Czyszczenie i malowanie okien drewnianych - poradnik krok po kroku

Kupowanie farb staje się coraz bardziej świadome – klienci częściej zwracają uwagę już nie tylko na ich kolor, ale również na właściwości, np. odporność na ścieranie czy blaknięcie. Kolejnym punktem, który warto sprawdzić, kupując farby, jest zawartość LZO w produkcie. Dowiedz się, jak to zrobić!

LZO – co to jest?

Definicja LZO wymaga najpierw rozwinięcia skrótu. Lotne związki organiczne to substancje, które łatwo przechodzą w stan pary i gazu, ich temperatura wrzenia oscyluje w granicach 50-250°C, a ich rozpuszczalność w wodzie jest niska. Jak już zostało wcześniej wspomniane, LZO występują w farbach, a najwięcej można ich znaleźć w preparatach na bazie rozpuszczalników.

Ważne!

Lotne związki organiczne znajdują się nie tylko w farbach, choć to właśnie z nimi są najczęściej kojarzone. Spotkać można je także w takich produktach, jak m.in. tusze do drukarek, środki w aerozolu na owady, odświeżacze powietrza, kleje, tynki czy preparaty czyszczące stosowane w mieszkaniach.

Lotne związki organiczne stanowią jednak także efekt uboczny wielu procesów przemysłowych – emisja LZO na szeroką skalę prowadzi do zanieczyszczenia środowiska, co doprowadziło do konieczności uregulowania zawartości w produktach LZO ustawą, by zminimalizować ich szkodliwy wpływ na naturę.

Farby z LZO a bezpieczeństwo

Bezpośrednie narażenie na długotrwały kontakt z lotnymi związkami organicznymi ma szkodliwy wpływ dla zdrowia. Dlatego też normy LZO w farbach zostały przedstawione bardzo skrupulatnie, szczególnie jeśli chodzi o preparaty do ścian używane wewnątrz budynków. Z jakimi dolegliwościami może się spotkać osoba narażona na wdychanie LZO z farb do ścian? Mogą to być:

• katar,
  
• podrażnienie oczu,
  
• wysypki i inne uczulenia skórne,
  
• obrzęk krtani,
  
• ból głowy,
  
• nudności,
  
• nasilenie objawów astmy.

Oczywiście te objawy mogą występować, jeśli nie zostały zachowane zasady doboru farb do wnętrz. W pomieszczeniach należy bowiem unikać preparatów rozpuszczalnikowych, a zastąpić je wodorozcieńczalnymi. Warto też sprawdzać zawartość LZO w farbach i porównać ją z zapisami w ustawie, by mieć pewność, że kupione preparaty nie będą szkodzić domownikom.

Jeszcze większą uwagę należy poświęcić doborowi farb, jeśli wśród członków rodziny są astmatycy i alergicy. Dla nich najlepszym rozwiązaniem jest sięganie po ekologiczne preparaty, w których została przeprowadzona redukcja LZO – ilość lotnych związków organicznych jest w nich o wiele mniejsza, niż wskazują na to normy.

Redukcja LZO jest również istotna w przypadku farb stosowanych na zewnątrz, zwłaszcza przy malowaniu dużych powierzchni, kiedy malarz przez długi okres czasu jest narażony na wdychanie szkodliwych oparów.

LZO w farbach – normy

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że ustawowa zawartość LZO w farbach znacząco różni się w przypadku preparatów wodnych i rozpuszczalnikowych, a także do użytku zewnętrznego i wewnętrznego. Wybierając matową farbę do malowania ścian i sufitów w mieszkaniu należy szukać preparatów, w których zawartość LZO w produkcie nie przekracza 30 g/l. Oczywiście na rynku bez trudu znajdziesz takie, w których wartość ta jest o wiele niższa.

Z kolei szukając farb specjalistycznych, możesz natknąć się na zdecydowanie wyższą zawartość LZO – np. dopuszczalna ilość tych substancji w farbach na dach RAFIL Radach Farba Na Dach to 500 g/l. Różnica wynika przede wszystkim z tego, że z warstwą preparatu do malowania dachów nie będziesz mieć styczności, a tym bardziej z pochodzącymi z niej lotnymi związkami organicznymi. Poza tym farby stosowane na zewnątrz muszą cechować się wysoką odpornością na zmienne warunki atmosferyczne, zarysowania i uderzenia.

