Jakich błędów nie popełniać przy malowaniu dachu? – ekspert radzi

Masz betonowy chodnik wokół posesji i nie wiesz, jak go odnowić? Niezbędna będzie odpowiednia farba do betonu. Pomoże Ci odświeżyć beton, zabezpieczyć go przed dalszym zniszczeniem, a nawet nadać mu nowy kolor. Jakie farby do betonu na zewnątrz warto wybrać? Podpowiadamy.

Chodnik betonowy to popularne rozwiązanie, często spotykane w wielu ogrodach i przestrzeniach przydomowych. Podłoże tego typu jest uniwersalne, niedrogie, łatwe w układaniu, a także wytrzymałe.

Niestety, beton, pomimo wysokiej odporności, nie jest całkowicie odporny na upływ czasu, intensywne użytkowanie i działanie czynników atmosferycznych. Z biegiem lat może tracić estetyczny wygląd, pokrywać się mchem, kruszyć. W takiej sytuacji należy działać! Jak odnowić stary betonowy chodnik? Nasz ekspert radzi!

Jak przygotować chodnik betonowy do renowacji?

Odpowiednie przygotowanie płyt betonowych to krok, którego nie możesz pominąć – jest bardzo ważny! Malowanie nieoczyszczonego, popękanego betonu to daremny trud. Warstwa farby nie będzie mogła dokładnie pokryć powierzchni chodnika, przez co końcowy efekt będzie nieestetyczny i niezbyt wytrzymały. Jak zatem przygotować chodnik betonowy do dalszych prac? Postępuj zgodnie z tymi wskazówkami:

• Dokładnie oczyść chodnik. Usuń zabrudzenia, piach, liście, kamienie oraz inne elementy, które mogą się na nim znajdować.
• Przy pomocy szczotki pozbądź się również wszelkich fragmentów betonu, które zostały ukruszone lub ułamane i nie przylegają do podłoża.
• Jeżeli w przeszłości malowałeś już chodnik, sięgnij po drucianą szczotkę lub szlifierkę i pozbądź się wszystkich luźnych, łuszczących się fragmentów starej farby.
• Oczyszczoną powierzchnię odtłuść przy pomocy specjalistycznego preparatu, na przykład benzyny ekstrakcyjnej.
• Jeżeli zauważysz ubytki w swoim chodniku betonowym, teraz powinieneś je uzupełnić.
• Przeszlifuj powierzchnię płyt chodnikowych – tak, aby była jak najbardziej gładka. Możesz zrobić to przy użyciu papieru ściernego lub szlifierki.
• Usuń pył, który powstał podczas szlifowania.

Gotowe! Na tak przygotowany chodnik możesz nakładać warstwę gruntującą oraz emalię.

Jak zagruntować chodnik betonowy?

Aby zapewnić farbie doskonałą przyczepność, zagruntuj powierzchnię płyt betonowych. Możesz zrobić to, nakładając na chodnik warstwę RAFIL Na Beton Zestaw Emalia Epoksydowa Lub RAFIL Na Beton Zestaw Lakier Poliuretanowy, rozcieńczonych odpowiednim rodzajem preparatu:

• Jeżeli korzystasz z emalii epoksydowej, dodaj do niej około 20% Rozcieńczalnika RAFIL Do Wyrobów Epoksydowych. Nałóż warstwę gruntującą na beton i odczekaj 4 godziny. Po upłynięciu tego czasu pomaluj chodnik pierwszą warstwą farby.
• Jeżeli wybrałeś lakier poliuretanowy, dodaj do niego około 15% Rozcieńczalnika RAFIL Do Wyrobów Poliuretanowych. Chodnik betonowy zagruntuj na 24 godziny przed nałożeniem pierwszej warstwy lakieru.

Jak i czym pomalować chodnik betonowy?

Chodnik betonowy możesz odnowić przy użyciu jednego z niezawodnych produktów marki RAFIL. Oto nasze propozycje farb do betonu.

Farba epoksydowa do betonu to rozwiązanie, które nada Twojemu chodnikowi estetyczną, trwałą, odporną na ścieranie, wodę i detergenty powierzchnię. Dzięki bogatej palecie kolorów możesz wybrać odcień, który najlepiej będzie pasował do Twojej posadzki.

RAFIL Na Beton Zestaw Emalia Epoksydowa

Farba epoksydowa do betonu to rozwiązanie, które nada Twojemu chodnikowi estetyczną, trwałą, odporną na ścieranie, wodę i detergenty powierzchnię. Dzięki bogatej palecie kolorów możesz wybrać odcień, który najlepiej będzie pasował do Twojej posadzki.

