Strona główna
Poradniki

Przygotowanie wybranych rodzajów podłoży do malowania

Przeczytasz w 5 min
Z tego artykułu dowiesz się:
  • Dobór powłok malarskich
  • Przygotowanie podłoża do malowania – informacje ogólne
  • Kryteria doboru sposobu oczyszczania powierzchni
  • Przygotowanie powierzchni w zależności od jej rodzaju
  • Dobór powłok malarskich

    Aby zapewnić właściwą, długotrwałą ochronę konstrukcji przed korozją należy zastosować optymalnie dobrany zestaw malarski o odpowiedniej dla danego przeznaczenia grubości. Optymalna powłoka malarska powinna być doskonale szczelna, przyczepna do podłoża i wypełniona pigmentem.

    Dobór zestawu malarskiego powinien wynikać z wiarygodnych i sprawdzonych przesłanek wysnutych na podstawie badań laboratoryjnych i z przeprowadzonej analizy techniczno-ekonomicznej uwzględniającej wiele czynników, z których najważniejszymi będą:

    • agresywność korozyjna środowiska eksploatacji powłoki malarskiej
    • kształt konstrukcji oraz rodzaj i stan powierzchni do zabezpieczenia przeciwkorozyjnego
    • wymagany okres trwałości powłoki malarskiej
    • właściwości powłok (odporność chemiczna, termiczna, mechaniczna)
    • możliwość i sposób oczyszczenia powierzchni
    • właściwości aplikacyjne farb (grubość powłoki, czas schnięcia, warunki nakładania itp.)
    • czas do przeprowadzenia prac uwzględniający warunki atmosferyczne (temperatura, wilgotność powietrza) oraz konieczność sezonowania powłoki przed eksploatacją
    • trwałość powłoki malarskiej w odniesieniu do poniesionych kosztów i przewidywanego okresu eksploatacji
    • wymagania ochrony środowiska oraz zabezpieczenia przeciwpożarowego
    • aspekty ekonomiczne

    Przygotowanie podłoża do malowania – informacje ogólne

    Bardzo istotnym czynnikiem wpływającym na takie parametry jak: jakość, trwałość i skuteczność ochronnego działania powłok lakierowych jest przygotowanie podłoża do malowania. Efekt oczyszczenia podłoża zależy od doboru właściwej metody czyszczenia, która powinna uwzględniać zarówno charakter zanieczyszczeń, jak i wymagania wyrobu lakierowego co do sposobu przygotowania powierzchni do malowania.

    Zanieczyszczeniem nazywa się każdą substancję, której pozostawienie na powierzchni do malowania utrudnia proces malowania, pogarsza jakość i trwałość powłoki malarskiej.

    Zanieczyszczenia pozostające na powierzchni do malowania w postaci: rdzy, zendry, pyłów, starych i złuszczonych powłok malarskich, zatłuszczeń, zaklejeń, wilgoci itp. w bardzo negatywny sposób wpływają na powłokę malarską.

    Rodzaje zanieczyszczeń

    Zendra, zgorzelina – produkty termicznej obróbki stali, składające się z tlenków żelaza ściśle przylegających do podłoża. Mogą powodować odspajanie płatów zendry i powłoki malarskiej oraz tworzenie ogniw korozyjnych.

    Rdza – produkt korozji stali, tworzący warstwy o zmiennych grubościach i postaciach, słabo przyczepne do podłoża.

    Rdza

    Zatłuszczenia – pochodzące z eksploatacji konstrukcji w środowiskach tłuszczów, smarów, olejów itp. Powodują brak przyczepności powłoki malarskiej.

    Pyły – pochodzące z atmosfery, przemysłu i prac oczyszczania. Sprzyjają utrzymywaniu wilgoci na powierzchni.

    Wilgoć – powstaje w wyniku opadów lub kondensacji, może prowadzić do korozji podpowłokowej.

    Zanieczyszczenia jonowe (sole) – niewidoczne gołym okiem, np. chlorki, siarczany, azotany – stymulują korozję.

    Stara powłoka malarska – procesy starzenia, korozja, działania mechaniczne powodują uszkodzenia wpływające na przyczepność nowej powłoki.

    Starta powłoka malarska

    Kryteria doboru sposobu oczyszczania powierzchni

    Dobór metody oczyszczania powierzchni przed malowaniem wymaga uwzględnienia wielu czynników takich jak:

    • wielkość i kształt powierzchni, przedmiotu
    • rodzaj powierzchni
    • ilość i rodzaj zanieczyszczeń
    • agresywność środowiska korozyjnego

    Charakter zanieczyszczeń powierzchni do malowania wymusza etapowość działań:

    • wstępne oczyszczanie – usuwające zgrubnie luźne zanieczyszczenia oraz zanieczyszczenia jonowe
    • właściwe oczyszczanie – usuwa starą powłokę malarską, produkty korozji, nadaje powierzchni odpowiedni profil chropowatości

    Powierzchnie zatłuszczone, pokryte pyłami przemysłowymi, osadami solnymi itp. powinno się umyć wodą pod wysokim ciśnieniem (aparat typu Karcher), a następnie przystąpić do właściwego oczyszczania.

    Powierzchnie, gdzie możliwe jest występowanie zanieczyszczeń jonowych, powinno się po właściwym oczyszczeniu umyć czystą wodą z dodatkiem odpowiedniego inhibitora korozji.

