śmieciami – przewidziano dla niej inną drogę.
Zdarza się też, że po skończonej pracy zostaje jeszcze trochę farby. Najlepiej wykorzystać ją do kolejnego malowania, ale nie zawsze jest to możliwe. Jednocześnie nawet najlepszej jakości produkt po kilku latach traci swoje właściwości, szczególnie jeśli nie jest przechowywany prawidłowo. Podpowiadamy, gdzie wyrzucić farbę w sposób odpowiedzialny i przyjazny środowisku.
Jak segregować puszki po farbie?
Puszki po wykorzystanych środkach malarskich nie są typowymi odpadami metalowymi. Odpowiednie przepisy o ochronie środowiska i odpadach klasyfikują opakowania farb jako odpady budowlane oraz lakiernicze. Nie nadają się więc one wprost do recyklingu i dlatego też należy postępować z nimi w odpowiedni sposób. Jak sortować i gdzie wyrzucać pojemniki po farbie, informują też sami producenci. Informacje te znajdziesz na etykiecie produktu.
Gdzie wyrzucać starą farbę po malowaniu ogrodzenia? Odpowiednie miejsce to punkt selektywnej zbiórki odpadów komunalnych.
Kiedy puszki po farbie stają się odpadem niebezpiecznym?
Do typowych odpadów niebezpiecznych można zaklasyfikować opakowania farb i lakierów, które w swoim składzie zawierają substancje szkodliwe dla środowiska. W jaki sposób dowiedzieć się, czy farba, którą właśnie malujesz, może stanowić takie zagrożenie dla przyrody? Z pomocą przychodzi etykieta produktu. Producenci są zobowiązani do przekazania wyraźnej i pełnej informacji o potencjalnej szkodliwości produktów. Jeśli więc na opakowaniu farby lub lakieru znalazło się stosowne oznaczenie – dla bezpieczeństwa traktuj je jako odpad potencjalnie niebezpieczny.
Jednocześnie praktycznie każda farba, jeśli jest nieodpowiednio użytkowana i przechowywana, może stanowić zagrożenie dla przyrody. Nie powinna być więc wylewana w nieprzeznaczonych do tego miejscach. Warto też pamiętać o dokładnym sprzątaniu miejsca malowania i usuwaniu plam. Nawet mała ilość niezabezpieczonej lub pozostawionej farby może sprawić, że zainteresują się nią np. owady lub zwierzęta, co może okazać się dla nich szkodliwe.
Farba lub lakier staje sięszczególnym zagrożeniem zwłaszcza, wtedy gdy dostanie się do wody. Nawet jeśli nie jest bezpośrednio trująca, może wywoływać niekorzystne zmiany, jak chociażby zmętnienie i osadzanie na roślinach. Płynąca woda może dodatkowo roznosić niepożądaną substancję na duże odległości.
Przy okazji odpowiedzi na pytanie, gdzie wyrzucić puszki po farbie, warto też zwrócić uwagę na zagrożenie pożarowe. Część produktów do malowania ma w swoim składzie substancje łatwopalne lub jest nimi rozcieńczana. Opakowania lub resztki takich farb zawsze trzeba traktować jak odpad niebezpieczny i przechowywać w odpowiedni sposób. Oczywiście podstawą jest trzymanie produktów z dala od źródła ognia i nadmiernego nagrzewania. Podczas oddawania takich opakowań do punktu zbiórki, również warto poinformować o tym fakcie obsługę.
Produkty do malowania metalu czy betonu zawierają niebezpieczne dla środowiska substancje. Nie wolno ich wylewać na ziemię ani wyrzucać do odpadów zmieszanych.
Punkty recyklingu i zbiórki specjalistycznych odpadów
Gdzie wyrzucać farbę lub opakowania po niej? Na pewno nie do domowego śmietnika. Jak już wspomnieliśmy, brudne metalowe puszki nie nadają się do bezpośredniego recyklingu. Z tego też powodu nikt nie przyjmie ich na skupie złomu. Niezbyt dobrym pomysłem będzie również wyrzucanie do frakcji odpadów zmieszanych. Farby i lakiery nie powinny się w nich znajdować, bo pozostawione na wysypiskach przez lata mogą przesączać się lub emitować szkodliwe opary.