Farbę do betonu możesz nakładać ręcznie (przy pomocy pędzla lub wałka) lub przy użyciu natrysku (hydrodynamicznego bądź pneumatycznego), po uprzednim wymieszaniu emalii z utwardzaczem i odczekaniu około 30 minut. Drugą warstwę możesz nałożyć na beton po co najmniej 24 godzinach od pierwszej.

Dlaczego warto wybrać farbę epoksydową do pomalowania, odnowienia i zabezpieczenia betonowego chodnika? Tworzy ona antypoślizgową, trwałą i elastyczną powłokę. Po pomalowaniu powierzchnia chodnika stanie się odporna na ścieranie i uderzenia, a także na wodę, środki myjąco-odkażające oraz substancje chemiczne.

Oznacza to, że Twój chodnik będzie jak nowy nawet wtedy, gdy potraktujesz go intensywnie wodą czy środkami do intensywnego mycia i dezynfekcji. Co więcej, zyska powłokę odporną na zarysowania, uszczerbki i inne uszkodzenia mechaniczne, a także antypoślizgową, co ma wielkie znaczenie podczas chłodnych dni zimowych i jesiennych.

Trzeba pamiętać, że farba epoksydowa, pomimo wielu swoich zalet, nie jest tak odporna na warunki atmosferyczne jak inne produkty. Aby używać jej na zewnątrz i aby zapewniała podwyższoną ochronę przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi, trzeba ją stosować w zestawie z produktem RAFIL Na Beton Lakier Poliuretanowy.

RAFIL Na Beton Zestaw Lakier Poliuretanowy

RAFIL Na Beton Dwuskładnikowy Lakier Poliuretanowy to bezbarwny produkt, który możesz stosować samodzielnie (jeżeli nie zależy Ci na zmianie koloru posadzki) lub jako dodatkową warstwę ochronną dla powierzchni pomalowanej emalią epoksydową. Stosując te dwa produkty jednocześnie, możesz mieć pewność, że Twój chodnik będzie doskonale chroniony przed czynnikami atmosferycznymi.

Lakier poliuretanowy tworzy trwałą i elastyczną powłokę. Chodnik zabezpieczony przy jego pomocy będzie odporny na wodę i substancje chemiczne takie jak aceton, olej silnikowy, woda dejonizowana, wodorotlenek sodu, czyli składnik substancji myjących. Co więcej, powłoka stanie się również odporna na promienie UV, opady, mróz i zmienne warunki atmosferyczne, a także na uderzenia mechaniczne, ścieranie, zarysowania.

Lakier należy dokładnie wymieszać z utwardzaczem, odstawić na 15 minut w celu homogenizacji, a następnie nakładać przy pomocy wałka, pędzla lub natrysku. Jeżeli nakładasz lakier na warstwę emalii, zadbaj o to, by pomiędzy nakładaniem poszczególnych warstw minęły 24 godziny.

RAFIL Chlorokauczuk

Farba chlorokauczukowa do betonu, używana jest przede wszystkim do malowania betonowych powierzchni nienarażonych na intensywne użytkowanie, choć możesz nią pomalować także chodnik w mało uczęszczanych miejscach.

Farba chlorokauczukowa stworzy trwałą i elastyczną powłokę, odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne, choć nie tak jak farba epoksydowa. Jej niewątpliwą zaletą jest jednak to, że wyróżnia się zwiększoną odpornością na działanie trudnych warunków atmosferycznych – promieni UB, deszczu, śniegu, wysokich i niskich temperatur.

Najczęstsze błędy przy odnawianiu chodników betonowych

Odnawianie chodników betonowych nie jest skomplikowanym zadaniem. Można jednak popełnić przy nim błędy, które spowodują, że chodnik wkrótce będzie się nadawał do ponownej renowacji. Jak ich uniknąć? Oto najważniejsze zasady.

• Wybierz właściwą farbę do malowanego podłoża i warunków. Powinna być odporna na czynniki mechaniczne i atmosferyczne, wytrzymała, elastyczna. Jeśli masz wątpliwości, zapytaj o radę ekspertów RAFIL.
• Starannie przygotuj powierzchnię betonową do odnawiania. To kluczowy etap – jeśli go pominiesz, beton trzeba będzie malować ponownie, ponieważ zacznie się ścierać i łuszczyć. Betonowa powierzchnia wymaga umycia, wysuszenia, usunięcia luźnych fragmentów, odpylenia oraz zagruntowania.
• Farby do betonu na zewnątrz używaj w odpowiednich warunkach pogodowych. Temperatura nie może być zbyt niska ani zbyt wysoka. Nie maluj też w czasie upałów i dużej wilgotności, bo wpływać to będzie na długi czas schnięcia farby.
• Nie maluj świeżo wylanego betonu. Powierzchnia musi być wysezonowana i utwardzona.