    Metody oczyszczania mechanicznego

    Do mechanicznych metod oczyszczania powierzchni można zaliczyć:

    • skrobanie
    • młotkowanie
    • szczotkowanie
    • szlifowanie
    • oczyszczanie płomieniowe
    • obróbkę strumieniowo–ścierną

    Główne metody mechanicznego oczyszczania powierzchni to:

    • metody ręczne oczyszczania powierzchni – dające stopień oczyszczenia powierzchni St 3 – są zalecane dla środowisk atmosferycznych o małym stopniu zanieczyszczenia powietrza
    • metody strumieniowo–ścierne – zalecane dla środowisk atmosferycznych o wyższej agresywności, szczególnie w środowiskach agresywnych korozyjnie, chemicznych

    Oczyszczanie ręczno-mechaniczne

    Oczyszczanie ręczno–mechaniczne – wykonywane poprzez: szczotkowanie, młotkowanie, szlifowanie przy użyciu narzędzi ręcznych, jak i mechanicznych. Należy je ograniczać do tych przypadków, gdzie obróbka strumieniowo–ścierna jest niemożliwa.

    Tymi sposobami można zgrubnie usunąć np. rdzę, zgorzelinę czy starą powłokę. Po takim oczyszczaniu otrzymuje się powierzchnie gładkie, dające mniejszą przyczepność powłoki w stosunku do powierzchni chropowatych.

    Oczyszczanie podłoża przed malowaniem

    Obróbka strumieniowo–ścierna

    Obróbka strumieniowo–ścierna polega na działaniu strumienia ścierniwa wyrzucanego w kierunku oczyszczanej powierzchni za pomocą sprężonego powietrza, wody lub siły odśrodkowej. Metoda ta daje najbardziej optymalne przygotowanie powierzchni do malowania.

    Rodzaje obróbki:

    • otwarty lub zamknięty obieg ścierniwa
    • na sucho / na mokro (w osłonie wodnej)
    • średniociśnieniowe (0,3–0,5 MPa)
    • wysokociśnieniowe (1,0–1,2 MPa)
    • hydrodynamiczne (10–200 MPa)
    • odśrodkowe (koła wirnikowe)

    Na efekt oczyszczania wpływa:

    • ciśnienie sprężonego powietrza
    • kąt nachylenia strumienia ścierniwa
    • odległość dyszy od powierzchni
    • rodzaj i kształt dyszy
    • rodzaj, wymiar i kształt ścierniwa

    Oczyszczanie fizykochemiczne

    Oczyszczanie przeprowadzane za pomocą:

    • odtłuszczania rozpuszczalnikowego
    • mycia alkalicznego, kwaśnego, parowo–wodnego

    Mycie polega na usuwaniu zanieczyszczeń przy pomocy wodnego roztworu środka myjącego. Usuwa:

    • zanieczyszczenia mechaniczne (po obróbce)
    • brud (kurz, piasek)
    • zanieczyszczenia jonowe
    • rdzę

    Metody mycia i odtłuszczania można podzielić:

    a) Ze względu na sposób:

    • ręczne (przecieranie powierzchni pędzlem, szmatami)
    • natryskowe (urządzenia do natrysku ciśnieniowego, np. pompy membranowe, aparaty typu Karcher)

    b) Ze względu na zastosowany środek:

    • rozpuszczalniki organiczne
    • środki alkaliczne i kwaśne
    • środki powierzchniowo czynne

    Metoda natryskowa z dodatkiem skutecznych środków myjących nie powoduje korozji podpowłokowej. Zaleca się jednak po takim myciu ponowne zmycie powierzchni czystą wodą wodociągową.

    Przygotowanie powierzchni w zależności od jej rodzaju

    Przygotowanie powierzchni blach i profili stalowych

    Najczęstsze zanieczyszczenia:

    • rdza
    • zgorzelina walcownicza
    • oleje i smary
    • kurz, pył
    • luźne stare powłoki
    • wilgoć
    • topniki, żużel
    • chemikalia (detergenty, sole)
    • opiłki żelaza

    Szczególną uwagę należy zwrócić na usunięcie zanieczyszczeń jonowych i odtłuszczenie powierzchni metalu – ich obecność obniża przyczepność powłok i może prowadzić do wad.

    Proces czyszczenia:

    1. Usunięcie zanieczyszczeń – mycie wodą pod ciśnieniem
    2. Ręczne lub mechaniczne mycie: para wodna, woda z detergentem, rozpuszczalniki, środki emulsyjne, alkaliczne i kwaśne
    3. Rekomendowana metoda: natrysk roztworów wodnych z biodegradowalnymi detergentami
    4. Na koniec – spłukanie czystą wodą wodociągową

    Normy:

    • ISO 8504-2 – obróbka strumieniowo–ścierna
    • ISO 8504-3 – metody ręcznego oczyszczania (także z napędem mechanicznym)
    • PN-ISO 8501-1:1996 – określa stopień czystości
    • PN-EN ISO 8503 – określa chropowatość

    Stopnie przygotowania powierzchni wg PN-ISO 8501-1

    Obróbka strumieniowo–ścierna (oznaczenie: Sa):

    • Sa 1 – zgrubna: brak oleju, smarów, pyłu, luźnych zanieczyszczeń
    • Sa 2 – gruntowna: brak większych śladów rdzy, starej farby, pozostałości silnie przylegają
    • Sa 2½ – prawie biała powierzchnia, możliwe ciemne punkty
    • Sa 3 – stal wzrokowo czysta, jednolita metaliczna barwa ("biały metal")

