Najczęstsze błędy przy malowaniu powierzchni ocynkowanych

Jeśli chcesz nadać bramie wjazdowej nowy wygląd, możesz samodzielnie ją odrestaurować, i to stosunkowo niskim nakładem kosztów. Sprawdź, jaki kolor bramy wjazdowej wybrać, jaka farba do malowania bramy będzie najlepsza i jak przygotować się do renowacji. Jak przygotować bramę do malowania?

Odnawianie bramy wjazdowej należy zacząć od przygotowania powierzchni. Brama musi być czysta i wygładzona – oczyszczona z luźnych warstw starych farb, pozbawiona rdzy, tłustych plam, pęknięć czy zarysowań. Błędem jest pomijanie tego etapu. Jeśli nie przygotujesz powierzchni do malowania, emalia czy lakier będą źle się rozprowadzać, spadnie ich przyczepność i nie zachowają swoich właściwości, a efekt okaże się niezadowalający.

Renowacja drewnianej bramy różni się nieco od renowacji bramy metalowej. Jedną i drugą powierzchnię należy oczyścić, jednak w przypadku bramy metalowej konieczne jest usunięcie ognisk rdzy. Możesz do tego wykorzystać nylonową szczotkę lub papier ścierny.

Jeśli chcesz odnowić bramę wjazdową, która wcześniej była już malowana, niezależnie od tego, czy jest wykonana z drewna, czy też z metalu, usuń stare warstwy farby. Nie zawsze konieczne będzie usuwanie farby z całej powierzchni – wystarczy zeszlifować te fragmenty, na których farba wygląda źle, odpada, kruszy się lub łuszczy. Przeszlifowanie całej powierzchni sprawi jednak, że brama zostanie wygładzona, a co za tym idzie, emalia będzie dobrze przywierać i będzie miała estetyczny wygląd.

W obu przypadkach po szlifowaniu konieczne będzie odpylenie powierzchni oraz usunięcie zanieczyszczeń. Do mycia bramy wjazdowej możesz wykorzystać specjalistyczne preparaty przeznaczone do danej powierzchni. W przypadku renowacji bramy metalowej sprawdzi się RAFIL Preparat Do Odtłuszczania lub benzyna ekstrakcyjna. Jeśli użyjesz detergentów, na koniec warto spłukać je wodą. Ważne jednak, by przed rozpoczęciem malowania brama była całkowicie sucha.

Wskazówka!

Jeśli chcesz dokonać renowacji drewnianej bramy, a na jej powierzchni widoczne są dziury, pęknięcia czy głębokie rysy, możesz uzupełnić ubytki szpachlą do drewna.

Czym pomalować bramę wjazdową?

Gdy brama będzie już czysta, odpylona i sucha, możesz przejść do jej malowania. Dobrym rozwiązaniem będzie pomalowanie powierzchni impregnatem lub preparatem gruntującym – zwłaszcza wtedy, gdy użyjesz farby, która wymaga położenia podkładu. Do renowacji bramy metalowej możesz użyć preparatu RAFIL Podkład Antykoryzyjny, który zabezpieczy powierzchnię przed korozją, a do tego przygotuje metal do przyjęcia farby nawierzchniowej. Do zabezpieczenia bramy drewnianej wykorzystaj impregnat do drewna, który wniknie w jego strukturę, odżywi je i zabezpieczy przed działaniem czynników atmosferycznych, wilgoci czy insektów.

Ważne!

Zawsze stosuj się do zaleceń producentów farb czy impregnatów. Każdy produkt może mieć inne właściwości i tylko stosowanie się do instrukcji pozwoli Ci w odpowiedni sposób użyć emalii. Zwykle producenci podają zalecaną liczbę warstw, a także czas, jaki należy odczekać między malowaniami.

Do malowania bramy wjazdowej z metalu możesz wykorzystać antykorozyjną emalię do metalu RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. Produkt ten możesz wykorzystać do renowacji bramy wjazdowej, a także do malowania elementów ozdobnych, metalowych barierek i balustrad, wyrobów kowalstwa artystycznego czy ogrodowych mebli. Nadaje się do malowania stali czarnej, kutej, elementów ocynkowanych oraz do aluminium. Zabezpiecza powierzchnie przed działaniem wilgoci, mrozu, promieni UV, deszczu czy tzw. kwaśnych deszczy, a także przed uszkodzeniami mechanicznymi.