Pamiętaj, by wybierając preparaty wykończeniowe, zawsze sięgać po te o najniższym bilansie LZO – dzięki temu zadbasz o zdrowie i otaczające Cię środowisko.

Prawidłowe przygotowanie powierzchni stalowych przed malowaniem to kluczowy etap, który bezpośrednio wpływa na trwałość i estetykę powłoki malarskiej. Obejmuje ono kontrolę czystości, stopnia chropowatości, odtłuszczenia oraz obecności pyłu i zanieczyszczeń jonowych. Procesy te powinny być realizowane zgodnie z obowiązującymi normami, które określają zarówno metody oceny, jak i dopuszczalne tolerancje.

Ocena stopnia czystości powierzchni stalowej

Kontroli stanu przygotowania powierzchni podlegają następujące właściwości:

• wygląd powierzchni,
• stopień czystości podłoża,
• profil powierzchni (chropowatość)
• obecność zatłuszczeń,
• obecność zapylenia,
• obecność zanieczyszczeń jonowych.

Kontrolę stopnia czystości można przeprowadzać w porównaniu do barwnych wzorców fotograficznych załączonych do norm:

• PN-ISO 8501-1: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie skorodowania i stopnie przygotowania niezabezpieczonych podłoży stalowych oraz podłoży stalowych po całkowitym usunięciu wcześniej nałożonych powłok.”
• PN-ISO 8501-2: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie przygotowania wcześniej pokrytych powłokami podłoży stalowych po miejscowym usunięciu tych powłok.”

Podczas kontroli powierzchni przed malowaniem należy zwrócić szczególną uwagę na dokładne oczyszczenie szwów spawalniczych, złączy, nitów, miejsc trudnodostępnych, gdyż często mogą tam pozostać zanieczyszczenia.

Dopuszczalne wady powierzchni przygotowanej do malowania, które zależą od agresywności korozyjnej środowiska, zawarte są w normie PN-ISO 8501-3. Oczyszczona powierzchnia nie powinna wykazywać jednak większych uszkodzeń.

Typowa chropowatość podłoża, określona parametrem Rz, powinna wynosić 35–70 μm. Ocenę przeprowadza się przy pomocy:

1. Przyrządu do pomiaru chropowatości (np. aparatem firmy Elcometer)
2. Porównania badanej powierzchni z wzorcami (płytki metalowe podzielone na segmenty różniące się średnią wysokością chropowatości – norma PN-ISO 8503-2), lub dotykowo przesuwając po wzorcowej i badanej powierzchni paznokieć lub drewienko.
   Z uwagi na kształt ścierniwa dostępne są dwa wzorce:
   • S – dla ścierniw kulistych: kulki szklane, śrut staliwny i żeliwny kulisty
   • G – dla ścierniw ostrokrawędziowych: żużel pomiedziowy, piasek, korund, śrut żeliwny łamany

Szczegółowe informacje o metodach oceny chropowatości podłoży stalowych po obróbce strumieniowo-ściernej podane są w normie PN-EN ISO 8503.

W przypadku stosowania chemicznych metod usuwania zatłuszczeń należy sprawdzić pH powierzchni. Powinno ono wynosić 6–7.

Skuteczność odtłuszczenia sprawdza się jedną z poniższych metod:

1. Na odtłuszczoną powierzchnię nakłada się 2–3 krople benzyny ekstrakcyjnej. Po około 10 sekundach przykłada się krążek bibuły filtracyjnej. Jednocześnie na drugi krążek bibuły, służący jako wzorzec, również nanosi się benzynę ekstrakcyjną; po odparowaniu rozpuszczalnika z obu krążków, porównuje się je – obecność plam tłuszczowych na bibule przyciśniętej do odtłuszczonej powierzchni świadczy o jej niewłaściwym odtłuszczeniu.
2. Odtłuszczoną powierzchnię polewa się wodą destylowaną (spryskiwaczem). Po 10 s oceniany jest szacunkowy procent zwilżonej powierzchni. Norma rozróżnia 3 stopnie zwilżenia, które są zarazem miernikiem stopnia odtłuszczenia:
   • Stopień 1 – woda zwilża powyżej 50% powierzchni
   • Stopień 2 – woda zwilża 40–50% powierzchni
   • Stopień 3 – woda zwilża 15–20% powierzchni