    Czyszczenie ręczne / mechaniczne (oznaczenie: St):

    • St 2 – brak oleju, smarów, pyłu, zgorzeliny i powłoki – powierzchnia z połyskiem
    • St 3 – jak St 2, ale czyszczona do uzyskania wyraźnego metalicznego połysku

    Zabezpieczenie blachy ocynkowanej

    Blacha ocynkowana to trudne podłoże ze względu na słabą przyczepność powłok. Przygotowanie:

    • odtłuścić roztworem EMULSOLU RN – 1, spłukać wodą, osuszyć
    • sezonowaną blachę oczyścić roztworem amoniaku (1–2%) z detergentem
    • zanieczyszczenia i korozję usunąć szczotkami nylonowymi, włosiem lub papierem ściernym

    Powierzchnia musi być sucha i wolna od zanieczyszczeń.

    Blacha aluminiowa

    Zabezpieczenie blachy aluminiowej

    Powierzchnia aluminiowa, ze względów przeciwkorozyjnych i kolorystycznych, najczęściej jest pokryta powłoką konwersyjną wytworzoną w procesie:

    • elektrochemicznym (utlenianie anodowe)
    • chemicznym (chromianowanie, fosforanowanie)

    Tego typu warstwa poprawia przyczepność powłoki malarskiej.

    Przygotowanie do malowania:

    • oczyścić powierzchnię z luźnej rdzy i zanieczyszczeń ręcznie lub mechanicznie (szczotki stalowe, metoda strumieniowo–ścierna z użyciem miękkiego ścierniwa naturalnego)
    • odtłuścić przez zmycie wodą z detergentem niejonowym

    Przygotowanie powierzchni metali nieżelaznych

    Metale nieżelazne są trudnym podłożem dla farb ze względu na:

    • gładkość powierzchni
    • dużą reaktywność cynku, glinu i ich stopów

    To sprzyja powstawaniu zwartej, kruchej warstwy tlenków lub węglanów, które negatywnie wpływają na składniki powłoki malarskiej, powodując:

    • brak przyczepności
    • marszczenie
    • zniszczenie powłoki

    Najczęściej stosowane przygotowanie:

    • wytwarzanie powłoki konwersyjnej (chemicznej lub elektrochemicznej)
    • powłoka konwersyjna: nierozpuszczalna w wodzie, działa jako izolator, poprawia odporność i przyczepność

    Przygotowanie podłoża betonowego

    Podłoże betonowe odpowiednio przygotowane pod zestaw malarski powinno być:

    • czyste
    • bez rys, występów i szczelin
    • o wilgotności powierzchniowej nieprzekraczającej 3–4% (w zależności od farby)
    • o nierównościach nie większych niż 1/3 grubości zestawu malarskiego

    Wymagania:

    • wypukłe krawędzie, naroża i załamania należy zaokrąglić
    • beton powinien być odpylony i odtłuszczony
    • tłuste plamy usuwać tkaniną bawełnianą z rozpuszczalnikiem
    • oczyszczanie: szczotki stalowe (ręczne/mechaniczne) lub delikatne przepiaskowanie

    Nowoczesną metodą czyszczenia jest użycie wody pod wysokim ciśnieniem.

    Przygotowanie podłoża betonowego

    Czas schnięcia i wytrzymałość podłoża

    Świeżo wykonane podłoża (beton, tynki) należy malować dopiero po odpowiednim czasie utwardzania i karbonizacji. Okres schnięcia podano w instrukcjach stosowania farb.

    Tynki zgodne z PN-70/B-101100 powinny być:

    • czyste
    • gładkie
    • równe
    • bez rys, wykwitów, zacieków, tłuszczów, pyłów i innych zanieczyszczeń

    Powinny mieć odpowiednią wytrzymałość mechaniczną i nie ścierać się przy potarciu ręką.

    Ważną rzeczą w przygotowaniu tynków przed malowaniem jest: usunięcie starych powłok klejowych i wapiennych oraz mycie i nawilżenie powierzchni. Stare tynki, w celu usunięcia z nich zanieczyszczeń, zmywa się wodnymi roztworami mydła za pomocą szczotek o twardym włosiu.

    Galeria zdjęć

    No items found.
    Polecany produkt

    • Wydajność:
      m2 / L
    • Stopień połysku:
      Efekt młotkowy
      Połysk
      Półmat
      Mat
    Szczegóły produktu
    Porada eksperta
    Pliki do pobrania
    No items found.

    Powiązane produkty

    No items found.

    Przeczytaj również

    Masz w ogrodzie ławkę z żeliwa? Taki mebel to prawdziwy skarb, zwłaszcza jeśli ma już swoje lata! Jak przeprowadzić malowanie ławki ogrodowej krok po kroku? Jakie produkty będą najlepsze? Zajrzyj do naszego poradnika!

    Żeliwna ławka ogrodowa wygląda pięknie. Może być uroczą dekoracją tarasu i różnych zakątków ogrodu. Prezentuje się ładnie w otoczeniu kwitnących róż, hortensji i innych roślin ogrodowych. Aby jednak żeliwo długie lata wyglądało atrakcyjnie, trzeba je regularnie odnawiać.

    Malowanie ławki ogrodowej najlepiej zacząć od wyboru produktu do renowacji. Z naszego artykułu dowiesz się, czym pomalować ławkę ogrodową z żeliwa oraz jak się za to zabrać. Podpowiemy, które produkty z szerokiej gamy RAFIL Nadają Się Do malowania metalu na zewnątrz!