Do renowacji bramy wjazdowej z drewna, oprócz wspomnianego wcześniej impregnatu, możesz wykorzystać bejcę, lakierobejce, lakier, olej lub kryjącą farbę. Każdy z tych produktów ma nieco inne właściwości:

• olej to najbardziej naturalny preparat do renowacji drewna, który odżywia kolor i nadaje powierzchniom połysk. Nie nakłada się go jednak na powierzchnie wcześniej pokryte np. lakierem;
• bejca może zmienić kolor bramy wjazdowej, nie zakrywając przy tym słojów – podkreśli naturalne piękno drewna i ochroni je przed promieniami UV;
• lakier – możesz go nałożyć bezpośrednio na zaimpregnowaną powierzchnię lub na bejcę albo farbę. Zabezpieczy drewno przed czynnikami atmosferycznymi, wilgocią czy uszkodzeniami mechanicznymi;
• lakierobejca to połączenie bejcy i lakieru – dobrze zabezpiecza drewno przed działaniem wilgoci, promieni UV czy zmiennych temperatur;
• farba do drewna – zapewnia pełne krycie, ale musisz wybierać emalie przeznaczone do malowania drewnianych powierzchni znajdujących się na zewnątrz. Takie produkty zapewnią odpowiednią ochronę i nadadzą bramie zupełnie nowy kolor.

Jaki kolor bramy garażowej wybrać?

Zwykle bramy wjazdowe czy bramy garażowe wykonane z metalu maluje się na ciemne kolory. Najczęściej dostępne są farby w odcieniach czerni, szarości czy brązu. Większość farb, zwłaszcza tych o właściwościach antykorozyjnych, ma takie właśnie kolory. Możesz też wybrać farbę z konkretnym wykończeniem, np. matowym czy półmatowym.

Drewniane bramy wjazdowe i garażowe są najczęściej brązowe – jeśli drewno nie jest bardzo zniszczone, warto nie zakrywać go kryjącą farbą, a zamiast tego wykorzystać np. lakierobejcę lub lakier.

Wybierając kolor farby do malowania bramy, weź pod uwagę kolorystykę elewacji, drzwi, parapetów i całego ogrodzenia, a także wystrój ogrodu. Całość powinna mieć spójny, estetyczny wygląd.

Prawidłowe przygotowanie powierzchni stalowych przed malowaniem to kluczowy etap, który bezpośrednio wpływa na trwałość i estetykę powłoki malarskiej. Obejmuje ono kontrolę czystości, stopnia chropowatości, odtłuszczenia oraz obecności pyłu i zanieczyszczeń jonowych. Procesy te powinny być realizowane zgodnie z obowiązującymi normami, które określają zarówno metody oceny, jak i dopuszczalne tolerancje.

Ocena stopnia czystości powierzchni stalowej

Kontroli stanu przygotowania powierzchni podlegają następujące właściwości:

• wygląd powierzchni,
• stopień czystości podłoża,
• profil powierzchni (chropowatość)
• obecność zatłuszczeń,
• obecność zapylenia,
• obecność zanieczyszczeń jonowych.

Kontrolę stopnia czystości można przeprowadzać w porównaniu do barwnych wzorców fotograficznych załączonych do norm:

• PN-ISO 8501-1: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie skorodowania i stopnie przygotowania niezabezpieczonych podłoży stalowych oraz podłoży stalowych po całkowitym usunięciu wcześniej nałożonych powłok.”
• PN-ISO 8501-2: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie przygotowania wcześniej pokrytych powłokami podłoży stalowych po miejscowym usunięciu tych powłok.”

Podczas kontroli powierzchni przed malowaniem należy zwrócić szczególną uwagę na dokładne oczyszczenie szwów spawalniczych, złączy, nitów, miejsc trudnodostępnych, gdyż często mogą tam pozostać zanieczyszczenia.

Dopuszczalne wady powierzchni przygotowanej do malowania, które zależą od agresywności korozyjnej środowiska, zawarte są w normie PN-ISO 8501-3. Oczyszczona powierzchnia nie powinna wykazywać jednak większych uszkodzeń.