Twój chodnik betonowy może cieszyć Twoje oczy i dobrze służyć Ci przez kolejne lata – wystarczy, że odpowiednio o niego zadbasz! Zaufaj radom naszego eksperta i sięgnij po sprawdzone farby do betonu RAFIL. Powodzenia!

Korozja to proces niszczenia metalu w wyniku reakcji chemicznych z otoczeniem. Najczęściej zachodzi pod wpływem wilgoci i tlenu. W jej efekcie na metalowej powierzchni powstaje rdza, czyli tlenek żelaza.

Proces ten jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ osłabia strukturę materiału, a z czasem także uszkadza metalową powierzchnię. Korozja dotyczy nie tylko żelaza, ale też innych metali — miedzi, aluminium czy nawet stali nierdzewnej, choć jej tempo jest wtedy inne. 

Ryzyko wystąpienia korozji oraz szybkość powstawania rdzy zależy przede wszystkim od klasy korozyjności środowiska. Co znaczą poszczególne klasy? Wyjaśniamy w artykule.

Definicja i znaczenie klas korozyjności 

Warto pamiętać, że klasy korozyjności nie odnoszą się bezpośrednio do samego materiału, lecz do otoczenia, w którym znajduje się metalowa powierzchnia. Klasa korozyjności określa, jak szybko zachodzi degradacja metali w różnych warunkach środowiskowych. 

Te odgórnie ustalone normy określają więc agresywność środowiska, w którym znajduje się dany metal. Dzięki temu można precyzyjnie dobrać odpowiednie środki ochrony – farby, powłoki antykorozyjne czy inne zabezpieczenia, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu materiału.

Klasy korozyjności wprowadziła norma ISO 12944. Norma, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) w ocenie ryzyka korozji uwzględnia m.in. wilgotność, temperaturę, promieniowanie UV, obecność substancji chemicznych oraz ryzyko uszkodzeń mechanicznych. To właśnie te elementy wpływają na intensywność procesów korozyjnych, a co za tym idzie, na trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji metalowych.

Jakie znaczenie mają klasy korozyjności? Dzięki nim możliwe jest odpowiednie zaprojektowanie zabezpieczeń dla metalowych elementów konstrukcji – hali produkcyjnych, rurociągów, elementów infrastruktury. 

Przykład? Konstrukcje stalowe narażone na działanie atmosferyczne w klimatach o wysokiej wilgotności i zasoleniu (np. na obszarach przybrzeżnych) wymagają bardziej zaawansowanych zabezpieczeń antykorozyjnych niż te, które funkcjonują w suchym, wewnętrznym środowisku. W mniej agresywnych środowiskach można z kolei zastosować cieńsze powłoki ochronne. 

W praktyce klasy korozyjności środowiska wprowadzone przez normę PN-EN ISO 12944 pomagają uniknąć kosztownych napraw i zwiększają bezpieczeństwo użytkowania konstrukcji. Właściwy dobór zabezpieczeń na podstawie klasy korozyjności to inwestycja w długowieczność i stabilność każdej metalowej konstrukcji.

Korozja dotyczy wszystkich metalowych powierzchni narażonych na kontakt z wilgocią, w tym także dachów. Odpowiednia farba do zabezpieczenia dachu to RAFIL Radach Farba Na Dach.

Przegląd poszczególnych klas korozyjności

W normie ISO 12944 wyróżnia się sześć głównych klas korozyjnych, które przedstawiają różne poziomy agresywności środowiska.

Klasa korozyjności C1 – bardzo niska korozyjność

Klasa C1 oznacza środowisko, w którym ryzyko korozji jest minimalne. Obejmuje wnętrza budynków, ogrzewane i dobrze wentylowane. Będą to więc np. biura, szkoły, hotele, sklepy czy instytucje publiczne. 

Ponieważ w tego typu pomieszczeniach nie ma dużych zmian wilgotności ani agresywnych substancji, metalowe elementy narażone są na bardzo małe ryzyko korozji. W takich warunkach stosowanie specjalnych zabezpieczeń jest często zbędne i można używać materiałów podatnych na korozję.

