Karta techniczna – zapis tworzony przez producenta, dotyczący konkretnego wyrobu, jego przeznaczenia, charakterystyki i stosowania.
Symbol wyrobu – każdy wyrób posiada dany symbol, który określa typ rodzaj i jego kolor, na tej podstawie wyrób jest identyfikowany.
Gęstość – masa 1 cm3 wyrobu oznaczana piknometrycznie w temp. 20°C; dla wyrobów dwuskładnikowych jest to wartość średnia, po zmieszaniu składników.
Punkt zapłonu(ang. flash point) – jest to najniższa temp. materiału malarskiego, w której wytworzy on pary substancji palnych wystarczających do zapłonu w określonych warunkach zapłonu.
Zużycie teoretyczne(ang. theoretical spreading rate) – wartość (i/m2; kg/m2; m2/l; m2/kg) podawana w danych technicznych farby; arytmetyczny wynik zależności zawartości substancji nielotnej i specyfikowanej grubości powłoki malarskiej.
Zużycie praktyczne - zależy od wielu czynników, między innymi od zużycia teoretycznego, chropowatości podłoża, metody i warunków nakładania, wielkości i rodzaju malowanej powierzchni, a także roli powłoki w zestawie; określa się iloczynem współ- zużycia praktycznego i zużycia teoretycznego farby.
Czas przydatności wyrobu do stosowania(ang. pot life) – max. czas, w którym wyrób lakierowy po zmieszaniu z utwardzaczem zachowuje swoje właściwości i nadaje się do nanoszenia na podłoże.
Czas schnięcia(ang. drying time) czas przejścia ciekłej powłoki malarskiej w stałą powłokę o określonych własnościach fizycznych i mechanicznych w danej temp.
Porowatość (ang. porosity) – zależy w głównej mierze od użytego pigmentu, charakteryzuje ją obecność w powłoce otworków i kanalików sięgających do podłoża.
Przepuszczalność (ang. permeability) – charakteryzuje zdolność przepuszczania gazów lub par przez powłokę, zależy od własności fizykochemicznych, grubości powłoki.
Przyczepność (ang. adhesion) – zdolność powłoki do wiązania się z podłożem lub poprzednią warstwą.
Trwałość powłoki(ang. durability) – przypuszczalny czas „życia” powłoki malarskiej do pierwszej głównej renowacji.
Wydajność - powierzchnia (w m2), która może być pokryta daną ilością wyrobu lakierowego tworzącego powłokę o wymaganej grubości; zależy od warunków stosowania, złożoności geometrycznej konstrukcji, warunków atmosferycznych itp.
Powłoka termoodporna – odporna na długookresowy wpływ temp. powyżej 150°C.
Emalia (ang. top coat) – wyrób malarski pigmentowany o wysokich walorach dekoracyjnych, zwłaszcza barwie i połysku. Jako warstwy nawierzchniowe – emalie – muszą być odporne na wpływ zewnętrznych czynników korozyjnych np. promieniowanie słoneczne.
Farba (ang. primer) – materiał malarski pigmentowany, tworzący powłokę kryjącą – która ma przede wszystkim spełniać funkcje ochronne. Farby tego typu (gruntujące, przeciwrdzewne) nanoszone są bezpośrednio na podłoże i zawierają składniki powstrzymujące procesy korozyjne. Powinny charakteryzować się głównie dobrą przyczepnością do podłoża.
Farba do czasowej ochrony – chroni czasowo przed działaniem czynników atmosferycznych i korozyjnych (najczęściej przez okres 6 m-cy na czas montażu, transportu, składowania).
Farba, emalia tiksotropowa – zawiera dodatki powodujące efekt zmniejszania się lepkości pozornej (upłynnienie) w czasie działania naprężeń ścinających (mieszanie, rozcieranie pędzlem).
Farba na gorzej przygotowane podłoże (ang. surface tolerant) – przeznaczona do gruntowania, tolerująca gorzej przygotowane powierzchnie. Posiada właściwości: stabilizacji, przetwarzania i penetracji rdzy.
Farby chemoutwardzalne(ang. chemical curing paints) – produkt malarski składający się z dwu lub trzech składników (żywica + utwardzacz) mieszanych bezpośrednio przed aplikacją.