    Czym pomalować ławkę ogrodową? Wypróbuj jeden z szerokiej gamy produktów RAFIL, np. RAFIL Chlorokauczuk dostępny w kilkunastu atrakcyjnych kolorach.

    Sprawdź emalię RAFIL Chlorokauczuk!

    Malowanie żeliwa – co trzeba o nim wiedzieć?

    Żeliwo jest stopem żelaza i węgla. To trwały i popularny materiał, który wykorzystuje się do wykonywania ogrodzeń, kaloryferów, balustrad, wanien i elementów architektury ogrodowej. Z żeliwa robi się często także ławki ogrodowe, które mogą być w całości żeliwne lub łączyć żeliwo z drewnem.

    Jakie właściwości ma żeliwo? Jest trwałe, wytrzymałe, solidne, bardzo twarde. Właśnie dlatego to tak wdzięczny materiał do zastosowań nie tylko wewnątrz, ale przede wszystkim na zewnątrz budynków. Żeliwna brama, balustrada czy właśnie ławka ogrodowa zostaną z nami na lata!

    Przeczytaj również: 10 pomysłów na metalowe ozdoby i elementy dekoracyjne w ogrodzie

    Największym zagrożeniem dla żeliwa jest podatność na korozję. Ten stop metalu jest bowiem wyjątkowo mało odporny na korodowanie. Aby żeliwna ławka nie straciła atrakcyjnego wyglądu i swoich cennych właściwości, należy ją regularnie odnawiać. Ochronna warstwa farby zabezpieczy żeliwo przed wilgocią i wyeliminuje ryzyko powstawania rdzy.

    Malowanie ławki ogrodowej z żeliwa to zadanie, które z łatwością wykonasz samodzielnie. Potrzebujesz jednego lub kilku produktów Rafil, wałka flokowego lub pędzla oraz wolnego czasu.

    Dekoracyjna żeliwna ławka to piękna dekoracja ogrodu. Odnowisz ją, używając produktów RAFIL.

    Czym malować żeliwo?

    Czym pomalować ławkę ogrodową? Wybierając odpowiedni produkt do żeliwa, musisz zwrócić uwagę, czy jest przeznaczony na zewnątrz. Żeliwnej ławki nie chowasz przecież na zimę do garażu czy piwnicy – jest na to za ciężka. Musisz więc wybrać produkt, który zabezpieczy żeliwo powłoką odporną na śnieg, deszcz, wiatr, niskie temperatury, ale także gorąco i promieniowanie UV.

    Z gamy produktów marki RAFIL Polecamy Trzy Produkty, które idealnie nadają się do malowania ławki ogrodowej z metalu.

    RAFIL Chlorokauczuk

    Emalia chlorokauczukowa, przeznaczona jest do dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych, które są użytkowane na zewnątrz. Spoiwem do farby chlorokauczukowej jest chlorowany kauczuk, dzięki czemu tworzy ona elastyczną, ale twardą powłokę, wyjątkowo odporną na niekorzystne warunki atmosferyczne. 

    RAFIL Chlorokauczuk To Emalia, która nie boi się także zarysowań i uszkodzeń mechanicznych. Twojej ławce ogrodowej zapewni doskonałą ochronę przed korozją, ale aby tak się stało, musisz ją zastosować razem z RAFIL Podkładem Chlorokauczukowym. Tylko w duecie te dwa produkty dają aż 8 lat gwarancji ochrony przed rdzą!

    {{recomended-product}}

    RAFIL Podkład Chlorokauczukowy

    To farba gruntująca, która jest niezbędna, gdy malujemy metal emalią chlorokauczukową. Użycie gruntu przed położeniem farby nawierzchniowej zwiększa jej przyczepność, zapewnia wysoką trwałość powłoki oraz daje ochronę przed rdzą na wiele lat. 

    RAFIL Prosto Na Rdzę

    Ta gruntoemalia to atrakcyjna alternatywa dla chlorokauczukowej farby do metalu RAFIL Chlorokauczuk. RAFIL Prosto Na Rdzę jest produktem 3 w 1 – to farba, grunt i podkład w jednym. Oznacza to, że nie musisz przed jej stosowaniem używać innych farb gruntujących ani podkładu.

    RAFIL Prosto Na Rdzę nadaje się do malowania elementów żeliwnych znajdujących się na zewnątrz: balustrad, elementów konstrukcyjnych, ogrodzeń oraz żeliwnych mebli takich jak ławka ogrodowa. Nadaje żeliwu odporność na działanie trudnych warunków atmosferycznych – deszczu, śniegu, słońca, wiatru, niskich i wysokich temperatur. Tworzy powłokę odporną na uderzenia i uszkodzenia mechaniczne.

    Wielką zaletą tego produktu jest to, że doskonale nadaje się do wykonywania zarówno nowych wymalowań, jak również renowacji starych powłok malarskich. Pomalujesz nim starą ławkę żeliwną, nawet jeśli są na niej ślady rdzy, a nowa powłoka będzie trwała.

    Przeczytaj również: Renowacja i malowanie altany ogrodowej krok po kroku

    Jak zabezpieczyć żeliwo przed korozją? Poradnik 

    Jak pomalować ławkę ogrodową? Poniżej znajdziesz naszą instrukcję krok po kroku. Przyjęliśmy dwie alternatywne ścieżki: wykorzystanie farby gruntującej RAFIL Podkład Chlorokauczukowy i Farby Rafil Chlorokauczuk Oraz Szybszą Alternatywę W Postaci Gruntoemalii Rafil Prosto Na Rdzę.