Klasa korozyjności C2 – niska korozyjność

Klasa korozyjności C2 oznacza środowisko o niskim stopniu korozyjności. We wnętrzach obejmuje budynki nieogrzewane takie jak magazyny, hale sportowe czy garaże. Wilgotność powietrza jest tu nieco wyższa, ale nadal nie stanowi dużego zagrożenia dla metalu. 

Na zewnątrz budynków klasa ta odnosi się do terenów wiejskich, w których poziom zanieczyszczeń atmosferycznych jest bardzo niski. Choć ryzyko korozji jest tu większe niż w przypadku klasy C1, metalowe powierzchnie skutecznie zabezpieczą odpowiednie farby antykorozyjne. 

Klasa korozyjności C3 – średnia korozyjność

Klasa C3 odnosi się do środowisk o umiarkowanej korozyjności. Przykładem takich warunków są obszary miejskie i przemysłowe, gdzie występuje średni poziom zanieczyszczeń np. tlenków siarki. 

We wnętrzach klasa korozyjności C3 obejmuje najczęściej zakłady przemysłowe – hale produkcyjne czy zakłady spożywcze, w których wysoka wilgotność powietrza przyspiesza procesy korozyjne. Jeśli stosuje się tam materiały jak stal niskowęglowa, niezbędne będą solidniejsze zabezpieczenia antykorozyjne, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu metali.

Klasa korozyjności C4 – wysoka korozyjność

Klasa korozyjności C4 to środowiska o wysokiej agresywności korozyjnej. Metal jest tu narażony na silne działanie czynników zewnętrznych. W tej klasie znajdują się więc m.in. zakłady chemiczne, baseny, stocznie czy tereny silnie uprzemysłowione, w których wysoka wilgotność oraz obecność substancji chemicznych znacząco przyspieszają proces korozji. 

Na zewnątrz do tej klasy zalicza się także obszary przybrzeżne o umiarkowanym zasoleniu. Metalowe elementy narażone na takie warunki muszą być zabezpieczone powłokami o wysokiej odporności na korozję. 

Klasa korozyjności C5-I – bardzo wysoka korozyjność (przemysłowa)

Klasa C5-I to najwyższa klasa korozyjności oznaczająca ekstremalnie agresywne warunki przemysłowe. Będą to miejsca takie jak zakłady produkcyjne, gdzie panuje bardzo wysoka wilgotność i wysoki poziom zanieczyszczeń powietrza, a metal jest narażony na bardzo szybkie niszczenie. 

Konstrukcje metalowe w takich warunkach wymagają najskuteczniejszych dostępnych powłok ochronnych, aby zapobiec degradacji materiałów. Często stosuje się tutaj powłoki wielowarstwowe oraz zaawansowane technologie zabezpieczeń. 

Klasa korozyjności C5-M – bardzo wysoka korozyjność (morska)

Klasa C5-M to alternatywa dla klasy C5-I dotycząca środowisk morskich. To tu metal jest najbardziej narażony na korozję, działanie wody morskiej, wysoką wilgotność oraz zasolenie. 

Będą to tereny przybrzeżne, porty, statki czy konstrukcje morskie takie jak platformy wiertnicze. Stosowanie najskuteczniejszych powłok antykorozyjnych jest tu absolutnie konieczne, a zabezpieczenia antykorozyjne muszą zapewniać odporność na skrajnie trudne warunki i agresywne działanie soli morskiej.

Jak dobrać materiały i zabezpieczenia w zależności od klasy

Klasa korozyjności otoczenia domu najczęściej mieści się w zakresie C1-C3. Oznacza to, że występujące tam warunki nie są szczególnie agresywne dla metali. Nawet w przypadku nieogrzewanych budynków czy wilgotnych przestrzeni poziom zagrożenia korozyjnego jest umiarkowany. 

Tereny wiejskie, podmiejskie oraz typowe obszary mieszkaniowe nie są narażone na duże zanieczyszczenia, jak w przypadku fabryk czy stref przemysłowych. Oznacza to, że C3 to maksymalna klasa korozyjności, z jaką będziesz mieć tu do czynienia. W takich warunkach można korzystać z ogólnodostępnych produktów antykorozyjnych, które w zupełności spełniają wymagania codziennego użytku. 

Będą to np.:

• RAFIL Prosto Na Rdzę – specjalistyczna gruntoemalia 3 w 1 stosowana bezpośrednio na powierzchnie stalowe i żeliwne eksploatowane na zewnątrz.
• RAFIL Do Bram i Ogrodzeń – antykorozyjna emalia przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych, ocynkowanych i aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
• RAFIL Chlorokauczuk – farba chlorokauczukowa przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
• RAFIL Podkład Antykorozyjny – farba gruntująca stosowana na podłoża ocynkowane, stalowe i aluminiowe na zewnątrz. W zestawie z farbą nawierzchniową zapewnia długotrwałą ochronę antykorozyjną.

