Antracytowe okna i dach – postaw na harmonię

Jednolita kolorystyka dachu i okien to zawsze dobry pomysł na wykończenie domu. Szczególnie ciekawie będzie się to prezentowało, gdy wybierzesz ciemne barwy. Antracytowe okna i dach to bezpieczny wybór dla tych, którzy obawiają się nieco odważniejszych rozwiązań i chcą mieć pewność, że ich dom będzie w pełni spójny.

Jeśli Twój dach ma inny odcień, możesz go przemalować – tutaj idealnie sprawdzi się RAFIL Radach Farba Na Dach. Wybierz preparat w odcieniu RAL 7016 szary antracytowy półmat, by nadać zadaszeniu głęboki, ciemny kolor. Szukasz nieco jaśniejszej barwy? Grafitowy dach i antracytowe okna to równie udane połączenie – wówczas sięgnij po farbę RAL7024. Z farbami na dach łatwo osiągniesz pożądany efekt wykończeniowy.

Dowiedz się także, jak wybrać kolor dachu.

Ważne!

Antracytowe okna i dach będą się prezentowały naprawdę pięknie, jeśli zestawisz je z bardzo jasną, najlepiej białą elewacją domu.

Antracytowe okna i czerwony dach, czyli duet pozornie egzotyczny

Czerwony dach kojarzy się z klasycznymi domkami w stylu dworkowym lub rustykalnym. Czy więc zestawienie go z ciemnymi oknami jest dobrym wyborem?

Okazuje się, że w określonych zestawieniach takie połączenie to strzał w dziesiątkę! Kiedy więc warto wybrać antracytowe okna i czerwony dach? Dość prosto i uniwersalnie zaprezentują się przy białych ścianach budynku – to jest bezpieczna opcja dla szukających pewnych rozwiązań.

Nieco odważniejsza w tej sytuacji jest natomiast delikatnie szara elewacja, a zupełnie innowacyjnym podejściem do stylistyki domu jest uzupełnienie ciemnych okien i czerwonego dachu okładziną z czerwonej cegły. Wówczas budynek zyskuje eklektyczny charakter – nosi w sobie cechy stylu rustykalnego oraz nowoczesnego.

Brązowy dach i antracytowe okna – styl nowoczesnej stodoły

Jaki kolor dachu do antracytowych okien warto jeszcze rozważyć? Zastanów się nad odcieniem brązowym – najlepiej dość ciemnym i wyrazistym. Nie dość, że pięknie skomponuje się z równie ciemnymi ramami okiennymi, to jeszcze otworzy przed Tobą nowe możliwości wykończenia domu. Mowa tu rzecz jasna o drewnianych wstawkach na elewacji, które coraz częściej można spotkać w nowoczesnym budownictwie.

Drewniane panele nie powinny zajmować dużej części ścian – wystarczy nimi obłożyć niewielkie fragmenty w pobliżu okien lub drzwi albo wykonać z nich jednolity pas na wyznaczonej wysokości. Resztę fasady wykończ jasnym kolorem. Brąz, antracyt i biel połączą się zaskakująco udanie, szczególnie jeśli wykorzystasz je na projekcie domu stylu nowoczesnej stodoły.

Czarny dach i antracytowe okna – mocne uderzenie kolorów

Dość naturalnym zestawieniem jest ciemnoszary, antracytowy odcień z głęboką czernią. Szczególnie ciekawie zaprezentuje się stopniowanie kolorów – biała lub jasnoszara elewacja będą przechodziły w dużo ciemniejsze, antracytowe ramy okienne i drzwi, a całość zwieńczy idealna czerń dachu. Ta propozycja spodoba się tym, którzy gustują w nowoczesnych, nieraz innowacyjnych projektach domu – barwy te pięknie zaprezentują się na minimalistycznym budownictwie.

Prawidłowe przygotowanie powierzchni stalowych przed malowaniem to kluczowy etap, który bezpośrednio wpływa na trwałość i estetykę powłoki malarskiej. Obejmuje ono kontrolę czystości, stopnia chropowatości, odtłuszczenia oraz obecności pyłu i zanieczyszczeń jonowych. Procesy te powinny być realizowane zgodnie z obowiązującymi normami, które określają zarówno metody oceny, jak i dopuszczalne tolerancje.