Typowa chropowatość podłoża, określona parametrem Rz, powinna wynosić 35–70 μm. Ocenę przeprowadza się przy pomocy:

1. Przyrządu do pomiaru chropowatości (np. aparatem firmy Elcometer)
2. Porównania badanej powierzchni z wzorcami (płytki metalowe podzielone na segmenty różniące się średnią wysokością chropowatości – norma PN-ISO 8503-2), lub dotykowo przesuwając po wzorcowej i badanej powierzchni paznokieć lub drewienko.
   Z uwagi na kształt ścierniwa dostępne są dwa wzorce:
   • S – dla ścierniw kulistych: kulki szklane, śrut staliwny i żeliwny kulisty
   • G – dla ścierniw ostrokrawędziowych: żużel pomiedziowy, piasek, korund, śrut żeliwny łamany

Szczegółowe informacje o metodach oceny chropowatości podłoży stalowych po obróbce strumieniowo-ściernej podane są w normie PN-EN ISO 8503.

W przypadku stosowania chemicznych metod usuwania zatłuszczeń należy sprawdzić pH powierzchni. Powinno ono wynosić 6–7.

Skuteczność odtłuszczenia sprawdza się jedną z poniższych metod:

1. Na odtłuszczoną powierzchnię nakłada się 2–3 krople benzyny ekstrakcyjnej. Po około 10 sekundach przykłada się krążek bibuły filtracyjnej. Jednocześnie na drugi krążek bibuły, służący jako wzorzec, również nanosi się benzynę ekstrakcyjną; po odparowaniu rozpuszczalnika z obu krążków, porównuje się je – obecność plam tłuszczowych na bibule przyciśniętej do odtłuszczonej powierzchni świadczy o jej niewłaściwym odtłuszczeniu.
2. Odtłuszczoną powierzchnię polewa się wodą destylowaną (spryskiwaczem). Po 10 s oceniany jest szacunkowy procent zwilżonej powierzchni. Norma rozróżnia 3 stopnie zwilżenia, które są zarazem miernikiem stopnia odtłuszczenia:
   • Stopień 1 – woda zwilża powyżej 50% powierzchni
   • Stopień 2 – woda zwilża 40–50% powierzchni
   • Stopień 3 – woda zwilża 15–20% powierzchni

Metoda ta zalecana jest do powierzchni pokrytych farbami do czasowej ochrony – na odtłuszczoną powierzchnię nanosi się kroplę 40–70% wodnego roztworu alkoholu etylowego z dodatkiem barwnika (np. pioktaniny). Jeśli powierzchnia jest zatłuszczona już w ilości ok. 100 mg/m², to kropla ta nie rozlewa się po niej. Na powierzchniach pionowych droga spływania kropli jest krótka i pozostaje owalny ślad, jeśli powierzchnia jest czysta.

Kurz i pył są bardzo niepożądanym zanieczyszczeniem, które musi być usunięte z każdego podłoża przygotowanego do malowania. Obecność pyłu można stwierdzić przez przetarcie powierzchni czystą białą szmatką.

Ocenę skuteczności odpylenia można przeprowadzić zgodnie z normą ISO 8502-3, przy pomocy paska taśmy samoprzylepnej o długości około 15 cm. Pasek nakleja się na badaną powierzchnię, trzykrotnie przesuwa się po nim kciukiem, a następnie nakłada się na kontrastowe podłoże i porównuje z rysunkiem wzorcowym.

Kontrola przygotowania powierzchni do malowania

Przy usuwaniu zapylenia przez wydmuchiwanie powietrzem należy zwrócić uwagę, aby powietrze było pozbawione oleju. Dotyczy to również powietrza używanego do napędu narzędzi do czyszczenia.

Ocenę skuteczności usunięcia zanieczyszczeń jonowych z powierzchni można przeprowadzić zgodnie z wytycznymi normy ISO 8502-1 lub ISO 8502-2, albo sprawdzić stosując opracowane przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie testy do oceny ilości chlorków i siarczanów znajdujących się na powierzchniach przygotowanych do malowania.

W przypadku przypuszczalnej obecności zanieczyszczeń jonowych na powierzchni (powierzchnie pokryte solami, atmosfera zanieczyszczona aerozolem solnym) zaleca się zastosować metody mające na celu usunięcie zanieczyszczeń z powierzchni, takie jak:

• mycie parowo-wodne,
• mycie wodą pod ciśnieniem,
• oczyszczanie strumieniowo-ścierne na mokro.

Malowanie natryskowe pozwala nanosić farbę szybciej, wygodniej i wydajniej. Duże znaczenie ma tu jednak właściwa technika malowania oraz odpowiednie przygotowanie produktu. Jak rozcieńczyć farbę do malowania pistoletem? Sprawdź instrukcję krok po kroku. 