W otoczeniu domu klasa korozyjności nie jest kluczowym czynnikiem przy wyborze zabezpieczeń metalowych elementów. Produkty antykorozyjne RAFIL są wystarczająco trwałe, by chronić metalowe powierzchnie takie jak balustrady, ogrodzenia czy elementy małej architektury. Sprawdź szeroką gamę środków RAFIL już dziś!

Zastanawiasz się, jak oddzielić rabatę od trawnika? A może jak stworzyć różne strefy ogrodowe? Niezbędne będą obwódki i bordery ogrodowe. Z czego zrobić obrzeża w ogrodzie? Do wyboru masz kamień, drewno, cegłę, plastik i inne materiały. Przeczytaj nasz artykuł i sprawdź inspiracje na oddzielenie trawnika od rabaty!

W projektowaniu każdego ogrodu ważnym zadaniem jest oddzielenie od siebie różnych powierzchni – rabat od trawnika, miejsca na rośliny od ścieżek, trawy od podjazdu. Najlepszym rozwiązaniem są obrzeża ogrodowe. 

W ofercie producentów znajdziesz przeróżne warianty obrzeży, obwódek i borderów, droższych i tańszych, odpowiednich do wielu stylów ogrodu i na różne metraże. W Internecie znaleźć można także sporo pomysłów na obwódki wykonane własnoręcznie. 

Z czego zrobić obrzeża trawnikowe i ogrodowe? Jaki materiał wybrać? W artykule znajdziesz odpowiedzi na te pytania.

Dlaczego warto stosować obrzeża w ogrodzie?

Obrzeża w ogrodzie pomagają utrzymać porządek i oddzielają różne strefy. Dzięki nim rabaty kwiatowe, trawniki i ścieżki wyglądają schludnie i estetycznie. Obwódki zatrzymują ziemię tam, gdzie powinna być – bez nich trawa lub rośliny mogą się rozrastać w niekontrolowany sposób. 

Warto też wiedzieć, że obrzeża chronią przed mieszaniem się różnych materiałów. To dzięki nim piasek nie przesypie się na trawnik, a kora nie wpadnie na ścieżkę. 

Co więcej, dobrze dobrane obrzeża podkreślają charakter ogrodu. Czasem są mocnym akcentem, czasem tylko delikatnym tłem. Jednak zawsze sprawiają, że ogród wygląda spójnie.

Z czego zrobić obrzeża w ogrodzie? Jak wybrać najlepszy materiał na obrzeża do ogrodu?

Jak zrobić obrzeża w ogrodzie? Pierwszy krok to wybór materiału. Zależy on od stylu ogrodu, budżetu i oczekiwań. Do dyspozycji masz elegancki i trwały kamień naturalny, ciepłe drewno, wytrzymały na warunki atmosferyczne beton czy kostkę brukową. Możesz także rozważyć plastikowe obrzeża, które są tanie i łatwe w montażu. To dobry wybór, jeśli szukasz prostego i szybkiego rozwiązania.

Wybierając materiał, warto zastanowić się, jak dużo czasu możesz poświęcić na pielęgnację obrzeży. Trzeba też pomyśleć, czy mają być tylko praktyczne, czy też dekoracyjne. Warto dopasować je do stylu całego ogrodu, żeby wszystko tworzyło spójną całość.

Materiał na obrzeże – kamień naturalny 

Jak oddzielić rabaty od trawnika? Polecany materiał to naturalny kamień – np. granit. Obrzeża ogrodowe z kamienia świetnie zaznaczą krawędzie alejek i ścieżek, zwłaszcza w ogrodach klasycznych czy angielskich. Naturalnie oddzielają rabaty i trawniki, tworząc barierę dla kory, piasku i kamyków, które mogłyby brudzić alejki.

Dodatkowo eleganckie kamienne obrzeża, wkopane równo z trawnikiem, pozwalają kosić trawę bez przeszkód. Ściśle ułożone, ograniczają przerastanie trawy na ścieżki, dzięki czemu ogród wygląda estetycznie i pozostaje łatwy do utrzymania.

W ogrodzie naturalistycznym świetnym pomysłem są obrzeża i obwódki z kamienia polnego lub otoczaków. Sprawdzą się jako obramowanie rabat kwiatowych czy drzewek ozdobnych i owocowych. 