Ocena stopnia czystości powierzchni stalowej

Kontroli stanu przygotowania powierzchni podlegają następujące właściwości:

• wygląd powierzchni,
• stopień czystości podłoża,
• profil powierzchni (chropowatość)
• obecność zatłuszczeń,
• obecność zapylenia,
• obecność zanieczyszczeń jonowych.

Kontrolę stopnia czystości można przeprowadzać w porównaniu do barwnych wzorców fotograficznych załączonych do norm:

• PN-ISO 8501-1: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie skorodowania i stopnie przygotowania niezabezpieczonych podłoży stalowych oraz podłoży stalowych po całkowitym usunięciu wcześniej nałożonych powłok.”
• PN-ISO 8501-2: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie przygotowania wcześniej pokrytych powłokami podłoży stalowych po miejscowym usunięciu tych powłok.”

Podczas kontroli powierzchni przed malowaniem należy zwrócić szczególną uwagę na dokładne oczyszczenie szwów spawalniczych, złączy, nitów, miejsc trudnodostępnych, gdyż często mogą tam pozostać zanieczyszczenia.

Dopuszczalne wady powierzchni przygotowanej do malowania, które zależą od agresywności korozyjnej środowiska, zawarte są w normie PN-ISO 8501-3. Oczyszczona powierzchnia nie powinna wykazywać jednak większych uszkodzeń.

Typowa chropowatość podłoża, określona parametrem Rz, powinna wynosić 35–70 μm. Ocenę przeprowadza się przy pomocy:

1. Przyrządu do pomiaru chropowatości (np. aparatem firmy Elcometer)
2. Porównania badanej powierzchni z wzorcami (płytki metalowe podzielone na segmenty różniące się średnią wysokością chropowatości – norma PN-ISO 8503-2), lub dotykowo przesuwając po wzorcowej i badanej powierzchni paznokieć lub drewienko.
   Z uwagi na kształt ścierniwa dostępne są dwa wzorce:
   • S – dla ścierniw kulistych: kulki szklane, śrut staliwny i żeliwny kulisty
   • G – dla ścierniw ostrokrawędziowych: żużel pomiedziowy, piasek, korund, śrut żeliwny łamany

Szczegółowe informacje o metodach oceny chropowatości podłoży stalowych po obróbce strumieniowo-ściernej podane są w normie PN-EN ISO 8503.

W przypadku stosowania chemicznych metod usuwania zatłuszczeń należy sprawdzić pH powierzchni. Powinno ono wynosić 6–7.

Skuteczność odtłuszczenia sprawdza się jedną z poniższych metod:

1. Na odtłuszczoną powierzchnię nakłada się 2–3 krople benzyny ekstrakcyjnej. Po około 10 sekundach przykłada się krążek bibuły filtracyjnej. Jednocześnie na drugi krążek bibuły, służący jako wzorzec, również nanosi się benzynę ekstrakcyjną; po odparowaniu rozpuszczalnika z obu krążków, porównuje się je – obecność plam tłuszczowych na bibule przyciśniętej do odtłuszczonej powierzchni świadczy o jej niewłaściwym odtłuszczeniu.
2. Odtłuszczoną powierzchnię polewa się wodą destylowaną (spryskiwaczem). Po 10 s oceniany jest szacunkowy procent zwilżonej powierzchni. Norma rozróżnia 3 stopnie zwilżenia, które są zarazem miernikiem stopnia odtłuszczenia:
   • Stopień 1 – woda zwilża powyżej 50% powierzchni
   • Stopień 2 – woda zwilża 40–50% powierzchni
   • Stopień 3 – woda zwilża 15–20% powierzchni

Metoda ta zalecana jest do powierzchni pokrytych farbami do czasowej ochrony – na odtłuszczoną powierzchnię nanosi się kroplę 40–70% wodnego roztworu alkoholu etylowego z dodatkiem barwnika (np. pioktaniny). Jeśli powierzchnia jest zatłuszczona już w ilości ok. 100 mg/m², to kropla ta nie rozlewa się po niej. Na powierzchniach pionowych droga spływania kropli jest krótka i pozostaje owalny ślad, jeśli powierzchnia jest czysta.

Kurz i pył są bardzo niepożądanym zanieczyszczeniem, które musi być usunięte z każdego podłoża przygotowanego do malowania. Obecność pyłu można stwierdzić przez przetarcie powierzchni czystą białą szmatką.