Metoda ta zalecana jest do powierzchni pokrytych farbami do czasowej ochrony – na odtłuszczoną powierzchnię nanosi się kroplę 40–70% wodnego roztworu alkoholu etylowego z dodatkiem barwnika (np. pioktaniny). Jeśli powierzchnia jest zatłuszczona już w ilości ok. 100 mg/m², to kropla ta nie rozlewa się po niej. Na powierzchniach pionowych droga spływania kropli jest krótka i pozostaje owalny ślad, jeśli powierzchnia jest czysta.

Kurz i pył są bardzo niepożądanym zanieczyszczeniem, które musi być usunięte z każdego podłoża przygotowanego do malowania. Obecność pyłu można stwierdzić przez przetarcie powierzchni czystą białą szmatką.

Ocenę skuteczności odpylenia można przeprowadzić zgodnie z normą ISO 8502-3, przy pomocy paska taśmy samoprzylepnej o długości około 15 cm. Pasek nakleja się na badaną powierzchnię, trzykrotnie przesuwa się po nim kciukiem, a następnie nakłada się na kontrastowe podłoże i porównuje z rysunkiem wzorcowym.

Kontrola przygotowania powierzchni do malowania

Przy usuwaniu zapylenia przez wydmuchiwanie powietrzem należy zwrócić uwagę, aby powietrze było pozbawione oleju. Dotyczy to również powietrza używanego do napędu narzędzi do czyszczenia.

Ocenę skuteczności usunięcia zanieczyszczeń jonowych z powierzchni można przeprowadzić zgodnie z wytycznymi normy ISO 8502-1 lub ISO 8502-2, albo sprawdzić stosując opracowane przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie testy do oceny ilości chlorków i siarczanów znajdujących się na powierzchniach przygotowanych do malowania.

W przypadku przypuszczalnej obecności zanieczyszczeń jonowych na powierzchni (powierzchnie pokryte solami, atmosfera zanieczyszczona aerozolem solnym) zaleca się zastosować metody mające na celu usunięcie zanieczyszczeń z powierzchni, takie jak:

• mycie parowo-wodne,
• mycie wodą pod ciśnieniem,
• oczyszczanie strumieniowo-ścierne na mokro.

Pergola ogrodowa to element architektury ogrodowej, który najczęściej służy do podtrzymywania roślin pnących i zwisających jak wisteria czy powojniki. Jak zrobić pergolę metalową i jak ją zabezpieczyć przed rdzą? Sprawdź nasze wskazówki. 

Pergole ogrodowe, tarasowe i pergole na balkon najczęściej wykonuje się z drewna lub z metalu. Mają zwykle formę opartą na prostokątnej podstawie ze słupów i ażurowych ściankach, z dachem lub bez. Na rynku znaleźć można proste konstrukcje oraz modele bardziej zaawansowane, z zadaszeniem i systemami przesuwnych ścianek. 

W artykule znajdziesz wskazówki, jaki rodzaj pergoli wybrać. Podpowiemy również, w jaki sposób zabezpieczyć metal przed warunkami zewnętrznymi i jak sprawić, aby pergola ogrodowa służyła nam wiele lat. 

Jaką pergolę tarasową i ogrodową wybrać?

Pergola to konstrukcja, która może mieć wiele zastosowań. Najczęściej spotyka się wolnostojące niewielkie pergole, które służą do podtrzymywania roślin pnących i ozdoby ogrodu. Miewają kształty proste lub bardziej fantazyjne, czasem są dodatkowo wyposażane w ławki czy donice. 

Nieco bardziej wyszukaną formę mają pergole z daszkiem w kształcie łuku. Taki rodzaj pergoli urozmaica ogród i pasuje szczególnie do stylu rustykalnego, francuskiego czy romantycznego. 