Malowanie natryskowe to zdecydowanie najszybsza metoda aplikacji farby, szczególnie na dużych powierzchniach takich jak ściany, bramy garażowe czy dachy. Farba jest nanoszona równomiernie i cienko, co pozwala na szybkie pokrycie całej powierzchni bez konieczności ponownego malowania.

Malowanie natryskowe zapewnia gładkie, jednolite wykończenie bez smug i zacieków, które często powstają podczas malowania pędzlem lub wałkiem. Co więcej, zużyjesz mniej farby niż podczas tradycyjnego malowania. Dzieje się tak, ponieważ produkt nanosi się precyzyjnie na powierzchnię, bez rozchlapywania i spływania. Farba nie kapie, a do tego szybko dociera w trudno dostępne miejsca jak narożniki czy zakamarki. 

Największym wyzwaniem przy malowaniu natryskowym jest odpowiednie przygotowanie farby, która powinna być rzadsza niż fabryczny produkt. Jak rozcieńczyć farbę do malowania pistoletem? Piszemy o tym w artykule. 

Wybór odpowiedniego rozcieńczalnika

Do rozprowadzania farby natryskowo służy specjalny pistolet. Można z jego pomocą nanosić farby akrylowe, lateksowe, olejne, bejce, lakiery, lakierobejce czy impregnaty. Należy jednak zadbać o to, by farba do pistoletu malarskiego, nie była zbyt gęsta i nie zatkała dyszy. Z kolei zbyt rzadki środek zacznie spływać, przez co na ścianie pojawią się smugi. 

Właściwe rozcieńczenie farby pozwoli aplikować ją wygodnie i szybko, bez tworzenia na powierzchni kropelek oraz smug. 

Z czym rozrabiać farbę do pistoletu malarskiego? 

Wybór rozcieńczalnika zależy od rodzaju farby. Preparat musi być do niej przeznaczony. Takie informacje sprawdzisz w specyfikacji technicznej produktu lub na instrukcji dołączonej do opakowania. 

Zwykłe farby lateksowe czy akrylowe rozcieńcza się wodą. Do wielu innych produktów dedykowane są specjalne rozcieńczalniki. Jeśli np. planujesz malować dach farbą RAFIL Radach Farba Na Dach, produkt odpowiedni do jej rozcieńczenia to RAFIL Radach Rozcieńczalnik. Służy on także do rozcieńczania farb RAFIL Podkład Antykorozyjny oraz RAFIL Do Bram i Ogrodzeń.

Rozcieńczalnik należy dozować do produktu małymi porcjami. Po dodaniu każdej porcji, produkt rozcieńczany należy starannie wymieszać oraz przed aplikacją sprawdzić, czy lepkość robocza wyrobu odpowiada wymaganej i zalecanej przez producenta. Rozcieńczalnik należy też dozować dokładnie według wskazań zawartych na etykiecie i karcie technicznej farby. 

Wybierając produkt do malowania natryskowego, zwróć uwagę, czy metoda malowania jest dozwolona w przypadku danej farby. Odpowiednią informację znajdziesz na opakowaniu farby oraz w kartach technicznych dostępnych np. na stronie producenta. 

Proporcje i technika mieszania farby 

Na czym polega malowanie natryskowe? Na sprzęt do tego rodzaju aplikacji powłoki malarskiej składa się:

• pistolet malarski;
• agregat malarski ze sprężarką;
• przewód łączący oba urządzenia – wąż ciśnieniowy i dysza;
• regulator ciśnienia;
• filtr do pistoletu malarskiego.

Niezbędne będą także środki ochrony osobistej, takie jak kombinezon ochronny i maska. Sprzęt do malowania natryskowego można kupić lub wypożyczyć, co będzie zdecydowanie bardziej opłacalne przy malowaniu okazjonalnym. 

Zwróć uwagę, że wyróżniamy kilka rodzajów malowania natryskowego i wybór odpowiedniego produktu jest od tego uzależniony. 