Ocenę skuteczności odpylenia można przeprowadzić zgodnie z normą ISO 8502-3, przy pomocy paska taśmy samoprzylepnej o długości około 15 cm. Pasek nakleja się na badaną powierzchnię, trzykrotnie przesuwa się po nim kciukiem, a następnie nakłada się na kontrastowe podłoże i porównuje z rysunkiem wzorcowym.

Kontrola przygotowania powierzchni do malowania

Przy usuwaniu zapylenia przez wydmuchiwanie powietrzem należy zwrócić uwagę, aby powietrze było pozbawione oleju. Dotyczy to również powietrza używanego do napędu narzędzi do czyszczenia.

Ocenę skuteczności usunięcia zanieczyszczeń jonowych z powierzchni można przeprowadzić zgodnie z wytycznymi normy ISO 8502-1 lub ISO 8502-2, albo sprawdzić stosując opracowane przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie testy do oceny ilości chlorków i siarczanów znajdujących się na powierzchniach przygotowanych do malowania.

W przypadku przypuszczalnej obecności zanieczyszczeń jonowych na powierzchni (powierzchnie pokryte solami, atmosfera zanieczyszczona aerozolem solnym) zaleca się zastosować metody mające na celu usunięcie zanieczyszczeń z powierzchni, takie jak:

• mycie parowo-wodne,
• mycie wodą pod ciśnieniem,
• oczyszczanie strumieniowo-ścierne na mokro.

Pergola ogrodowa to element architektury ogrodowej, który najczęściej służy do podtrzymywania roślin pnących i zwisających jak wisteria czy powojniki. Jak zrobić pergolę metalową i jak ją zabezpieczyć przed rdzą? Sprawdź nasze wskazówki. 

Pergole ogrodowe, tarasowe i pergole na balkon najczęściej wykonuje się z drewna lub z metalu. Mają zwykle formę opartą na prostokątnej podstawie ze słupów i ażurowych ściankach, z dachem lub bez. Na rynku znaleźć można proste konstrukcje oraz modele bardziej zaawansowane, z zadaszeniem i systemami przesuwnych ścianek. 

W artykule znajdziesz wskazówki, jaki rodzaj pergoli wybrać. Podpowiemy również, w jaki sposób zabezpieczyć metal przed warunkami zewnętrznymi i jak sprawić, aby pergola ogrodowa służyła nam wiele lat. 

Jaką pergolę tarasową i ogrodową wybrać?

Pergola to konstrukcja, która może mieć wiele zastosowań. Najczęściej spotyka się wolnostojące niewielkie pergole, które służą do podtrzymywania roślin pnących i ozdoby ogrodu. Miewają kształty proste lub bardziej fantazyjne, czasem są dodatkowo wyposażane w ławki czy donice. 

Nieco bardziej wyszukaną formę mają pergole z daszkiem w kształcie łuku. Taki rodzaj pergoli urozmaica ogród i pasuje szczególnie do stylu rustykalnego, francuskiego czy romantycznego. 

W nowoczesnych projektach domów coraz częściej spotyka się pergole na taras przylegające do ściany domu. Ich podstawowe zadanie to zadaszenie tarasu i osłonięcie go przed promieniami słonecznymi latem, a jesienią i zimą przed chłodem oraz deszczem. Takie konstrukcje bywają bardzo rozbudowane – mają dekoracyjne elementy jak podesty, ławki, donice. Czasami służą nawet jako rodzaj zimowego ogrodu – wyposaża się je w przesuwne przeszklenia oraz dach. 

Pergolę możesz kupić w sklepie, zlecić na indywidualne zamówienie lub wykonać samodzielnie. Ta ostatnia opcja jest na pewno opłacalna ekonomicznie, ale trzeba znać się na majsterkowaniu. Jeśli będzie to metalowa pergola – niezbędna jest umiejętność spawania i odpowiedni sprzęt. 

Pergola metalowa − jak zrobić? 

Planując pergolę na balkon czy do ogrodu, do wyboru masz dwie opcje: konstrukcję drewnianą lub metalową. Obie mają swoje zalety i ady. Drewno łatwo się obrabia. Daje dużo możliwości aranżacyjnych, ale jest bardzo podatne na warunki atmosferyczne. Pod wpływem wilgoci i promieni słonecznych dosyć szybko się niszczy. 

Jeśli zależy Ci na konstrukcji o dużej trwałości, wybierz pergolę metalową. Może być stalowa lub aluminiowa – wybór materiału zależy przede wszystkim od Twojego budżetu. Czy pergolę metalową da się wykonać samodzielnie? Jak najbardziej. Musisz jednak mieć trochę wiedzy w zakresie obróbki metalu oraz sprzęt do spawania. 