W nowoczesnych projektach domów coraz częściej spotyka się pergole na taras przylegające do ściany domu. Ich podstawowe zadanie to zadaszenie tarasu i osłonięcie go przed promieniami słonecznymi latem, a jesienią i zimą przed chłodem oraz deszczem. Takie konstrukcje bywają bardzo rozbudowane – mają dekoracyjne elementy jak podesty, ławki, donice. Czasami służą nawet jako rodzaj zimowego ogrodu – wyposaża się je w przesuwne przeszklenia oraz dach. 

Pergolę możesz kupić w sklepie, zlecić na indywidualne zamówienie lub wykonać samodzielnie. Ta ostatnia opcja jest na pewno opłacalna ekonomicznie, ale trzeba znać się na majsterkowaniu. Jeśli będzie to metalowa pergola – niezbędna jest umiejętność spawania i odpowiedni sprzęt. 

Pergola metalowa − jak zrobić? 

Planując pergolę na balkon czy do ogrodu, do wyboru masz dwie opcje: konstrukcję drewnianą lub metalową. Obie mają swoje zalety i ady. Drewno łatwo się obrabia. Daje dużo możliwości aranżacyjnych, ale jest bardzo podatne na warunki atmosferyczne. Pod wpływem wilgoci i promieni słonecznych dosyć szybko się niszczy. 

Jeśli zależy Ci na konstrukcji o dużej trwałości, wybierz pergolę metalową. Może być stalowa lub aluminiowa – wybór materiału zależy przede wszystkim od Twojego budżetu. Czy pergolę metalową da się wykonać samodzielnie? Jak najbardziej. Musisz jednak mieć trochę wiedzy w zakresie obróbki metalu oraz sprzęt do spawania. 

Aby wykonać własnoręcznie prostą pergolę z metalu, będziesz potrzebował metalowych elementów konstrukcji – profili, płaskowników czy rur. Najpierw starannie zaprojektuj swoją pergolę. Jeśli chcesz, aby miała dach – niezbędny będzie także materiał na zadaszenie tarasu, najczęściej jest to przezroczyste tworzywo lub szkło. Nie zapomnij o sprzęcie do spawania. 

Najważniejszym elementem konstrukcji pergoli są słupy podtrzymujące, które decydują o stabilności konstrukcji. Wygląd pergoli należy dopasować do stylu architektonicznego domu, ogrodu oraz innych elementów małej architektury. Do umocowania pergoli w ziemi potrzebujesz fundamentu z betonu lub specjalnych kotw, które pozwolą uniknąć kontaktu konstrukcji z ziemią. 

Gdzie postawić pergolę z metalu?

Do wyboru masz konstrukcję przylegającą do budynku (np. zadaszającą taras) lub wolnostojącą. W przypadku tej ostatniej warto pamiętać, by orientować ją zgodnie ze stronami świata. Najlepiej, aby pergola była usytuowana w kierunku wschód-zachód. 

Pergola, która jest połączona z domem, będzie nieco łatwiejsza i tańsza w budowie. Ściana domu zastąpi tu jedną ze ścian pergoli. Z kolei pergole wolnostojące dają wiele możliwości aranżacyjnych. Te metalowe są lekkie, eleganckie i doskonale pasują do różnych stylów ogrodu. 

Jak przygotować pergolę przed malowaniem?

Gdy przygotowałeś już pergolę, kolejny etap to zabezpieczenie jej przed warunkami zewnętrznymi. Metal to materiał podatny na rdzewienie, dlatego użycie specjalnej farby antykorozyjnej jest tu koniecznością. 

Zanim zabierzesz się za malowanie pergoli, dobrze przygotuj podłoże. Powinno być czyste, suche, pozbawione ognisk rdzy i korozji, śladów tłuszczu, oleju, soli, kurzu i wszelkich innych zanieczyszczeń. Przed malowaniem warto całą powierzchnię przemyć wodnym roztworem preparatu RAFIL Preparat Do Odtłuszczania. 

Wybór odpowiedniej farby do zabezpieczenia i malowania pergoli

Jaki produkt wybrać do zabezpieczenia pergoli metalowej przed korozją i warunkami zewnętrznymi? Nasza propozycja to RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. To antykorozyjna emalia, która przeznaczona jest do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni metalowych, stalowych, ocynkowanych lub aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń. 