    Jak przygotować ławkę żeliwną do malowania?

    1. Z żeliwnych elementów ławki usuń resztki ziemi, liści, pajęczyny i inne zanieczyszczenia, które mogą pogorszyć przyczepność farby.
    2. Jeśli ławka była wcześniej malowana, podłoże musisz zmatowić. Użyj do tego papieru ściernego o małej gradacji.
    3. Jeśli poprzednia warstwa powłoki jest w bardzo złym stanie, należy ją całkowicie usunąć. Pomoże w tym w razie potrzeby elektryczna szlifierka.
    4. Zanim zaczniesz malować ławkę, jej powierzchnia powinna być sucha, bez piasku, kurzu, luźnej rdzy, olejów i smarów.
    Rdza na ławce
    Czym pomalować ławkę żeliwną, która już zaczęła korodować od wilgoci? Rozwiązanie to gruntoemalia Rafil Prosto Na Rdzę.

    Jak pomalować ławkę ogrodową? Sposób 1. RAFIL Chlorokauczuk

    1. W pierwszej kolejności oczyszczoną ławkę żeliwną trzeba zabezpieczyć przed korozją, używając produktu Rafil Podkład Chlorokauczukowy. Jeśli tego nie zrobisz, na żeliwnych elementach ławki bardzo szybko powstanie rdza nalotowa, a farba szybko zacznie się kruszyć i odrywać.
    2. Podkład nakładaj pędzlem.
    3. Potrzebujesz 1-2 warstw. Jeśli konieczna jest kolejna warstwa gruntu, nakładaj na mokrą powierzchnię w czasie od 20 minut do 1,5 godziny.
    4. Maluj w temperaturze otoczenia powyżej 10 stopni Celsjusza i przy wilgotności powietrza poniżej 80%.
    5. Kolejny etap to nakładanie farby chlorokauczukowej Rafil Chlorokauczuk. Musisz ją nałożyć do 1 godziny od nałożenia podkładu chlorokauczukowego lub po minimum 72 godziny od czasu wyschnięcia warstwy podkładowej.
    6. Potrzebujesz 2-3 warstw farby nawierzchniowej. Każdą kolejną warstwę nakładaj w czasie od pół godziny do 2 godzin od nałożenia poprzedniej. Jeśli nie uda Ci się dotrzymać tego czasu, musisz poczekać minimum 5 dni, aż warstwa wyschnie. To konieczne, aby nowa powłoka nie zaczęła się marszczyć.
    7. Unikaj wielokrotnego przeciągania pędzlem, aby nie uszkodzić powłoki.
    8. Ławkę ogrodową pomalowaną farbą chlorokauczukową utrzymuj w czystości, a do zabrudzeń używaj czystej wody i szczotki z miękkim włosiem.

    Jak pomalować ławkę ogrodową? Sposób 2. Gruntoemalia RAFIL Prosto Na Rdzę

    1. Ławkę maluj pędzlem z miękkim włosiem lub wałkiem flokowym. Podczas malowania pędzlem unikaj wielokrotnego przeciągania włosiem po żeliwie.
    2. Maluj w temperaturze od 10 do 25 stopni Celsjusza. Nie stosuj farby przy dużej wilgotności i silnym wietrze.
    3. Potrzebujesz 2-3 warstw farby.
    4. Kluczowe jest nakładanie kolejnych warstw w krótkich odstępach czasu. Nakładaj je w czasie od 2 do 4 godzin. Jeśli nie uda Ci się dotrzymać tego terminu, musisz czekać minimum 14 dni od zakończenia aplikacji poprzedniej warstwy. Jeśli nie będziesz tego przestrzegać, farba może zacząć się marszczyć.
    5. Farbę możesz stosować bezpośrednio na niewielkie ogniska rdzy. Trzeba jednak usunąć jak najdokładniej jej luźne warstwy.
    Żeliwna ławka ogrodowa
    Dekoracyjna żeliwna ławka ogrodowa.

    Malowanie ławki ogrodowej z metalu nie jest trudne. Bez problemu wykonasz je samodzielnie. Koniecznie zajrzyj przed malowaniem do naszej instrukcji. Sprawdź też inne produkty RAFIL, które pomogą Ci odnowić metalowe czy betonowe elementy w Twoim ogrodzie, czy wokół domu.

    Malowanie ławki ogrodowej z metalu – czym i jak to zrobić?

    Przeczytasz w 5 min

    Farby malarskie w znacznej większości są przygotowane w taki sposób, by mogły być stosowane samodzielnie – bez użycia dodatkowych środków. Czasem jednak rozcieńczenie farby jest wskazane, a nawet konieczne. Sprawdź, jak rozcieńczać farby akrylowe, lateksowe i inne.

    Rozcieńczanie farb akrylowych

    Farby akrylowe zwykle są sprzedawane z formie gotowej do użycia. Zdarza się jednak, że producenci zalecają jej delikatne rozcieńczenie np. przed malowaniem ściany pędzlem, a nie wałkiem. Często pojawia się jednak pytanie, czy farby akrylowe można rozcieńczać wodą.
    Jeśli producent wyraźnie nie zaleci innej metody, farbę akrylową można delikatnie rozcieńczyć wodą. Zwróć jednak uwagę na słowo „delikatnie”. Często popełnianym bowiem błędem jest dolewanie wody w zbyt dużych ilościach. Obniża to bowiem parametry emulsji, a co za tym idzie – farba ma gorsze krycie, jest mniej odporna na uszkodzenia, traci odporność na zmywanie czy szorowanie i po prostu wygląda nieestetycznie.