Aby wykonać własnoręcznie prostą pergolę z metalu, będziesz potrzebował metalowych elementów konstrukcji – profili, płaskowników czy rur. Najpierw starannie zaprojektuj swoją pergolę. Jeśli chcesz, aby miała dach – niezbędny będzie także materiał na zadaszenie tarasu, najczęściej jest to przezroczyste tworzywo lub szkło. Nie zapomnij o sprzęcie do spawania. 

Najważniejszym elementem konstrukcji pergoli są słupy podtrzymujące, które decydują o stabilności konstrukcji. Wygląd pergoli należy dopasować do stylu architektonicznego domu, ogrodu oraz innych elementów małej architektury. Do umocowania pergoli w ziemi potrzebujesz fundamentu z betonu lub specjalnych kotw, które pozwolą uniknąć kontaktu konstrukcji z ziemią. 

Gdzie postawić pergolę z metalu?

Do wyboru masz konstrukcję przylegającą do budynku (np. zadaszającą taras) lub wolnostojącą. W przypadku tej ostatniej warto pamiętać, by orientować ją zgodnie ze stronami świata. Najlepiej, aby pergola była usytuowana w kierunku wschód-zachód. 

Pergola, która jest połączona z domem, będzie nieco łatwiejsza i tańsza w budowie. Ściana domu zastąpi tu jedną ze ścian pergoli. Z kolei pergole wolnostojące dają wiele możliwości aranżacyjnych. Te metalowe są lekkie, eleganckie i doskonale pasują do różnych stylów ogrodu. 

Jak przygotować pergolę przed malowaniem?

Gdy przygotowałeś już pergolę, kolejny etap to zabezpieczenie jej przed warunkami zewnętrznymi. Metal to materiał podatny na rdzewienie, dlatego użycie specjalnej farby antykorozyjnej jest tu koniecznością. 

Zanim zabierzesz się za malowanie pergoli, dobrze przygotuj podłoże. Powinno być czyste, suche, pozbawione ognisk rdzy i korozji, śladów tłuszczu, oleju, soli, kurzu i wszelkich innych zanieczyszczeń. Przed malowaniem warto całą powierzchnię przemyć wodnym roztworem preparatu RAFIL Preparat Do Odtłuszczania. 

Wybór odpowiedniej farby do zabezpieczenia i malowania pergoli

Jaki produkt wybrać do zabezpieczenia pergoli metalowej przed korozją i warunkami zewnętrznymi? Nasza propozycja to RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. To antykorozyjna emalia, która przeznaczona jest do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni metalowych, stalowych, ocynkowanych lub aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń. 

RAFIL Do Bram i Ogrodzeń Tworzy Trwałą i Elastyczną Powłokę Odporną Na Uderzenia. Wyróżnia się zwiększoną odpornością na działanie trudnych warunków atmosferycznych. Daje długotrwały efekt dekoracyjny malowanych powierzchni. W zestawieniu z RAFIL Podkład Antykorozyjny zabezpiecza przed korozją na wiele lat. 

Drugą opcją jest farba chlorokauczukowa RAFIL Chlorokauczuk. Przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń. 

Farba tworzy trwałą i elastyczną powłokę, odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Zapewnia długotrwałą ochronę antykorozyjną malowanych powierzchni metalowych w zestawieniu z produktem RAFIL Podkład Chlorokauczukowy. Jest odporna na działanie trudnych warunków atmosferycznych. Dodatkowo, można nią malować też powierzchnie betonowe, co sprawdzi się w przypadku nowoczesnych pergoli przylegających do domu. 

Krok po kroku – jak przedłużyć trwałość pergoli ogrodowej

Jak pomalować metalową pergolę i zabezpieczyć ją przed korozją? Oto wskazówki krok po kroku. Jako przykład służy farba RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. 