Jak zrobić obrzeże z cegły?

Z czego zrobić tanie obrzeża w ogrodzie? Rozważ cegły – kupione lub rozbiórkowe. Obrzeża z cegieł to klasyczny, uniwersalny wybór, który dobrze wpisuje się w styl angielski, jak i w wiejskie aranżacje ogrodowe. 

Cegły można układać na różne sposoby: na płasko, pionowo lub pod kątem, dzięki czemu łatwo stworzysz ciekawą strukturę i wzory. Co warto wiedzieć o tym rodzaju obrzeża? Wybierz cegły odporne na wilgoć i mróz!

Jak oddzielić trawnik od rabaty przy pomocy obrzeży z drewna?

Z czego zrobić obrzeża trawnikowe w ogrodzie naturalistycznym, wiejskim, japońskim czy boho? Nasza propozycja to obrzeża z drewna. To naturalny materiał, który idealnie pasuje do ogrodów rustykalnych i leśnych.

Do wykonania obrzeży możesz użyć różnych gatunków drewna – sosny, dębu czy modrzewia. Drewniane obrzeża występują jako palisady, deski lub bale, co daje duże możliwości aranżacji. 

Jakie wady mają drewniane obrzeża? Nie są tak trwałe, jak kamień, cegła czy beton. Drewno wymaga impregnacji, aby było odporne na wilgoć i szkodniki. Na szczęście regularna konserwacja zapewni mu długowieczność oraz estetyczny wygląd.

Plastikowe obrzeża 

Jeśli zastanawiasz się, z czego zrobić tanie obrzeża w ogrodzie, wybierz tworzywo sztuczne. Obrzeża plastikowe to najtańsze i najprostsze rozwiązanie w ogrodzie. 

Wykonane z elastycznego tworzywa bordery, palisady i obwódki łatwo dopasowują się do kształtu rabat, ścieżek czy trawnika. Są lekkie i szybkie w montażu – wystarczy je wkopać lub wbić w ziemię, bez potrzeby użycia specjalistycznych narzędzi. W sklepach znajdziesz też tanie obrzeża z folii. 

Plastikowe obrzeża są dostępne w różnych kolorach i wysokościach, co ułatwia dopasowanie do stylu ogrodu. Choć mniej trwałe od kamienia, betonu czy metalu, będą odporne na wilgoć i zmienne warunki atmosferyczne.

Betonowe obrzeża 

Obrzeża betonowe to trwałe i odporne rozwiązanie, które świetnie radzi sobie z uszkodzeniami oraz trudnymi warunkami atmosferycznymi. Są dostępne w wielu kształtach i kolorach, co ułatwia ich dopasowanie do różnych stylów ogrodowych. 

Betonowe krawężniki często wybiera się do ogrodów nowoczesnych, gdzie liczy się prostota i minimalizm. Z kolei kostki brukowe nadają się także do ogrodów w stylu naturalistycznym.

Montaż tego typu obrzeża wymaga więcej pracy – często potrzebny jest solidny fundament i precyzja w układaniu. Betonowe obrzeża sprawdzają się jednak szczególnie w miejscach intensywnie użytkowanych, takich jak ścieżki, podjazdy czy trawniki. To nieco droższa opcja, ale trwała inwestycja na lata.

Pielęgnacja i konserwacja obrzeży ogrodowych

Aby obrzeże służyło długo i zachowało swój ładny wygląd na lata, potrzebna jest okresowa pielęgnacja i konserwacja tego elementu ogrodu. W przypadku najpopularniejszych obrzeży z kostki czy z betonu sprawdzonym rozwiązaniem jest pomalowanie obrzeży przy pomocy farby do betonu. 

Polecamy niezawodną farbę chlorokauczukową RAFIL Chlorokauczuk. Może być ona z powodzeniem stosowana do dekoracyjnego malowania podłoży betonowych i tynków cementowo wapiennych. Tworzy trwałą i elastyczną powłokę, odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Charakteryzuje się zwiększoną odpornością na działanie trudnych warunków atmosferycznych. Jest też dostępna w szerokiej gamie kolorów – z łatwością wybierzesz więc odcień farby dopasowany do innych elementów ogrodu oraz stylu jego aranżacji. 

‍

Jeśli chcesz odnowić stary metalowy mebel, ogrodzenie, bramę czy inną powierzchnię, przed nałożeniem nowej powłoki niezbędne będzie usunięcie starej farby z metalu. Jak to zrobić? Podpowiadamy, jakie metody są dostępne i która z nich jest najlepsza.