Farba grubopowłokowa(ang. high build) – materiał malarski dający grubszą powłokę suchą niż powszechnie stosowane materiały.
Lakier (ang. varnish) – wyrób malarski niepigmentowany dający w efekcie powłokę przeświecalną.
Pigmenty (ang. pigments) – są to substancje nierozpuszczalne w spoiwie farby a ulegające w nim zdyspergowaniu. Charakterystyczne dla nich są następujące własności: barwa, zdolność krycia, niekiedy zdolności ochronne i przeciwrdzewne.
Rozcieńczalnik (ang. thinner) – lotna ciecz nie rozpuszczająca substancji błonotwórczej. Po dodaniu do materiału malarskiego nie powoduje niekorzystnych objawów. Dodatek rozcieńczalnika wymagany może być w przypadku nadmiernego zgęstnienia wyrobu wskutek zbyt długiego lub nieodpowiedniego przechowywania. Należy jednak pamiętać, że dodatek nawet małej ilości rozcieńczalnika może spowodować duże zmiany w grubości powłoki (szczególnie dla wyrobów tiksotropowych).
Rozpuszczalnik (ang. solvent) – ciecz rozpuszczająca substancje błonotwórczą (spoiwo). Przy doborze rozpuszczalnika zwrócić trzeba uwagę m. in. na: zdolność rozpuszczania, lotność, temp. zapłonu, toksyczność, zapach itp.
Substancja nielotna; części stałe (ang. solids) – łączna zawartość substancji błonotwórczych, pigmentów, wypełniaczy i innych składników materiału malarskiego pozostająca na powierzchni malowanej w procesie schnięcia powłoki.
Białe okna to prawdziwa klasyka. Prezentują się świeżo, estetycznie i pasują do większości kolorów elewacji, w związku z czym można obserwować je w wielu budynkach – zarówno jedno, jak i wielorodzinnych. Planujesz budowę domu lub jego renowację i chcesz postawić na białą stolarkę okienną? Sprawdź, jaki kolor dachu do białych okien będzie najlepszym wyborem.
Inspiracja 1: białe okna i zielony dach
Nasza pierwsza propozycja nawiązuje do stylu rustykalnego. Powinna przypaść Ci do gustu, jeżeli lubisz małe, wiejskie domki, w których panuje przytulny, rodzinny, sielski klimat.
Dach, pomalowany na naturalny odcień zieleni, bardzo ciekawie koresponduje z drewnianymi, zielonymi okiennicami, za którymi skrywają się białe okna z ozdobnymi szprosami. Biała elewacja stanowi doskonałe tło dla wyrazistych elementów, a przy tym sprawia, że całość prezentuje się lekko. Rustykalny dom, z białymi oknami i zielonym dachem, pięknie prezentuje się w otoczeniu zieleni, kwiatów i drzew.
Inspiracja 2: szary dach i białe okna
Duże, białe okna, ciemnoszary dach i drewniana elewacja – to elementy, które idealnie wpisują się w styl tradycyjny. Ta propozycja powinna spodobać się każdemu, kto w architekturze ceni prostotę i klasykę.
Dach w kolorze ciemnej szarości, antracytu lub grafitu, tworzy bardzo ciekawy i estetyczny kontrast dla jasnych okien. Interesującym elementem są szare elementy elewacji, nawiązujące do koloru dachu – obramowania okien, drzwi oraz krawędzi ścian. Czy szarość w połączeniu z bielą może prezentować się ciekawie? Oczywiście! Dobrym sposobem na przełamanie kolorystycznej nudy mogą być drzwi o soczystej, wyrazistej barwie – na przykład turkusowej.
Inspiracja 3: czerwony dach i białe okna
Czerwono-pomarańczowe dachówki i biała stolarka okienna jednoznacznie kojarzą się ze stylem kamienicznym, do którego mocno nawiązują współczesne trendy w architekturze: boho oraz industrialny.
Ciepły, intensywny kolor dachu dobrze komponuje się z neutralną bielą – zarówno stolarki okiennej, jak i elewacji. Aby uzyskać efekt, który będzie przywoływał na myśl piękne, staromiejskie kamienice, możesz zdecydować się na ozdobne okna, przecinane szprosami, ciężkie okiennice lub dwuskrzydłowe, drewniane drzwi wejściowe. Jeżeli zależy Ci na loftowym klimacie, możesz postawić na duże, pozbawione ozdób przeszklenia i ciemne, metalowe parapety oraz wyraźnie zaznaczone rynny.