1. Starannie wymieszaj farbę. Dla opakowań powyżej 5 l i większych zastosuj mieszanie mechaniczne. Gdy malujesz pergolę, co ok. godzinę ponownie przemieszaj farbę. Unikniesz w ten sposób nałożenia niejednorodnej powłoki.
2. W razie potrzeby dodaj maksymalnie 5% rozcieńczalnika.
3. Maluj w temperaturze od +5°C do +25°C. Podłoże powinno mieć od +5°C do +35°C i o 3°C więcej od temperatury punktu rosy, natomiast wilgotność powietrza do 80%.
4. Farbę nakładaj miękkim pędzlem, wałkiem lub przez natrysk.
5. Następną warstwę nakładaj w odstępie co najmniej 3 h od pomalowania poprzedniej. Cała powłoka utwardza się ok. 3 dni. 

Pergola metalowa to piękna dekoracja ogrodu i sposób na estetyczne podtrzymywanie roślin pnących. Możesz też stworzyć w ten sposób uroczy kącik do relaksu na tarasie czy balkonie. Pamiętaj, aby metalową pergolę zabezpieczyć przed warunkami pogodowymi, stosując odpowiednie środki RAFIL!

Jeśli lubisz majsterkować, aktywnie pracujesz na działce lub po prostu przeprowadzasz remont – podpowiadamy, gdzie wyrzucić puszki po farbie i jakie są zasady ich utylizacji.‍

Przy okazji malowania różnych elementów z betonu i metalu pojawia się potrzeba prawidłowej utylizacji opakowań. Puszka po farbie nie powinna trafiać do kosza z innymi śmieciami – przewidziano dla niej inną drogę.

Zdarza się też, że po skończonej pracy zostaje jeszcze trochę farby. Najlepiej wykorzystać ją do kolejnego malowania, ale nie zawsze jest to możliwe. Jednocześnie nawet najlepszej jakości produkt po kilku latach traci swoje właściwości, szczególnie jeśli nie jest przechowywany prawidłowo. Podpowiadamy, gdzie wyrzucić farbę w sposób odpowiedzialny i przyjazny środowisku.

Jak segregować puszki po farbie?

Puszki po wykorzystanych środkach malarskich nie są typowymi odpadami metalowymi. Odpowiednie przepisy o ochronie środowiska i odpadach klasyfikują opakowania farb jako odpady budowlane oraz lakiernicze. Nie nadają się więc one wprost do recyklingu i dlatego też należy postępować z nimi w odpowiedni sposób. Jak sortować i gdzie wyrzucać pojemniki po farbie, informują też sami producenci. Informacje te znajdziesz na etykiecie produktu. 

Kiedy puszki po farbie stają się odpadem niebezpiecznym?

Do typowych odpadów niebezpiecznych można zaklasyfikować opakowania farb i lakierów, które w swoim składzie zawierają substancje szkodliwe dla środowiska. W jaki sposób dowiedzieć się, czy farba, którą właśnie malujesz, może stanowić takie zagrożenie dla przyrody? Z pomocą przychodzi etykieta produktu. Producenci są zobowiązani do przekazania wyraźnej i pełnej informacji o potencjalnej szkodliwości produktów. Jeśli więc na opakowaniu farby lub lakieru znalazło się stosowne oznaczenie – dla bezpieczeństwa traktuj je jako odpad potencjalnie niebezpieczny. 

Jednocześnie praktycznie każda farba, jeśli jest nieodpowiednio użytkowana i przechowywana, może stanowić zagrożenie dla przyrody. Nie powinna być więc wylewana w nieprzeznaczonych do tego miejscach. Warto też pamiętać o dokładnym sprzątaniu miejsca malowania i usuwaniu plam. Nawet mała ilość niezabezpieczonej lub pozostawionej farby może sprawić, że zainteresują się nią np. owady lub zwierzęta, co może okazać się dla nich szkodliwe. 

Farba lub lakier staje się szczególnym zagrożeniem zwłaszcza, wtedy gdy dostanie się do wody. Nawet jeśli nie jest bezpośrednio trująca, może wywoływać niekorzystne zmiany, jak chociażby zmętnienie i osadzanie na roślinach. Płynąca woda może dodatkowo roznosić niepożądaną substancję na duże odległości.

Przy okazji odpowiedzi na pytanie, gdzie wyrzucić puszki po farbie, warto też zwrócić uwagę na zagrożenie pożarowe. Część produktów do malowania ma w swoim składzie substancje łatwopalne lub jest nimi rozcieńczana. Opakowania lub resztki takich farb zawsze trzeba traktować jak odpad niebezpieczny i przechowywać w odpowiedni sposób. Oczywiście podstawą jest trzymanie produktów z dala od źródła ognia i nadmiernego nagrzewania. Podczas oddawania takich opakowań do punktu zbiórki, również warto poinformować o tym fakcie obsługę.