RAFIL Do Bram i Ogrodzeń Tworzy Trwałą i Elastyczną Powłokę Odporną Na Uderzenia. Wyróżnia się zwiększoną odpornością na działanie trudnych warunków atmosferycznych. Daje długotrwały efekt dekoracyjny malowanych powierzchni. W zestawieniu z RAFIL Podkład Antykorozyjny zabezpiecza przed korozją na wiele lat. 

Drugą opcją jest farba chlorokauczukowa RAFIL Chlorokauczuk. Przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń. 

Farba tworzy trwałą i elastyczną powłokę, odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Zapewnia długotrwałą ochronę antykorozyjną malowanych powierzchni metalowych w zestawieniu z produktem RAFIL Podkład Chlorokauczukowy. Jest odporna na działanie trudnych warunków atmosferycznych. Dodatkowo, można nią malować też powierzchnie betonowe, co sprawdzi się w przypadku nowoczesnych pergoli przylegających do domu. 

Krok po kroku – jak przedłużyć trwałość pergoli ogrodowej

Jak pomalować metalową pergolę i zabezpieczyć ją przed korozją? Oto wskazówki krok po kroku. Jako przykład służy farba RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. 

1. Starannie wymieszaj farbę. Dla opakowań powyżej 5 l i większych zastosuj mieszanie mechaniczne. Gdy malujesz pergolę, co ok. godzinę ponownie przemieszaj farbę. Unikniesz w ten sposób nałożenia niejednorodnej powłoki.
2. W razie potrzeby dodaj maksymalnie 5% rozcieńczalnika.
3. Maluj w temperaturze od +5°C do +25°C. Podłoże powinno mieć od +5°C do +35°C i o 3°C więcej od temperatury punktu rosy, natomiast wilgotność powietrza do 80%.
4. Farbę nakładaj miękkim pędzlem, wałkiem lub przez natrysk.
5. Następną warstwę nakładaj w odstępie co najmniej 3 h od pomalowania poprzedniej. Cała powłoka utwardza się ok. 3 dni. 

Pergola metalowa to piękna dekoracja ogrodu i sposób na estetyczne podtrzymywanie roślin pnących. Możesz też stworzyć w ten sposób uroczy kącik do relaksu na tarasie czy balkonie. Pamiętaj, aby metalową pergolę zabezpieczyć przed warunkami pogodowymi, stosując odpowiednie środki RAFIL!

Rdzę z metalowych przedmiotów trzeba usuwać – jest nieestetyczna, ale przede wszystkim niszczy metal. Chcesz oczyścić i odnowić zardzewiałą powierzchnię? Sposobów na usuwanie rdzy jest sporo. artykule podpowiemy, które są najskuteczniejsze.

Rdza na metalu zwykle powstaje w wyniku złego zabezpieczenia powierzchni i przy dużej wilgotności (choć nie zawsze). Usuwanie rdzy nie jest trudne, ale bywa czasochłonne, dlatego warto dobrze przygotować się do tego zadania. Sprawdź, jak i czym wyczyścić rdzę z metalu.

Czym wyczyścić rdzę z metalu? Sposób mechaniczny

Jednym ze sposobów pozbycia się korozji jest mechaniczne usuwanie rdzy z metalu. Polega ono na wyczyszczeniu zardzewiałej powierzchni przy pomocy szczotki nylonowej lub ewentualnie gruboziarnistego papieru ściernego. Przy pomocy tych narzędzi usuniesz największe ogniska rdzy i najszybciej wyczyścisz daną powierzchnię.

Po wykonanej pracy przyjrzyj się dokładnie szlifowanej powierzchni i sprawdź, czy nie zostały na niej mniejsze ogniska. Jeśli tak, wyczyść je drobnoziarnistym papierem ściernym. Pamiętaj, by do czyszczenia rdzy nie używać ostrych narzędzi, takich jak szczotki druciane, szpachelki czy noże, ponieważ możesz uszkodzić nimi czyszczoną powierzchnię.