Inspiracja 4: białe okna i niebieski dach
Lubisz iść pod prąd i zbaczasz z wytartych ścieżek? Być może zainteresuje Cię nasza kolejna propozycja – połączenie klasycznych, białych okien z oryginalnym, intensywnie niebieskim kolorem dachu oraz elewacji.
Wybór nietypowego koloru dla największych powierzchni zewnętrznej części domu – dachu i ścian – to spora odwaga. Sięgnięcie po kilka odcieni niebieskiego przy wykończeniu budynku – to brzmi jak prawdziwe szaleństwo! A jednak ostateczny efekt sprawia harmonijne, uporządkowane wrażenie. To wszystko dzięki połączeniu niebieskiego z klasycznymi, białymi elementami i zastosowaniu przemyślanych bloków kolorystycznych. Białe okna z ozdobnymi listwami korespondują z białymi elementami elewacji. Ciemnoniebieskie okiennice zostały dopasowane do koloru dachu.
Inspiracja 5: czarny dach i białe okna
Jeżeli lubisz minimalizm i styl nowoczesny, możesz zdecydować się na połączenie białych okien z czarnymi dachówkami. Boisz się, że efekt będzie zbyt surowy? Niepotrzebnie! Czarno-biały kontrast łatwo złagodzić można odpowiednimi dodatkami.
Dom, utrzymany w monochromatycznych barw, prezentuje się przytulnie dzięki dużej ilości zieleni w otaczającym go ogrodzie, ozdobnym oknom oraz panelom elewacyjnym. Ważną rolę w czarno-białej stylizacji odgrywa także architektura ogrodowa. Wygodne, komfortowe meble, kominek, drewniana podłoga – to wszystko, pomimo neutralnych barw, podkreśla ciepły i rodzinny charakter domu.
{{recomended-product}}
Białe okna – jaki kolor dachu?
Jeżeli nasze inspiracje zachęciły Cię do zmiany koloru dachu, możesz zrobić to w łatwy sposób. Bez generalnego remontu i wymiany pokrycia. Wystarczy, że sięgniesz po RAFIL Radach Farbę Na Dach – emalię przeznaczoną do malowania ocynkowanych, stalowych i aluminiowych dachów.
Aby zyskać spójny wystrój całej posesji, należy się trzymać kilku zasad – jedną z nich jest dobór ogrodzenia pod dach budynku. Dom z czerwonym dachem prezentuje się klasycznie, dzięki czemu daje szerokie możliwości zestawień kolorystycznych i materiałowych. Najpierw jednak warto przyjrzeć się najprostszym rozwiązaniom.
Jaki kolor ogrodzenia pasuje do czerwonego dachu najbardziej? Na pewno się nie rozczarujesz, jeśli zdecydujesz się na… czerwień! Pożądany odcień możesz łatwo uzyskać, malując metalowe przęsła farbą do ogrodzeń, taką jak RAFIL Chlorokauczuk.
Betonowe ogrodzenia także możesz przemalować, używając do tego odpowiednich farb. Ale to nie jedyne rozwiązanie – drugą opcją jest stworzenie ceglanego płotu lub wyłożenie ogrodzenia płytkami cegłopodobnymi.
Ważne!
Czerwień jest intensywnym kolorem, dlatego jeśli zdecydujesz się na niego zarówno na ogrodzeniu, jak i na dachu, dla równowagi koniecznie wybierz łagodniejsze, jaśniejsze barwy ścian i podjazdu.
Jaki kolor metalowego ogrodzenia do czerwonego dachu?
Jakie inne kolory pasują do czerwonego dachu?
Biel – białe ogrodzenie najczęściej kojarzy się z niewysokimi płotkami, ale z powodzeniem barwę tę możesz nadać bardziej masywnemu ogrodzeniu.Biel przepięknie skomponuje się przede wszystkim z czerwonym dachem domu parterowego.
Czerń – czarne ogrodzenia to klasyka – uniwersalne, najczęściej metalowe pasują do każdego stylu i zróżnicowanych kolorów domostw. W związku z tym świetnie sprawdzą się i w połączeniu z domem z czerwonym dachem. Jeżeli chcesz zabezpieczyć swoje ogrodzenie przed korozją, idealnie do tego się nada emalia RAFIL Do Bram i Ogrodzeń.