• ‍Natrysk powietrzny niskociśnieniowy HVLP – farba rozprowadzana jest tu z pomocą powietrza o niskim ciśnieniu, maksymalnie 0,9 bar. Powstaje delikatny strumień farby, odpowiedni np. do części samochodowych, listew, stolarki budowlanej oraz do lekkich i rzadkich farb oraz lakierów. 
• ‍Natrysk pneumatyczny – rozprowadzanie farby przy pomocy sprężonego powietrza pod ciśnieniem od 3 do 6 bar. Podczas malowania wytwarza się brudząca mgiełka, a nanosić w ten sposób można tylko rzadkie powłoki, np. lakiernicze. 
• ‍Natrysk hydrodynamiczny – w tej metodzie pistolet malarski wyrzuca farbę pod bardzo wysokim ciśnieniem, sięgającym nawet 250 bar. Nie wykorzystuje się do tego powietrza, dzięki czemu nie powstaje mgiełka. To najpopularniejsza metoda natryskowego malowania powierzchni. 

W jakich proporcjach rozcieńczyć farbę do malowania natryskowego? 

Szczegółowe informacje znajdziesz w kartach technicznych danego produktu. Najczęściej jest to od 5% do 10% składu gotowej farby. Trzymaj się ściśle tych instrukcji, aby zbyt gęsta farba nie zatkała dysz pistoletu, a zbyt rzadka nie spowodowała nieestetycznych zacieków. 

Warto też pamiętać, że przed wlaniem do pistoletu farbę natryskową trzeba przefiltrować. W ten sposób usuniesz z niej grudki i zanieczyszczenia, które mogłyby zatkać dysze. Dobrze jest też zrobić test na niewielkiej powierzchni, sprawdzając, czy stopień rozcieńczenia farby i siła krycia jest odpowiednia.

Testowanie konsystencji i aplikacja

Jak sprawdzić, czy farba do pistoletu jest odpowiednio rozcieńczona? Profesjonaliści używają odpowiedniego sprzętu – lepkościomierza. 

Lepkościomierz to inaczej kubek wypływowy lub kubek Forda. Wygląda jak niewielki metalowy pojemnik. Służy do mierzenia lepkości cieczy aplikowanych produktów takich jak farby czy lakiery. Standardowy kubek Forda wykonuje się na podstawie międzynarodowej normy określającej działania służące do określenia lepkości przy użyciu kubka Forda DIN – DIN EN ISO 2431.

Jak działa lepkościomierz? 

Pojemnik ma na dole dziurkę, najczęściej jest to 4 mm przy pojemności 100 ml. Pomiaru dokonuje się przez napełnienie kubka rozcieńczoną farbą i zmierzenie czasu swobodnego wypływu całego materiału z kubka przez otwór znajdujący się w na jego dnie. Czas wypływu farby określa lekkość cieczy. Im dłużej farba wypływa, tym jest mniej lepka.

Jak używać kubka wypływowego? 

1. Wypełnij kubek farbą. Przed wlaniem farby do pojemnika dobrze ją wymieszaj.
2. Umieść kubek wypływowy z rozcieńczoną farbą na płaskiej powierzchni.
3. Zwróć uwagę, że lepkość mierzymy w temperaturze pokojowej – ok. 20 stopni Celsjusza. Temperatura powietrza ma bardzo duży wpływ na lepkość produktu.
4. Włącz stoper, aby zmierzyć czas, w jakim farba wypływa z kubka.
5. Zapisz otrzymany wynik.
6. Porównaj czas wypływu farby z optymalnym czasem zalecanym przez jej producenta. Np. lepkość farby RAFIL Radach Farba Na Dach to od 98 do 125 sekund mierzone w kubku Forda 4 mm.
7. Jeśli czas wypływu farby jest krótszy niż zalecany przez producenta, oznacza to, że farba jest za gęsta i należy ją dodatkowo rozcieńczyć. I odwrotnie – jeśli Twój czas jest dłuższy, farba jest zbyt rozcieńczona.

{{recomended-product}}

Po uzyskaniu odpowiedniej lepkości i sprawdzeniu, czy jest optymalna, możesz przystąpić do malowania. Farbę nanosi się zachowując zalecaną odległość między pistoletem a malowaną powierzchnią. Musisz też unikać zbyt długiego zatrzymywania się w jednym miejscu, ponieważ prowadzi to do zacieków.

Wiesz już, jak rozcieńczyć farbę do pistoletu oraz jak sprawdzić, czy produkt ma odpowiednią lepkość. Życzymy Ci udanego malowania i zapraszamy do skorzystania z oferty produktów RAFIL!