Dobrym rozwiązaniem jest wykorzystanie do usuwania rdzy elektronarzędzia, jakim jest szlifierka. Montuje się na niej (lub na wiertarce) ściernicę czyli specjalną tarczę ścierną. Pomoże Ci ona oczyścić rdzę z dużych powierzchni, choć do zakamarków i innych trudno dostępnych miejsc musisz użyć szczotki czy papieru ściernego.

Po mechanicznym usuwaniu rdzy z metalu musisz wykonać jeszcze kilka kroków, by w pełni zabezpieczyć go przed korozją.

Preparaty do usuwania rdzy z metalu

Na rynku dostępne są tzw. odrdzewiacze do metalu, zwane też neutralizatorami. Są to preparaty, które działają pomocniczo – same nie rozpuszczają rdzy, ale hamują proces korozji. Zwykle nakłada się je na wyczyszczoną uprzednio powierzchnię, choć sposób działania uzależniony jest od wskazówek producenta danego preparatu. Warto jednak wspomnieć, że neutralizatory działają jedynie powierzchniowo, a zmiana części zaatakowanej przez rdzę w zdrowy metal wyłącznie przy użyciu środków chemicznych jest niemożliwa. Neutralizatory działają bardziej jak podkład pod kolejne preparaty niż jak samodzielne preparaty na rdzę.

Czyszczenie metalu – usuwanie zanieczyszczeń z metalowych powierzchni

Usuwanie rdzy z metalu nie polega wyłącznie na mechanicznym pozbyciu się ognisk, które już się pojawiły i które widać gołym okiem (choć to zwykle nieodzowny element całego procesu). Wyczyszczenie powierzchni z rdzy przy pomocy szczotki czy szlifierki to pierwszy krok. Tym bardziej, jeśli po czyszczeniu metalu będziesz malować powierzchnię (co jest jak najbardziej wskazane).

Kolejnym krokiem jest umycie metalowej powierzchni i pozbycie się pyłu po szlifowaniu oraz usunięcie wszelkich zanieczyszczeń, tłustych plam (np. od smaru, gdy czyścisz drzwi) czy pozostałości po wcześniej używanych detergentach.

Jak wyczyścić metal i przygotować powierzchnię do nałożenia preparatów ochronnych i farby? Zastosuj dobry środek myjący, taki jak Preparat Do Odtłuszczania RAFIL. Produkt ten jest przeznaczony do odtłuszczania i mycia powierzchni metalowych przed nałożeniem powłok malarskich, a także do mycia tworzyw sztucznych, wcześniej zagruntowanych metali, gumowych elementów czy innych, twardych powierzchni.

Z pomocą Preparatu Do Odtłuszczania RAFIL Usuniesz Brud, tłuszcz, glony i mech oraz przygotujesz podłoże do malowania i usunięcia rdzy.

Zabezpieczający środek na rdzę – jak zabezpieczyć powierzchnię przed ponowną korozją?

Korozja pojawia się wtedy, gdy metalowa powierzchnia jest nieprawidłowo lub nie w pełni chroniona. W związku z tym, jeśli nie chcesz w niedługim czasie jeszcze raz czyścić i szlifować metal, musisz nałożyć na powierzchnię podkład, który zabezpieczy materiał przed korozją.

Możesz skorzystać np. z Podkładu Antykorozyjnego RAFIL. Preparat ten może być stosowany na powierzchniach ocynkowanych, stalowych czy aluminiowych, takich jak: dachy, rynny, bramy, grodzenia, balustrady, meble ogrodowe, elementy ozdobne czy nawet wyroby kowalstwa artystycznego.

Ta farba gruntująca nadaje się do malowania trudnych powierzchni i takich, które były pokryte farbą nieznanego pochodzenia. Tworzy na metalowych powierzchniach elastyczną, wytrzymałą, matową powłokę.

{{recomended-product}}

Podkład Antykorozyjny RAFIL wyróżnia się doskonałą przyczepnością do podłoża. W zestawie z farbą nawierzchniową RAFIL Radach lub RAFIL Do Bram i Ogrodzeń zapewni metalowym powierzchniom długotrwałą ochronę antykorozyjną. Warto też wiedzieć, że podkład dostępny jest w dwóch kolorach: szarym okiennym stosowanym pod jasne odcienie farby nawierzchniowej oraz czerwonym tlenkowym pod ciemne odcienie farby nawierzchniowej.