Nowa warstwa farby będzie tworzyć na metalu trwałą powłokę, tylko gdy zostanie zaaplikowana na poprawnie przygotowane podłoże. Czym usunąć farbę z metalu i jak właściwie przygotować powierzchnię do malowania? Sprawdź kilka sposobów na szybkie usuwanie starej farby z metalu. Znajdziesz wśród nich metodę mechanicznego usuwania farby z pomocą szczotki, piasku, opalarki czy użycia szlifierki kątowej, a także metody chemiczne.

Czy zawsze trzeba usuwać starą farbę z metalu przed malowaniem?

Jeśli poprzednia powłoka samoistnie lub przy potarciu łuszczy się, lub odchodzi płatami, jest to konieczne. Gdy ma dobrą przyczepność i jedynie chcesz odświeżyć lub zmienić jej kolor, nie musisz całkowicie usuwać starej farby z metalu. Powierzchnię wystarczy dokładnie umyć, odtłuścić na przykład preparatem do odtłuszczania RAFIL i zmatowić papierem ściernym. Środek usunie brud, tłuszcz, glony i mech, przygotowując podłoże do malowania. Możesz go bezpiecznie używać do mycia powierzchni ocynkowanych, stalowych i aluminiowych.

Jeśli nie usuniesz z metalu odchodzących płatów starej farby, zabrudzeń i tłustych osadów, nowa powłoka malarska wkrótce zacznie się łuszczyć i odpadać. Efekt malowania będzie więc krótkotrwały, a cały proces będzie trzeba wkrótce powtórzyć. Dlatego tak ważne jest wcześniejsze dokładne oczyszczenie balustrad, ogrodzeń, rynien, dachu czy elementów architektury ogrodowej, które chcesz pomalować.

Sposób nr 1 – jak usunąć farbę z metalu za pomocą drucianej szczotki lub tępej szpachelki

Najprostszymi narzędziami do usuwania starej farby są:

• druciana szczotka,
  
• tępa szpachelka,
  
• stalowa wełna.

Musisz jednak wiedzieć, że czynności przy ich użyciu wymagają sporo cierpliwości. Jeśli czyszczona powierzchnia jest niewielka, usunięcie luźnej farby nie będzie przysparzało problemów. Przede wszystkim będzie tanim sposobem na pozbycie się starych powłok malarskich. W przypadku większego podłoża może okazać się jednak zbyt czaso- i energochłonny.

Sposób nr 2 – piaskowanie

Piaskowanie to czyszczenie metalu za pomocą silnego strumienia powietrza i piasku. Metoda wymaga stosowania specjalnej sprężarki ze zbiornikiem i świetnie sprawdza się przy czyszczeniu dużej powierzchni z brudu i powłok malarskich. Jeśli nie posiadasz sprzętu, zadanie szybkiego usuwania starej farby z metalu możesz powierzyć firmie zajmującej się piaskowaniem.

Sposób nr 3 – usuwanie farby za pomocą opalarki elektrycznej lub palnika gazowego

Niektórzy polecają stosowanie opalarki lub palnika do usuwania starych powłok malarskich z balustrad i ogrodzeń. Ten sposób jest jednak mocno kontrowersyjny – metal podczas opalania niebezpiecznie się nagrzewa, a farba może emitować szkodliwe opary. Dlatego lepiej sięgnąć po inne sposoby na usuwanie starej farby olejnej z metalu.

Sposób nr 4 – szczotka stalowa na szlifierce kątowej lub wiertarce

Kolejna metoda mechanicznego usuwania farby. Czym usunąć starą farbę z metalu? Użycie szczotki stalowej w zestawieniu ze szlifierką kątową lub wiertarką to szybki sposób na pozbycie się luźnych powłok lakierniczych i malarskich. Jeśli stara farba mocniej przywiera do podłoża, sięgnij po tarczę lamelkową.

Uwaga!

Podczas pracy wytwarza się dużo pyłu, dlatego wszelkie prace z użyciem szczotki stalowej i szlifierki wykonuj na świeżym powietrzu w masce i okularach ochronnych.

Oczyszczony element potrzebuje skutecznego zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi i rdzą. Dlatego warto zainwestować w dobre podkłady antykorozyjne i emalie nawierzchniowe, które wzmocnią odporność odnawianej powierzchni. Znajdziesz je wśród farb do malowania metalu.

Jak usunąć farbę z metalu przy pomocy chemikaliów?