    Farbę rozcieńcza się czasem także w poniższych sytuacjach:

    • gdy malujesz powierzchnię natryskiem hydrodynamicznym,
    • gdy nakładasz warstwę podkładową przed właściwym malowaniem – w takiej sytuacji zaleca się często rozcieńczenie emalii (10-20% wody pitnej).

    Musisz jednak wiedzieć, że niektórych farb nie można rozcieńczać nawet najmniejszą ilością wody. Farby rozcieńczalnikowe, mogą być rozcieńczane wyłącznie dedykowanymi przez producenta rozcieńczalnikami. Na przykład farby poliwinylowe należy rozcieńczać profesjonalnym rozcieńczalnikiem do wyrobów poliwinylowych, takim jak RAFIL Radach Rozcieńczalnik. Rozcieńczalniki te działają skutecznie, a użyte według instrukcji nie obniżają parametrów emalii. Pamiętaj jednak, by obowiązkowo zapoznać się z instrukcją producenta, ponieważ w zależności od rodzaju farby jest dedykowany dla niej odpowiedni rozpuszczalnik.

    Malowanie ściany natryskowo

    Czy farby lateksowe można rozcieńczać wodą?

    Podobnie jak w przypadku farb akrylowych, zwykle nie ma konieczności rozcieńczania farb lateksowych – nawet wtedy, gdy po otwarciu opakowania wydaje Ci się, że emulsja jest za gęsta. Wystarczy dobrze wymieszać farbę w pojemniku, by przekonać się, że jej konsystencja jest odpowiednia.

    I również jak w przypadku farb akrylowych zdarza się, że rozcieńczanie emulsji lateksowej jest możliwe wtedy, gdy chcesz położyć na ścianie warstwę gruntującą. W zależności od producenta, by przygotować farbę do nałożenia jej jako warstwę gruntującą, do emalii można dolać od 2 do 10% wody pitnej. Obecnie jednak takie rozwiązanie stosowane jest coraz rzadziej. Znacznie lepiej w roli gruntu sprawdza się farba podkładowa dedykowana pod konkretną emulsję przez producenta.

    Jak wlewać wodę do farby? Rób to powoli, małymi porcjami. Mieszaj emalię w trakcie i kontroluj jej gęstość. Jeśli dolejesz za dużo wody, możesz obniżyć jakość produktu oraz jego parametry techniczne.

    Rozcieńczona farba

    Rozcieńczanie farby chlorokauczukowej i epoksydowej

    Farby chlorokauczukowe tworzą na malowanych powierzchniach elastyczne i wytrzymałe powłoki ochronne. W połączeniu z z dedykowanym podkładem antykorozyjnym mogą więc stanowić skuteczną ochronę przed rdzewieniem. Farby chlorokauczukowe służą np. do malowania metalu i żeliwnych elementów konstrukcyjnych, a także do zabezpieczania powierzchni betonowych na zewnątrz. W przypadku tego rodzaju emalii rozcieńczanie jest zalecane, gdy malujemy agregatem. Pamiętaj jednak, by stosować produkty zalecane przez producenta. Jeśli malujesz np. farbą RAFIL, możesz użyć Rozcieńczalnika Do Wyrobów Chlorokauczukowych i Poliwinylowych, który podczas rozcieńczania nie powoduje zmian w jednorodności wyrobu.

    {{recomended-product}}

    Wyjątkowym typem farb są dwuskładnikowe farby epoksydowe. Składają się one z syntetycznej żywicy epoksydowej i utwardzacza. Dopiero gdy wymieszasz oba składniki, uzyskasz emalię gotową do użycia. Farb tych możesz używać do malowania powierzchni metalowych, betonowych czy do malowania glazury. Możesz je rozcieńczać specjalistycznymi preparatami do emalii na bazie żywicy, takimi jak RAFIL Rozcieńczalnik Epoksydowy, np. po to, by nałożyć warstwę gruntującą na malowaną powierzchnię.

    Podsumowując, zanim przystąpisz do rozcieńczania farb, upewnij się, czy dana emalia może być rozcieńczona, a jeśli tak, to czym (wodą czy rozpuszczalnikiem). Takie informacje znajdziesz na karcie technicznej danego produktu.

    Jak rozcieńczać farby – kompletny poradnik

    Przeczytasz w 5 min

    Prawidłowe przygotowanie powierzchni stalowych przed malowaniem to kluczowy etap, który bezpośrednio wpływa na trwałość i estetykę powłoki malarskiej. Obejmuje ono kontrolę czystości, stopnia chropowatości, odtłuszczenia oraz obecności pyłu i zanieczyszczeń jonowych. Procesy te powinny być realizowane zgodnie z obowiązującymi normami, które określają zarówno metody oceny, jak i dopuszczalne tolerancje.

    Ocena stopnia czystości powierzchni stalowej

    Kontroli stanu przygotowania powierzchni podlegają następujące właściwości:

    • wygląd powierzchni,
    • stopień czystości podłoża,
    • profil powierzchni (chropowatość)
    • obecność zatłuszczeń,
    • obecność zapylenia,
    • obecność zanieczyszczeń jonowych.