Malowanie metalowej powierzchni – wybór farby

Aby w pełni zabezpieczyć czyszczony metal przed rdzą, należy go ponownie pomalować. Farba powierzchniowa nie tylko poprawi estetykę metalu, ale też będzie skutecznie chroniła przed ponowną korozją. Użyj emalii przeznaczonej do malowania powierzchni metalowych. W zależności od rodzaju powierzchni może to być:

Mechaniczne usuwanie rdzy z metalu (a razem z nią starej farby i zabrudzeń) prowadzi także do usunięcia warstwy zabezpieczającej. W związku z tym, oprócz czyszczenia metalu szlifierką czy preparatem odtłuszczającym, konieczne jest także odtworzenie warstwy chroniącej metal. Jeśli chcesz usunąć rdzę i nie dopuścić do ponownej korozji, nie zapomnij o nałożeniu podkładu antykorozyjnego i dobrej farby do metalu.

• ‍RAFIL Radach – szybkoschnąca farba na dach, która tworzy powłokę o podwyższonej odporności na wodę, śnieg czy promieniowanie UV, zapewnia doskonałą przyczepność do podłoża oraz długotrwale zabezpiecza malowaną powierzchnię.
  ‍
• RAFIL Do Bram i Ogrodzeń – antykorozyjna emalia do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni metalowych: stalowych, ocynkowanych i aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń. Tworzy elastyczną i wytrzymałą na uderzenia powłokę, jest odporna na trudne warunki atmosferyczne, w tym deszcz, śnieg czy słońce.
  ‍
• RAFIL Prosto Na Rdzę – gruntoemalia antykorozyjna 3 w 1 stosowana bezpośrednio na powierzchnie stalowe i żeliwne eksploatowane na zewnątrz. Nie wymaga gruntowania, wyróżnia się zwiększoną odpornością na działanie trudnych warunków atmosferycznych i na uderzenia mechaniczne, można nią pokrywać niewielkie ogniska rdzy.

Właściwa pielęgnacja metalu po usunięciu rdzy i malowaniu

Usunięcie rdzy to jedno. Teraz musisz zadbać, aby oczyszczony i pomalowany na nowo metal jak najdłużej pozostał w tym stanie. Na co warto zwracać uwagę? Jeśli użyłeś właściwego środka RAFIL do zabezpieczenia metalu przed korozją i zadbałeś o odpowiednie oczyszczenie i przygotowanie powierzchni, tak ochroniona powierzchnia zyskała ochronę na kilka sezonów.

Pomimo to zwróć uwagę na kilka ważnych zasad. Najistotniejsza kwestia to unikanie stałego kontaktu powierzchni z wodą. Metalowe powłoki, nawet zabezpieczone farbą antykorozyjną, nie mogą być zanurzone w wodzie. Musisz więc zapewnić stałe odprowadzenie wody np. podczas deszczu.

Korozję nasila również zanieczyszczenie powietrza, ale także działanie chlorków. Szczególnie narażone na rdzewienie są więc metalowe powierzchnie na posesjach znajdujących się bliżej niż 10 km od linii brzegowej, w pobliżu dróg ekspresowych i autostrad (chodzi o obecność soli do usuwania lodu w zimie), blisko otwartych chlorowanych kąpielisk, a także zakładów przemysłowych.

Aby metalowa powierzchnia jak najdłużej pozostała jak nowa, trzeba przeprowadzać regularne przeglądy (co najmniej raz w roku). W razie potrzeby usuwa się wtedy brud, kurz, oleje, ptasie odchody, sadzę, mchy i grzyby.

Mechaniczne usuwanie rdzy z metalu (a razem z nią starej farby i zabrudzeń) prowadzi także do usunięcia warstwy zabezpieczającej. W związku z tym, oprócz czyszczenia metalu szlifierką czy preparatem odtłuszczającym, konieczne jest także odtworzenie warstwy chroniącej metal. Jeśli chcesz usunąć rdzę i nie dopuścić do ponownej korozji, nie zapomnij o nałożeniu podkładu antykorozyjnego i dobrej farby do metalu, a także regularnie czyść metalowe powierzchnie z zabrudzeń mechanicznych i biologicznych.