Skuteczną metodą na usunięcie starej farby z metalu są różnego typu środki chemiczne. Mogą to być np. środki bazujące na rozpuszczalnikach spoiw organicznych, które odspajają stare powłoki od metalu, przez co łatwiej je usunąć. Musisz jednak pamiętać, że większość tego typu rozpuszczalników jest toksyczna dla zdrowia i środowiska.

Innym stosowanym tradycyjnie środkiem jest ług sodowy, czyli 10% roztwór wodny wodorotlenku sodu (sody kaustycznej). Po połączeniu z wodą soda tworzy silnie żrący roztwór, bezzapachowy, działający korodująco na metale. Rozkłada on wiązania chemiczne powłoki z farby. Stosuje się go do usuwania starych powłok z lakieru czy farby z ogrodzeń metalowych, starych kominków, mebli i innych przedmiotów wykonanych z metalu. Trzeba jednak uważać, bo ług jest silnie żrący i w kontakcie ze skórą powoduje chemiczne obrażenia. Szkodliwe są także jego opary, których nie wolno wdychać.

Jak zabezpieczyć metal przed czynnikami atmosferycznymi i rdzą?

Gdy metal jest już oczyszczony ze starej powłoki, należy go odpowiednio zabezpieczyć przed rdzą oraz czynnikami atmosferycznymi. Niezastąpione do tego celu będą środki RAFIL. Dobierz je w zależności od rodzaju powierzchni i jej przeznaczenia.

Do zabezpieczenia metalowych bram i ogrodzeń najbardziej odpowiedni będzie produkt RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. To antykorozyjna emalia przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych, ocynkowanych i aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń. RAFIL Do Bram i Ogrodzeń tworzy trwałą i elastyczną powłokę odporną na uderzenia. Wyróżnia ją zwiększona odporność na działanie trudnych warunków atmosferycznych.

Jak stosować RAFIL Do Bram i Ogrodzeń?

1. Farbę starannie wymieszaj. Dla opakowań powyżej 5 litrów i większych zastosuj mieszanie mechaniczne. Podczas prowadzenia prac co ok. godzinę kilkakrotnie dodatkowo zamieszaj produkt, aby uzyskać jednorodną powłokę.
   ‍
2. W razie potrzeby zastosuj maksymalnie do 5% rozcieńczalnika RAFIL Radach Rozcieńczalnik.
   ‍
3. Maluj w temperaturze 5 stopni Celsjusza do 25 stopni Celsjusza. Temperatura podłoża nie może być wyższa niż 35 stopni Celsjusza. Optymalna wilgotność powietrza wynosi do 80%. Unikaj zwłaszcza malowania w czasie upałów, ponieważ powoduje to bardzo szybkie parowanie rozpuszczalników, które występują w farbie i pogorszenie trwałości powłoki.
   ‍
4. Nakładaj farbę miękkim pędzlem, wałkiem lub przez natrysk. Stosując natrysk unikaj tzw. "suchego natrysku".
   ‍
5. Zwróć uwagę, aby dobrać odpowiedni wałek, jeśli malujesz wałkiem. Nieodpowiedni może pozostawić charakterystyczną w wyglądzie powłokę.
   ‍
6. Następną warstwę nakładaj w odstępie co najmniej 3 godzin od wymalowania poprzedniej.
   ‍
7. Unikaj wcierania farby i wielokrotnego pociągania pędzlem.
   ‍
8. Farba utwardza się minimum 3 dni.

Z kolei do malowania dachu, rynien czy parapetów odpowiednim produktem będzie RAFIL Radach Farba Na Dach. Farba stosowana jest zarówno do wykonywania nowych wymalowań, jak i renowacji starych powłok malarskich na powierzchniach metalowych, stalowych, ocynkowanych. Wyróżnia się doskonałą przyczepnością do podłoża. Tworzy szybkoschnące, wysoce elastyczne powłoki o podwyższonej odporności na działanie światła słonecznego, wody i innych czynników atmosferycznych.

Gdy poprzednia powłoka łuszczy się i odspaja, przed malowaniem koniecznie usuń starą farbę z metalu. Stara farba może osłabiać przyczepność nowej farby, powodując jej łuszczenie się i odpadanie. Nowa farba będzie lepiej przylegać do czystego metalu, co tworzy trwalsze i bardziej odporne na zużycie wykończenie. Mamy nadzieję, że nasze wskazówki, jak usunąć starą farbę z metalu pomogą Ci przeprowadzić te prace szybko i skutecznie!

Przeczytaj też: Wałek, pędzel czy spray – czym i kiedy malować metal?