    Kontrolę stopnia czystości można przeprowadzać w porównaniu do barwnych wzorców fotograficznych załączonych do norm:

    • PN-ISO 8501-1: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie skorodowania i stopnie przygotowania niezabezpieczonych podłoży stalowych oraz podłoży stalowych po całkowitym usunięciu wcześniej nałożonych powłok.”
    • PN-ISO 8501-2: „Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów. Wzrokowa ocena czystości powierzchni. Stopnie przygotowania wcześniej pokrytych powłokami podłoży stalowych po miejscowym usunięciu tych powłok.”

    Podczas kontroli powierzchni przed malowaniem należy zwrócić szczególną uwagę na dokładne oczyszczenie szwów spawalniczych, złączy, nitów, miejsc trudnodostępnych, gdyż często mogą tam pozostać zanieczyszczenia.

    Dopuszczalne wady powierzchni przygotowanej do malowania, które zależą od agresywności korozyjnej środowiska, zawarte są w normie PN-ISO 8501-3. Oczyszczona powierzchnia nie powinna wykazywać jednak większych uszkodzeń.

    Typowa chropowatość podłoża, określona parametrem Rz, powinna wynosić 35–70 μm. Ocenę przeprowadza się przy pomocy:

    1. Przyrządu do pomiaru chropowatości (np. aparatem firmy Elcometer)
    2. Porównania badanej powierzchni z wzorcami (płytki metalowe podzielone na segmenty różniące się średnią wysokością chropowatości – norma PN-ISO 8503-2), lub dotykowo przesuwając po wzorcowej i badanej powierzchni paznokieć lub drewienko.
      Z uwagi na kształt ścierniwa dostępne są dwa wzorce:
      • S – dla ścierniw kulistych: kulki szklane, śrut staliwny i żeliwny kulisty
      • G – dla ścierniw ostrokrawędziowych: żużel pomiedziowy, piasek, korund, śrut żeliwny łamany

    Szczegółowe informacje o metodach oceny chropowatości podłoży stalowych po obróbce strumieniowo-ściernej podane są w normie PN-EN ISO 8503.

    W przypadku stosowania chemicznych metod usuwania zatłuszczeń należy sprawdzić pH powierzchni. Powinno ono wynosić 6–7.

    Skuteczność odtłuszczenia sprawdza się jedną z poniższych metod:

    1. Na odtłuszczoną powierzchnię nakłada się 2–3 krople benzyny ekstrakcyjnej. Po około 10 sekundach przykłada się krążek bibuły filtracyjnej. Jednocześnie na drugi krążek bibuły, służący jako wzorzec, również nanosi się benzynę ekstrakcyjną; po odparowaniu rozpuszczalnika z obu krążków, porównuje się je – obecność plam tłuszczowych na bibule przyciśniętej do odtłuszczonej powierzchni świadczy o jej niewłaściwym odtłuszczeniu.
    2. Odtłuszczoną powierzchnię polewa się wodą destylowaną (spryskiwaczem). Po 10 s oceniany jest szacunkowy procent zwilżonej powierzchni. Norma rozróżnia 3 stopnie zwilżenia, które są zarazem miernikiem stopnia odtłuszczenia:
      • Stopień 1 – woda zwilża powyżej 50% powierzchni
      • Stopień 2 – woda zwilża 40–50% powierzchni
      • Stopień 3 – woda zwilża 15–20% powierzchni

    Metoda ta zalecana jest do powierzchni pokrytych farbami do czasowej ochrony – na odtłuszczoną powierzchnię nanosi się kroplę 40–70% wodnego roztworu alkoholu etylowego z dodatkiem barwnika (np. pioktaniny). Jeśli powierzchnia jest zatłuszczona już w ilości ok. 100 mg/m², to kropla ta nie rozlewa się po niej. Na powierzchniach pionowych droga spływania kropli jest krótka i pozostaje owalny ślad, jeśli powierzchnia jest czysta.

    Kurz i pył są bardzo niepożądanym zanieczyszczeniem, które musi być usunięte z każdego podłoża przygotowanego do malowania. Obecność pyłu można stwierdzić przez przetarcie powierzchni czystą białą szmatką.

    Ocenę skuteczności odpylenia można przeprowadzić zgodnie z normą ISO 8502-3, przy pomocy paska taśmy samoprzylepnej o długości około 15 cm. Pasek nakleja się na badaną powierzchnię, trzykrotnie przesuwa się po nim kciukiem, a następnie nakłada się na kontrastowe podłoże i porównuje z rysunkiem wzorcowym.

    Kontrola przygotowania powierzchni do malowania

    Kontrola przygotowania powierzchni do malowania

    Przy usuwaniu zapylenia przez wydmuchiwanie powietrzem należy zwrócić uwagę, aby powietrze było pozbawione oleju. Dotyczy to również powietrza używanego do napędu narzędzi do czyszczenia.

    Ocenę skuteczności usunięcia zanieczyszczeń jonowych z powierzchni można przeprowadzić zgodnie z wytycznymi normy ISO 8502-1 lub ISO 8502-2, albo sprawdzić stosując opracowane przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie testy do oceny ilości chlorków i siarczanów znajdujących się na powierzchniach przygotowanych do malowania.

    W przypadku przypuszczalnej obecności zanieczyszczeń jonowych na powierzchni (powierzchnie pokryte solami, atmosfera zanieczyszczona aerozolem solnym) zaleca się zastosować metody mające na celu usunięcie zanieczyszczeń z powierzchni, takie jak:

    • mycie parowo-wodne,
    • mycie wodą pod ciśnieniem,
    • oczyszczanie strumieniowo-ścierne na mokro.