Szarość – szary to nowa czerń w zakresie ogrodzeń posesji, choć dodaje otoczeniu nieco nowocześniejszego sznytu. Z czerwienią skomponuje się nad wyraz dobrze, szczególnie jeśli całe domostwo będzie utrzymane w raczej prostej, minimalistycznej stylistyce.
Zieleń – oczywiście ta żywa. Posesja obsadzona tujami, bukszpanem lub innymi roślinami będzie wyglądała lepiej niż jakiekolwiek inne ogrodzenie, a przy tym zieleń świetnie łączy się z czerwienią!
Dom z czerwonym dachem a drewniane ogrodzenie posesji
Drewniane ogrodzenia są zawsze w modzie – naturalne, o ciepłym wyglądzie i przytulnym charakterze. Czy jednak kolor drewna pasuje do czerwonego? Tutaj do wyboru masz dwa wyjścia – sztachetki płotu mogą mieć bardzo jasny albo zdecydowany, ciemny kolor. W obu przypadkach zaprezentują się wyjątkowo ciekawie i pomogą osiągnąć pożądany efekt wykończeniowy. Jasne drewno wybierz raczej do klasycznych posesji, a ciemne wykorzystaj do stworzenia nowoczesnej stylizacji.
Kamienne ogrodzenie do domu z czerwonym dachem
Dom z czerwonym dachem zaprezentuje się bardzo efektownie, jeśli otoczysz go kamiennym ogrodzeniem. Intensywna czerwień z pewnością polubi się z piaskowcem i innymi jasnymi surowcami, np. granitami, łupkami czy trawertynem.
Nie chcesz wznosić kamiennego muru? Zamiast niego postaw betonowe ogrodzenie, które następnie obłożysz płytkami imitującymi kamień – efekt będzie bardzo naturalny, a wykonanie nieco łatwiejsze.
Beton, który kiedyś kojarzył się z chłodem i zwykle nie budził pozytywnych skojarzeń, dziś jest uważany za stylowy i modny materiał, który może nadać przestrzeni nietuzinkowy charakter. Daje też spore możliwości w zakresie zmiany wyglądu powierzchni, a malowanie betonu na balkonie czy w innych miejscach wcale nie musi być skomplikowane. Sprawdź, czym zabezpieczyć i pomalować beton na balkonie oraz dlaczego to takie ważne.
Czym pomalować beton na balkonie – wybór farby
Malowanie betonu na zewnątrz to nie tylko kwestia estetyki – betonowe płyty tarasowe czy betonową wylewkę po prostu trzeba pomalować. Dlaczego? Bez odpowiedniego wykończenia i zabezpieczenia beton będzie szybko niszczeć. Jest to materiał chłonny, a woda wnikająca w struktury betonu oraz wszelkie uszkodzenia, szczeliny i rysy, w wyniku zmian temperatury może zamarzać i prowadzić do dalszych zniszczeń. Poza tym niepomalowany beton jest podatny na powstawanie trudnych do usunięcia plam. Farba do betonu powinna być przede wszystkim odporna na wilgoć i działanie czynników atmosferycznych, a także powinna chronić powierzchnię przed uszkodzeniami mechanicznymi.
Czym pomalować beton na balkonie? Najlepiej wybierz farbę przeznaczoną konkretnie do powierzchni betonowych. Emalia powinna zwiększać odporność powierzchni na ścieranie i zarysowania. Musi być odporna na działanie warunków atmosferycznych, wilgoci czy promieni UV, a także na zmiany temperatury. Bardzo dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie emalii epoksydowej. Jest to wyjątkowy rodzaj farby, która składa się z dwóch składników – żywicy epoksydowej i specjalistycznego utwardzacza. Aby emalia zyskała odpowiednie właściwości, należy zmieszać ze sobą oba składniki. Przykładem takiej farby jest RAFIL Na Beton Emalia Epoksydowa Dwuskładnikowa, która charakteryzuje się bardzo dobrą przyczepnością do podłoża i niezwykłą trwałością. Ma też bardzo dobre walory antypoślizgowe i jest odporna na ścieranie.
Aby farba zachowała swoje właściwości, należy odpowiednio przygotować beton do malowania i, co bardzo ważne, przestrzegać instrukcji na opakowaniu.