Pamiętaj, że w przypadku wykrycia pozbywania się odpadów w nieodpowiedzialny sposób, odpowiednie służby mogą nałożyć dotkliwy mandat lub wszcząć procedury karne.
Najlepszym i najdostępniejszym miejscem, gdzie można wyrzucić stare farby, jest punkt selektywnej zbiórki odpadów komunalnych (tzw. PSZOK). Tego rodzaju miejsca muszą prowadzić wszystkie gminy. Jednocześnie obowiązkiem jest odpowiednia selekcja przekazywanych materiałów. Jeśli uzbierało się sporo opakowań i zechcesz się ich pozbyć, najlepszym rozwiązaniem będzie kontakt z PSZOK i pytanie, czy takie puszki przyjmą. Zazwyczaj nie ma z tym problemu, jeśli przekazywane farby nie stanowią odpadów szczególnie niebezpiecznych. Warto też pamiętać, że punkty selektywnej zbiórki obsługują tylko mieszkańców indywidualnych i nie odbierają odpadów od podmiotów komercyjnych.
Odpowiedzialne pozbywanie się resztek farby
Ciekawą opcją oferowaną przez niektóre firmy, jest zwrot do sklepu lub bezpośrednio do producenta. Farba, która dla Ciebie jest już zbędnym odpadem, dla profesjonalnej firmy może okazać się cennym i bezpłatnym surowcem, który z powodzeniem można ponownie wykorzystać. W ten sposób produkt zyskuje drugie życie, środowisko jest mniej obciążone, a Ty pozbywasz się problemu.
Zdarza się też, że niektóre opakowania stoją w szopie lub garażu przez długie lata. Gdzie wyrzucać stare farby? W większości nadal nie mogą i nie powinny trafiać do odpadów komunalnych, więc ich droga jest podobna – najlepsze dla nich miejsce to PSZOK.
Farbę, która pozostała po malowaniu, można twórczo wykorzystać do odświeżenia innych elementów otoczenia domu.
Praktyczne sposoby na wykorzystanie pozostałości farb
Ponieważ potrzeba jest matką wynalazku, także w przypadku materiałów do malowania przy odrobinie inwencji można znaleźć dla nich nowe zastosowywania. Jeżeli po skończonej pracy zostało ci trochę farby, pomyśl, czy coś jeszcze w domu nie wymaga zabezpieczenia lub odświeżenia. Resztką farby czy lakieru można z powodzeniem pomalować stary betonowy murek, czy ozdobić schody.
Jeżeli nie masz szczególnych potrzeb, dobrym rozwiązaniem jest przekazanie resztki farby np. znajomym lub sąsiadom.
Jeżeli z jakichś względów zdarzyło Ci się korzystać z farby czy lakieru, którego skład klasyfikuje go jako substancję niebezpieczną, najlepszą metodą utylizacji jest obsługa ze strony specjalistycznej firmy.
Może się zdarzyć, że nawet w przypadku typowych farb PSZOK odmówi ich przyjęcia, jeśli będzie to znaczna liczba opakowań. Warto wiedzieć, że na rynku są profesjonalne podmioty, które mogą pomóc w takiej sytuacji. Jest to o tyle wygodne, że zazwyczaj odbierają odpady na miejscu i stosują wymagane procedury, a Ty nie musisz się już niczym martwić. Druga strona medalu to fakt, że za profesjonalną usługę utylizacji trzeba będzie zapłacić.
Z opakowaniami produktów malarskich należy postępować odpowiedzialnie. Wiesz już, gdzie wyrzucić puszki po farbie oraz jak i gdzie wyrzucać starą farbę. A my zapraszamy do sklepów po nowe produkty RAFIL, które pozwolą Ci odświeżać i zabezpieczać otoczenie domu na długie lata.