    Kontrola przygotowania powierzchni do malowania

    Przeczytasz w 5 min

    Ogrodzenia metalowe cieszą się niesłabnącą popularnością – wykorzystuje się je do wyznaczania granic posesji, działek rekreacyjnych, ogródków. Nic dziwnego! Nowoczesne ogrodzenia metalowe nie tylko zapewniają bezpieczeństwo i prywatność, ale także stanowią efektowną ozdobę, podkreślającą charakter przestrzeni, którą wydzielają. Jakie rodzaje i wzory ogrodzeń metalowych są obecnie najmodniejsze? Zapraszamy na przegląd inspiracji!

    Ogrodzenia metalowe: siatka

    Ogrodzenie z siatki cieszy się nieustannym zainteresowaniem – przede wszystkim ze względu na niską cenę, wysoką dostępność i nieskomplikowany montaż. Czy warto w nie inwestować?

    Ogrodzenie tego typu składa się z metalowych przęseł oraz siatki ogrodzeniowej, która jest do nich przymocowywana. Efekt estetyczny, jaki zapewnia ogrodzenie z siatki, nie zachwyci najbardziej wymagających oczu. Niemniej jednak często okazuje się, że rozwiązanie to jest w pełni wystarczające – np. do tymczasowej ochrony granic działki.

    Pomimo tego, że ogrodzenie z siatki często traktowane jest jako rozwiązanie doraźne, nic nie stoi na przeszkodzie, by zamontować je na stałe. Odpowiednio pielęgnowana i chroniona przed rdzą siatka może pełnić swoją funkcję przez naprawdę wiele lat.

    Jak dbać o ogrodzenia metalowe?

    Każdy rodzaj metalu podatny jest na korozję – naturalny proces, w wyniku którego materiał stopniowo niszczeje i pokrywa się rdzą. Nie sposób całkowicie go zatrzymać, jednak dzięki specjalistycznym produktom można go znacznie spowolnić.

    Jeżeli chcesz, by Twoje ogrodzenie metalowe zachowały nieskazitelny wygląd przez długie lata, musisz regularnie przeprowadzać jego renowację. Konieczne będzie czyszczenie metalu z zabrudzeń i ewentualnych ognisk korozji, a także malowanie powierzchni specjalistycznymi farbami do metalu, takimi jak RAFIL Chlorokauczuk czy RAFIL Do Bram i Ogrodzeń.

    Ogrodzenia metalowe – wzory panelowe

    Ogrodzenia panelowe to jedno z najpopularniejszych rozwiązań, cieszących się uznaniem zarówno tradycjonalistów, jak i zwolenników nowoczesnego wzornictwa. Czym się charakteryzują?

    Ogrodzenie panelowe

    Konstrukcja ogrodzenia panelowego opiera się na modułach – specjalnych panelach – zamontowanych w stabilnych ramach. Jakie moduły dostępne są na rynku? Wybór potrafi przyprawić o zawroty głowy! Najprostsze i najtańsze modele wykonane są z siatki ogrodzeniowej. Bardziej efektowne (i znacznie kosztowniejsze) moduły składają się ze stalowych przęseł, układających się w minimalistyczne formy (np. poziome lub pionowe pasy) bądź fantazyjne, ozdobne wzory.

    Panele to ogrodzenia metalowe, które charakteryzują się łatwym montażem, wytrzymałością, a także dużą uniwersalnością – prawdopodobnie każdy znajdzie model odpowiedni dla siebie.

    Kute ogrodzenia metalowe – wzory nowoczesne

    Kute ogrodzenia metalowe to najbardziej luksusowe i najdroższe z proponowanych przez nas rozwiązań. Co sprawia, że są tak wyjątkowe?

    Nowoczesne kute ogrodzenie

    Kute ogrodzenia są ciężkie, masywne i najbardziej stabilne, spośród wszystkich rozwiązań dostępnych na rynku. Dzięki temu zapewniają najlepszą ochronę przeciwko potencjalnymi włamywaczami. Niestety, pokaźne rozmiary wiążą się również z pewnymi utrudnieniami. Masywność kutych ogrodzeń sprawia, że ich samodzielny montaż jest właściwie niemożliwy – wymaga specjalistycznego sprzętu oraz fachowców, którzy wykonają głęboką i wytrzymałą podmurówkę.

    Dość często spotykaną praktyką jest wykonywanie kutych ogrodzeń według wytycznych klienta. Pozwala to na stworzenie indywidualne projektu, uwzględniającego nie tylko wzór ogrodzenia, ale także jego wysokość, kształt czy kolor. To wyjątkowo atrakcyjna opcja dla każdego, kto ceni sobie oryginalność.

    Nowoczesne ogrodzenia metalowe to niezwykle bogata grupa produktów. Znalazły się w niej zarówno niedrogie, jak i luksusowe propozycje – o zróżnicowanych kształtach, wymiarach czy sposobach montażu. Niezależnie od tego, na jaki model i wzór się zdecydujesz, pamiętaj, by odpowiednio dbać o metal – unikać rdzy i co kilka lat odmalowywać powierzchnię przy użyciu farb RAFIL.

    Nowoczesne wzory ogrodzeń metalowych – porady i inspiracje

    Przeczytasz w 5 min
    Zobacz wszystkie