Malowanie betonu na zewnątrz – przygotowanie podłoża
Zanim przejdziesz do malowania betonu na balkonie, przygotuj powierzchnię. Bez tego malowanie może być nieefektywne, a nawet najlepsza farba nie spełni swoich funkcji. Wyczyszczone, suche i odkurzone podłoże sprawi, że emalia będzie się łatwo rozprowadzać, dobrze przytwierdzi się do betonu i będzie skutecznie go chronić.
Co zatem zrobić, żeby przygotować beton na balkonie do malowania? Wiele zależy od tego, czy malujesz stary, czy nowy beton.
Malowanie nowego betonu na balkonie – takiego, który jest suchy, czysty i mocny:
oczyść beton z kurzu i tłuszczu,
usuń warstwę mleczka i szlamu cementowego,
odpyl beton.
Pamiętaj, że do malowania betonu na balkonie można rozpocząć dopiero około miesiąc po jego położeniu. W tym czasie beton zdąży dobrze się związać, ale też… zabrudzić. W związku z tym nie pomijaj etapu czyszczenia powierzchni, nawet wtedy, gdy malujesz nowy beton.
Malowanie starego, surowego betonu, który wcześniej nie był pomalowany:
usuń luźno związane fragmenty betonu,
odtłuść powierzchnię i usuń inne zanieczyszczenia,
uzupełnij ewentualne ubytki,
przeszlifuj powierzchnię i na koniec dokładnie ją odpyl.
Malowanie betonu na balkonie, który był już pomalowany:
usuń luźno związane, łuszczące się fragmenty farby,
odtłuść i wyczyść całą powierzchnię,
przeszlifuj beton i dokładnie odpyl całe podłoże,
jeśli korzystasz z detergentów, spłucz je dokładnie wodą.
Ważne!
Zanim zaczniesz malować beton, koniecznie upewnij się, czy powierzchnia jest całkowicie sucha. Malowanie mokrego betonu będzie po prostu nieefektywne, a farba nie spełni swoich funkcji.
Czym zaimpregnować beton na balkonie?
Gruntowanie betonu na balkonie nie w każdym przypadku jest obowiązkowe, ale na pewno nie zaszkodzi. Szczególnie warto zaimpregnować beton chłonny, luźno związany lub sypki. Czym zabezpieczyć beton na balkonie? Postaw na grunt do powierzchni betonowych, który zostawi na powierzchni cienką, ochronną warstwę. Grunt sam w sobie nie zapewni należytej ochrony przed uszkodzeniami czy czynnikami atmosferycznymi, ale wniknie głęboko w strukturę betonu, wypełni pory i przygotuje do malowania wybraną emalią. Wzmocni jego konstrukcję, zwiększy odporność na wilgoć i zmniejszy ryzyko pękania farby nawierzchniowej.
Jeśli decydujesz się na malowanie betonu emalią epoksydową RAFIL, zagruntuj powierzchnię odpowiednio rozcieńczoną emalią, zgodnie z zaleceniem producenta. Niezależnie od tego, jaki produkt wybierzesz, pamiętaj, by zawsze stosować się do instrukcji producenta.
Malowanie betonu na balkonie – ważne wskazówki
Malowanie betonu na zewnątrz musi być przeprowadzone w odpowiednich warunkach i z zachowaniem zasad bezpieczeństwa. Sprawdź, na co zwrócić uwagę:
Balkon maluj tylko wtedy, gdy warunki pogodowe są sprzyjające – nie może być wilgotno. Jeśli kilka dni przed malowaniem padał deszcz, być może konieczne będzie przełożenie prac na później – beton musi być całkowicie suchy. Temperatura powietrza również powinna być optymalna – nie za niska i nie za wysoka. Większość farb należy nakładać wtedy, gdy temperatura oscyluje w granicach 10-30°C.
Farbę nakładaj najlepiej wałkiem lub pistoletem natryskowym.
Żeby w pełni pokryć beton na balkonie, zwykle należy nałożyć 2-3 warstwy farby, choć oczywiście wszystko zależy od emalii, jaką wybierzesz. Między nakładaniem kolejnych warstw należy zachować odstępy czasowe, wskazane przez producenta. Warstwy farby należy zabezpieczyć dodatkowo bezbarwnym Lakierem Poliuretanowym, RAFIL, który chroni przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych. Czas schnięcia emalii, w zależności od wilgotności oraz temperatury powietrza, to zwykle około 24 godzin. Powłoki utwardzają się całkowicie po około 7 dniach.