Kupowanie farb staje się coraz bardziej świadome – klienci częściej zwracają uwagę już nie tylko na ich kolor, ale również na właściwości, np. odporność na ścieranie czy blaknięcie. Kolejnym punktem, który warto sprawdzić, kupując farby, jest zawartość LZO w produkcie. Dowiedz się, jak to zrobić!

LZO – co to jest?

Definicja LZO wymaga najpierw rozwinięcia skrótu. Lotne związki organiczne to substancje, które łatwo przechodzą w stan pary i gazu, ich temperatura wrzenia oscyluje w granicach 50-250°C, a ich rozpuszczalność w wodzie jest niska. Jak już zostało wcześniej wspomniane, LZO występują w farbach, a najwięcej można ich znaleźć w preparatach na bazie rozpuszczalników.

Ważne!

Lotne związki organiczne znajdują się nie tylko w farbach, choć to właśnie z nimi są najczęściej kojarzone. Spotkać można je także w takich produktach, jak m.in. tusze do drukarek, środki w aerozolu na owady, odświeżacze powietrza, kleje, tynki czy preparaty czyszczące stosowane w mieszkaniach.

Lotne związki organiczne stanowią jednak także efekt uboczny wielu procesów przemysłowych – emisja LZO na szeroką skalę prowadzi do zanieczyszczenia środowiska, co doprowadziło do konieczności uregulowania zawartości w produktach LZO ustawą, by zminimalizować ich szkodliwy wpływ na naturę.

Farby z LZO a bezpieczeństwo

Bezpośrednie narażenie na długotrwały kontakt z lotnymi związkami organicznymi ma szkodliwy wpływ dla zdrowia. Dlatego też normy LZO w farbach zostały przedstawione bardzo skrupulatnie, szczególnie jeśli chodzi o preparaty do ścian używane wewnątrz budynków. Z jakimi dolegliwościami może się spotkać osoba narażona na wdychanie LZO z farb do ścian? Mogą to być:

• katar,
  
• podrażnienie oczu,
  
• wysypki i inne uczulenia skórne,
  
• obrzęk krtani,
  
• ból głowy,
  
• nudności,
  
• nasilenie objawów astmy.

Oczywiście te objawy mogą występować, jeśli nie zostały zachowane zasady doboru farb do wnętrz. W pomieszczeniach należy bowiem unikać preparatów rozpuszczalnikowych, a zastąpić je wodorozcieńczalnymi. Warto też sprawdzać zawartość LZO w farbach i porównać ją z zapisami w ustawie, by mieć pewność, że kupione preparaty nie będą szkodzić domownikom.

Jeszcze większą uwagę należy poświęcić doborowi farb, jeśli wśród członków rodziny są astmatycy i alergicy. Dla nich najlepszym rozwiązaniem jest sięganie po ekologiczne preparaty, w których została przeprowadzona redukcja LZO – ilość lotnych związków organicznych jest w nich o wiele mniejsza, niż wskazują na to normy.

Redukcja LZO jest również istotna w przypadku farb stosowanych na zewnątrz, zwłaszcza przy malowaniu dużych powierzchni, kiedy malarz przez długi okres czasu jest narażony na wdychanie szkodliwych oparów.

LZO w farbach – normy

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że ustawowa zawartość LZO w farbach znacząco różni się w przypadku preparatów wodnych i rozpuszczalnikowych, a także do użytku zewnętrznego i wewnętrznego. Wybierając matową farbę do malowania ścian i sufitów w mieszkaniu należy szukać preparatów, w których zawartość LZO w produkcie nie przekracza 30 g/l. Oczywiście na rynku bez trudu znajdziesz takie, w których wartość ta jest o wiele niższa.

Z kolei szukając farb specjalistycznych, możesz natknąć się na zdecydowanie wyższą zawartość LZO – np. dopuszczalna ilość tych substancji w farbach na dach RAFIL Radach Farba Na Dach to 500 g/l. Różnica wynika przede wszystkim z tego, że z warstwą preparatu do malowania dachów nie będziesz mieć styczności, a tym bardziej z pochodzącymi z niej lotnymi związkami organicznymi. Poza tym farby stosowane na zewnątrz muszą cechować się wysoką odpornością na zmienne warunki atmosferyczne, zarysowania i uderzenia.

Pamiętaj, by wybierając preparaty wykończeniowe, zawsze sięgać po te o najniższym bilansie LZO – dzięki temu zadbasz o zdrowie i otaczające Cię środowisko.