Punkty recyklingu i zbiórki specjalistycznych odpadów

Gdzie wyrzucać farbę lub opakowania po niej? Na pewno nie do domowego śmietnika. Jak już wspomnieliśmy, brudne metalowe puszki nie nadają się do bezpośredniego recyklingu. Z tego też powodu nikt nie przyjmie ich na skupie złomu. Niezbyt dobrym pomysłem będzie również wyrzucanie do frakcji odpadów zmieszanych. Farby i lakiery nie powinny się w nich znajdować, bo pozostawione na wysypiskach przez lata mogą przesączać się lub emitować szkodliwe opary.

Pamiętaj, że w przypadku wykrycia pozbywania się odpadów w nieodpowiedzialny sposób, odpowiednie służby mogą nałożyć dotkliwy mandat lub wszcząć procedury karne.

Najlepszym i najdostępniejszym miejscem, gdzie można wyrzucić stare farby, jest punkt selektywnej zbiórki odpadów komunalnych (tzw. PSZOK). Tego rodzaju miejsca  muszą prowadzić wszystkie gminy. Jednocześnie obowiązkiem jest odpowiednia selekcja przekazywanych materiałów. Jeśli uzbierało się sporo opakowań i zechcesz się ich pozbyć, najlepszym rozwiązaniem będzie kontakt z PSZOK i pytanie, czy takie puszki przyjmą. Zazwyczaj nie ma z tym problemu, jeśli przekazywane farby nie stanowią odpadów szczególnie niebezpiecznych. Warto też pamiętać, że punkty selektywnej zbiórki obsługują tylko mieszkańców indywidualnych i nie odbierają odpadów od podmiotów komercyjnych.

Odpowiedzialne pozbywanie się resztek farby

Ciekawą opcją oferowaną przez niektóre firmy, jest zwrot do sklepu lub bezpośrednio do producenta. Farba, która dla Ciebie jest już zbędnym odpadem, dla profesjonalnej firmy może okazać się cennym i bezpłatnym surowcem, który z powodzeniem można ponownie wykorzystać. W ten sposób produkt zyskuje drugie życie, środowisko jest mniej obciążone, a Ty pozbywasz się problemu.

Zdarza się też, że niektóre opakowania stoją w szopie lub garażu przez długie lata. Gdzie wyrzucać stare farby? W większości nadal nie mogą i nie powinny trafiać do odpadów komunalnych, więc ich droga jest podobna – najlepsze dla nich miejsce to PSZOK. 

Praktyczne sposoby na wykorzystanie pozostałości farb

Ponieważ potrzeba jest matką wynalazku, także w przypadku materiałów do malowania przy odrobinie inwencji można znaleźć dla nich nowe zastosowywania. Jeżeli po skończonej pracy zostało ci trochę farby, pomyśl, czy coś jeszcze w domu nie wymaga zabezpieczenia lub odświeżenia. Resztką farby czy lakieru można z powodzeniem pomalować stary betonowy murek, czy ozdobić schody. 

Jeżeli nie masz szczególnych potrzeb, dobrym rozwiązaniem jest przekazanie resztki farby np. znajomym lub sąsiadom. 

Profesjonalne usługi utylizacji odpadów malarskich

Jeżeli z jakichś względów zdarzyło Ci się korzystać z farby czy lakieru, którego skład klasyfikuje go jako substancję niebezpieczną, najlepszą metodą utylizacji jest obsługa ze strony specjalistycznej firmy. 

Może się zdarzyć, że nawet w przypadku typowych farb PSZOK odmówi ich przyjęcia, jeśli będzie to znaczna liczba opakowań. Warto wiedzieć, że na rynku są profesjonalne podmioty, które mogą pomóc w takiej sytuacji. Jest to o tyle wygodne, że zazwyczaj odbierają odpady na miejscu i stosują wymagane procedury, a Ty nie musisz się już niczym martwić. Druga strona medalu to fakt, że za profesjonalną usługę utylizacji trzeba będzie zapłacić.

Z opakowaniami produktów malarskich należy postępować odpowiedzialnie. Wiesz już, gdzie wyrzucić puszki po farbie oraz jak i gdzie wyrzucać starą farbę. A my zapraszamy do sklepów po nowe produkty RAFIL, które pozwolą Ci odświeżać i zabezpieczać otoczenie domu na długie lata.