Zanim zaczniesz malować beton na balkonie, ubierz się w ochronną odzież i załóż maseczkę oraz okulary, a także zabezpiecz włosy. Po skończonej pracy umyj wszystkie narzędzia, a beton pozostaw do całkowitego wyschnięcia.
Aby zapewnić właściwą, długotrwałą ochronę konstrukcji przed korozją należy zastosować optymalnie dobrany zestaw malarski o odpowiedniej dla danego przeznaczenia grubości. Optymalna powłoka malarska powinna być doskonale szczelna, przyczepna do podłoża i wypełniona pigmentem.
Dobór zestawu malarskiego powinien wynikać z wiarygodnych i sprawdzonych przesłanek wysnutych na podstawie badań laboratoryjnych i z przeprowadzonej analizy techniczno-ekonomicznej uwzględniającej wiele czynników, z których najważniejszymi będą:
agresywność korozyjna środowiska eksploatacji powłoki malarskiej
kształt konstrukcji oraz rodzaj i stan powierzchni do zabezpieczenia przeciwkorozyjnego
wymagany okres trwałości powłoki malarskiej
właściwości powłok (odporność chemiczna, termiczna, mechaniczna)
możliwość i sposób oczyszczenia powierzchni
właściwości aplikacyjne farb (grubość powłoki, czas schnięcia, warunki nakładania itp.)
czas do przeprowadzenia prac uwzględniający warunki atmosferyczne (temperatura, wilgotność powietrza) oraz konieczność sezonowania powłoki przed eksploatacją
trwałość powłoki malarskiej w odniesieniu do poniesionych kosztów i przewidywanego okresu eksploatacji
wymagania ochrony środowiska oraz zabezpieczenia przeciwpożarowego
aspekty ekonomiczne
Przygotowanie podłoża do malowania – informacje ogólne
Bardzo istotnym czynnikiem wpływającym na takie parametry jak: jakość, trwałość i skuteczność ochronnego działania powłok lakierowych jest przygotowanie podłoża do malowania. Efekt oczyszczenia podłoża zależy od doboru właściwej metody czyszczenia, która powinna uwzględniać zarówno charakter zanieczyszczeń, jak i wymagania wyrobu lakierowego co do sposobu przygotowania powierzchni do malowania.
Zanieczyszczeniem nazywa się każdą substancję, której pozostawienie na powierzchni do malowania utrudnia proces malowania, pogarsza jakość i trwałość powłoki malarskiej.
Zanieczyszczenia pozostające na powierzchni do malowania w postaci: rdzy, zendry, pyłów, starych i złuszczonych powłok malarskich, zatłuszczeń, zaklejeń, wilgoci itp. w bardzo negatywny sposób wpływają na powłokę malarską.
Rodzaje zanieczyszczeń
Zendra, zgorzelina – produkty termicznej obróbki stali, składające się z tlenków żelaza ściśle przylegających do podłoża. Mogą powodować odspajanie płatów zendry i powłoki malarskiej oraz tworzenie ogniw korozyjnych.
Rdza – produkt korozji stali, tworzący warstwy o zmiennych grubościach i postaciach, słabo przyczepne do podłoża.
Zatłuszczenia – pochodzące z eksploatacji konstrukcji w środowiskach tłuszczów, smarów, olejów itp. Powodują brak przyczepności powłoki malarskiej.
Pyły – pochodzące z atmosfery, przemysłu i prac oczyszczania. Sprzyjają utrzymywaniu wilgoci na powierzchni.
Wilgoć – powstaje w wyniku opadów lub kondensacji, może prowadzić do korozji podpowłokowej.
Powierzchnie zatłuszczone, pokryte pyłami przemysłowymi, osadami solnymi itp. powinno się umyć wodą pod wysokim ciśnieniem (aparat typu Karcher), a następnie przystąpić do właściwego oczyszczania.
Powierzchnie, gdzie możliwe jest występowanie zanieczyszczeń jonowych, powinno się po właściwym oczyszczeniu umyć czystą wodą z dodatkiem odpowiedniego inhibitora korozji.
Metody oczyszczania mechanicznego
Do mechanicznych metod oczyszczania powierzchni można zaliczyć:
skrobanie
młotkowanie
szczotkowanie
szlifowanie
oczyszczanie płomieniowe
obróbkę strumieniowo–ścierną
Główne metody mechanicznego oczyszczania powierzchni to:
metody ręczne oczyszczania powierzchni – dające stopień oczyszczenia powierzchni St 3 – są zalecane dla środowisk atmosferycznych o małym stopniu zanieczyszczenia powietrza
metody strumieniowo–ścierne – zalecane dla środowisk atmosferycznych o wyższej agresywności, szczególnie w środowiskach agresywnych korozyjnie, chemicznych
Oczyszczanie ręczno-mechaniczne
Oczyszczanie ręczno–mechaniczne – wykonywane poprzez: szczotkowanie, młotkowanie, szlifowanie przy użyciu narzędzi ręcznych, jak i mechanicznych. Należy je ograniczać do tych przypadków, gdzie obróbka strumieniowo–ścierna jest niemożliwa.
Tymi sposobami można zgrubnie usunąć np. rdzę, zgorzelinę czy starą powłokę. Po takim oczyszczaniu otrzymuje się powierzchnie gładkie, dające mniejszą przyczepność powłoki w stosunku do powierzchni chropowatych.
Obróbka strumieniowo–ścierna
Obróbka strumieniowo–ścierna polega na działaniu strumienia ścierniwa wyrzucanego w kierunku oczyszczanej powierzchni za pomocą sprężonego powietrza, wody lub siły odśrodkowej. Metoda ta daje najbardziej optymalne przygotowanie powierzchni do malowania.
Rodzaje obróbki:
otwarty lub zamknięty obieg ścierniwa
na sucho / na mokro (w osłonie wodnej)
średniociśnieniowe (0,3–0,5 MPa)
wysokociśnieniowe (1,0–1,2 MPa)
hydrodynamiczne (10–200 MPa)
odśrodkowe (koła wirnikowe)
Na efekt oczyszczania wpływa:
ciśnienie sprężonego powietrza
kąt nachylenia strumienia ścierniwa
odległość dyszy od powierzchni
rodzaj i kształt dyszy
rodzaj, wymiar i kształt ścierniwa
Oczyszczanie fizykochemiczne
Oczyszczanie przeprowadzane za pomocą:
odtłuszczania rozpuszczalnikowego
mycia alkalicznego, kwaśnego, parowo–wodnego
Mycie polega na usuwaniu zanieczyszczeń przy pomocy wodnego roztworu środka myjącego. Usuwa:
zanieczyszczenia mechaniczne (po obróbce)
brud (kurz, piasek)
zanieczyszczenia jonowe
rdzę
Metody mycia i odtłuszczania można podzielić:
a) Ze względu na sposób:
ręczne (przecieranie powierzchni pędzlem, szmatami)
natryskowe (urządzenia do natrysku ciśnieniowego, np. pompy membranowe, aparaty typu Karcher)
b) Ze względu na zastosowany środek:
rozpuszczalniki organiczne
środki alkaliczne i kwaśne
środki powierzchniowo czynne
Metoda natryskowa z dodatkiem skutecznych środków myjących nie powoduje korozji podpowłokowej. Zaleca się jednak po takim myciu ponowne zmycie powierzchni czystą wodą wodociągową.
Przygotowanie powierzchni w zależności od jej rodzaju
Przygotowanie powierzchni blach i profili stalowych
Najczęstsze zanieczyszczenia:
rdza
zgorzelina walcownicza
oleje i smary
kurz, pył
luźne stare powłoki
wilgoć
topniki, żużel
chemikalia (detergenty, sole)
opiłki żelaza
Szczególną uwagę należy zwrócić na usunięcie zanieczyszczeń jonowych i odtłuszczenie powierzchni metalu – ich obecność obniża przyczepność powłok i może prowadzić do wad.
Proces czyszczenia:
Usunięcie zanieczyszczeń – mycie wodą pod ciśnieniem
Ręczne lub mechaniczne mycie: para wodna, woda z detergentem, rozpuszczalniki, środki emulsyjne, alkaliczne i kwaśne
Rekomendowana metoda: natrysk roztworów wodnych z biodegradowalnymi detergentami
Na koniec – spłukanie czystą wodą wodociągową
Normy:
ISO 8504-2 – obróbka strumieniowo–ścierna
ISO 8504-3 – metody ręcznego oczyszczania (także z napędem mechanicznym)
PN-ISO 8501-1:1996 – określa stopień czystości
PN-EN ISO 8503 – określa chropowatość
Stopnie przygotowania powierzchni wg PN-ISO 8501-1
Obróbka strumieniowo–ścierna (oznaczenie: Sa):
Sa 1 – zgrubna: brak oleju, smarów, pyłu, luźnych zanieczyszczeń
Sa 2 – gruntowna: brak większych śladów rdzy, starej farby, pozostałości silnie przylegają
Sa 2½ – prawie biała powierzchnia, możliwe ciemne punkty
Sa 3 – stal wzrokowo czysta, jednolita metaliczna barwa ("biały metal")
sezonowaną blachę oczyścić roztworem amoniaku (1–2%) z detergentem
zanieczyszczenia i korozję usunąć szczotkami nylonowymi, włosiem lub papierem ściernym
Powierzchnia musi być sucha i wolna od zanieczyszczeń.
Zabezpieczenie blachy aluminiowej
Powierzchnia aluminiowa, ze względów przeciwkorozyjnych i kolorystycznych, najczęściej jest pokryta powłoką konwersyjną wytworzoną w procesie:
elektrochemicznym (utlenianie anodowe)
chemicznym (chromianowanie, fosforanowanie)
Tego typu warstwa poprawia przyczepność powłoki malarskiej.
Przygotowanie do malowania:
oczyścić powierzchnię z luźnej rdzy i zanieczyszczeń ręcznie lub mechanicznie (szczotki stalowe, metoda strumieniowo–ścierna z użyciem miękkiego ścierniwa naturalnego)
odtłuścić przez zmycie wodą z detergentem niejonowym
Przygotowanie powierzchni metali nieżelaznych
Metale nieżelazne są trudnym podłożem dla farb ze względu na:
gładkość powierzchni
dużą reaktywność cynku, glinu i ich stopów
To sprzyja powstawaniu zwartej, kruchej warstwy tlenków lub węglanów, które negatywnie wpływają na składniki powłoki malarskiej, powodując:
brak przyczepności
marszczenie
zniszczenie powłoki
Najczęściej stosowane przygotowanie:
wytwarzanie powłoki konwersyjnej (chemicznej lub elektrochemicznej)
powłoka konwersyjna: nierozpuszczalna w wodzie, działa jako izolator, poprawia odporność i przyczepność
Przygotowanie podłoża betonowego
Podłoże betonowe odpowiednio przygotowane pod zestaw malarski powinno być:
czyste
bez rys, występów i szczelin
o wilgotności powierzchniowej nieprzekraczającej 3–4% (w zależności od farby)
o nierównościach nie większych niż 1/3 grubości zestawu malarskiego
Wymagania:
wypukłe krawędzie, naroża i załamania należy zaokrąglić
beton powinien być odpylony i odtłuszczony
tłuste plamy usuwać tkaniną bawełnianą z rozpuszczalnikiem
oczyszczanie: szczotki stalowe (ręczne/mechaniczne) lub delikatne przepiaskowanie
Nowoczesną metodą czyszczenia jest użycie wody pod wysokim ciśnieniem.
Czas schnięcia i wytrzymałość podłoża
Świeżo wykonane podłoża (beton, tynki) należy malować dopiero po odpowiednim czasie utwardzania i karbonizacji. Okres schnięcia podano w instrukcjach stosowania farb.
Tynki zgodne z PN-70/B-101100 powinny być:
czyste
gładkie
równe
bez rys, wykwitów, zacieków, tłuszczów, pyłów i innych zanieczyszczeń
Powinny mieć odpowiednią wytrzymałość mechaniczną i nie ścierać się przy potarciu ręką.
Ważną rzeczą w przygotowaniu tynków przed malowaniem jest: usunięcie starych powłok klejowych i wapiennych oraz mycie i nawilżenie powierzchni. Stare tynki, w celu usunięcia z nich zanieczyszczeń, zmywa się wodnymi roztworami mydła za pomocą szczotek o twardym włosiu.
