Jak samodzielnie odnowić i pomalować bramę wjazdową – poradnik

Trudno wyobrazić sobie ozdobny ogród w stylu boho czy romantycznym bez huśtawki ogrodowej – metalowej czy żeliwnej. Ten piękny element dekoracji ogrodowej lubią też dzieci! W artykule pokazujemy krok po kroku, jak wykonać samodzielnie malowanie huśtawki ogrodowej.

Huśtawki ogrodowe – metalowe, kute czy żeliwne – to wyposażenie, które zapewnia nie tylko odpoczynek i dobrą zabawę. To także jedne z najpopularniejszych elementów ozdobnych, nadających niepowtarzalny klimat ogrodom, tarasom czy werandom.

Jak sprawić, aby huśtawki ogrodowe metalowe przez długi czas cieszyły oczy? Troskliwie o nie dbając i odnawiając przy pomocy sprawdzonych produktów do metalu. Sprawdź, jak przeprowadzić renowację huśtawki ogrodowej krok po kroku!

Krok 1: Przygotowanie do renowacji — zabezpieczenie otoczenia

Przygotuj miejsce, w którym będziesz pracować! Upewnij się, że pozostałe elementy architektury ogrodowej są zabezpieczone i nie grozi im uszkodzenie czy zabrudzenie farbą. Możesz zakryć je folią lub obłożyć kartonami. Zabezpiecz także podłoże – zwłaszcza jeżeli będzie pracować na kostce brukowej lub płytach chodnikowych, z których trudno będzie usunąć ewentualne zabrudzenia.
Kiedy Twoje otoczenie jest odpowiednio przygotowane, czas zająć się huśtawką! Nie sięgaj jednak od razu po pędzel i farbę. Wpierw konieczne będzie dokładne jej oczyszczenie!

Wybór odpowiednich narzędzi do renowacji huśtawki ogrodowej

Huśtawkę ogrodową – metalową albo żeliwną – możesz pomalować przy pomocy wałka, pędzla albo natryskowo. Która metoda będzie najlepsza? To zależy od powierzchni i rodzaju huśtawki. Jeśli jest lekka i ażurowa, malowanie przy pomocy natrysku pneumatycznego będzie oznaczało dużo strat farby. Lepszym rozwiązaniem będzie malowanie pędzlem lub wałkiem.

Większe i płaskie powierzchnie najlepiej malować wałkiem, który daje lepszy efekt dekoracyjny. Trudno dostępne miejsca można pomalować pędzlem, który dotrze w najmniejsze zakamarki.

Jeśli decydujesz się na wałek, zwróć uwagę, aby używać miękkiego wałka flokowego lub innego przeznczonego do aplikacji farb olejnych. Przed malowaniem koniecznie sprawdź, czy farba dobrze przylega do wałka i czy efekt dekoracyjny, jaki to narzędzie pozostawia, jest dla Ciebie akceptowalne.

Chcesz przeprowadzić konserwację huśtawki ogrodowej, malując ją pędzlem? Przyda Ci się pędzel o miękkim włosiu. Ważne, aby przy malowaniu pędzlem unikać wielokrotnego przeciągania, co prowadzi do zmiękczenia poprzedniej warstwy.

Jeśli malujesz metodą natrysku pneumatycznego, zalecana lepkość farby (Kubek Forda fi 4 mm) w przypadku np. farby RAFIL Chlorokauczuk, doskonałej do konserwacji huśtawki ogrodowej to 25­35 sek. Dodatek rozcieńczalnika ­ do 25%, a ciśnienie natrysku ­ 0,3­0,5 MPa. Potrzebujesz 2-3 warstw farby.

Krok 2: Huśtawki ogrodowe metalowe – czyszczenie

Jak skutecznie wyczyścić metalową huśtawkę? Oto nasze porady:

• Pozbądź się starej, odstającej farby, dokładnie przecierając powierzchnię huśtawki drucianą szczotką.
• Jeżeli po pierwszym czyszczeniu nadal zauważasz brud lub rdzę, ponownie użyj szczotki i postaraj się usunąć je z powierzchni huśtawki. To ważny etap, ponieważ zabrudzenia mogą pogorszyć przyczepność, a w konsekwencji spowodować wady powłoki i przedwczesne jej odchodzenie od podłoża.
• Pomimo dokładnego czyszczenia wciąż dostrzegasz duże ogniska korozji? Pomocna może okazać się szlifierka! Użyj jej, aby usunąć grube warstwy rdzy z metalu.
• Po oczyszczeniu huśtawki przejdź do matowienia powierzchni. Użyj do tego celu szlifierki lub papieru ściernego. Postaraj się dokładnie przetrzeć wszystkie zakamarki, zgięcia, łączenia i inne miejsca, do których dostęp jest utrudniony.
• Usuń pył, który powstał podczas czyszczenia i szlifowania – możesz zrobić to na przykład przy pomocy odkurzacza. Powierzchnia metalowej huśtawki powinna być wolna od kurzu, piasku, luźnej rdzy, olejów, smarów, zendry walcowniczej i innych zanieczyszczeń.
• Odtłuść powierzchnię huśtawki przy użyciu odpowiedniego preparatu (np. RAFIL Preparat Do Odtłuszczania). Podczas tego etapu z metalu usunięte zostaną również ostatnie pozostałości po pyle, kurzu czy brudzie. RAFIL Preparat Do Odtłuszczania Usuwa Brud i Tłuszcz, odtłuszcza metalową powierzchnię i przygotowuje podłoże do malowania. Preparat dostępny jest w koncentracie do przygotowania 1,25% roztworu roboczego. Nakłada się go gąbką, szczotką, pędzlem lub tkaniną.

Warto wiedzieć!
Huśtawki ogrodowe metalowe (rozkładane lub o stałej konstrukcji) mogą wymagać rozkręcenia i rozłożenia na części. Jeżeli dysponujesz odpowiednimi narzędziami i czujesz się na siłach, aby to zrobić – zdecydowanie warto! Dzięki temu będziesz mógł dotrzeć do wszystkich zakamarków, w których może kryć się rdza lub zabrudzenia.

Krok 3: Malowanie huśtawki ogrodowej z metalu

Do pomalowania huśtawki będziesz potrzebować odpowiedniej emalii oraz podkładu – przeznaczonej do metalu, gwarantującej odporność na trudne warunki pogodowe i uderzenia, na które huśtawka jest nieustannie narażona. Najlepszym wyborem bez wątpienia będzie system RAFIL Chlorokauczuk.

{{recomended-product}}

RAFIL Podkład Chlorokauczukowy w połączeniu z emalią RAFIL Chlorokauczuk zapewnia aż 8 lat skutecznej ochrony metalu przed korozją, odporność na uszkodzenia mechaniczne (rysy, uderzenia) i zmienne warunki atmosferyczne.

Pierwszy etap to pomalowanie huśtawki farbą gruntującą RAFIL Podkład Chlorokauczukowy. Tworzy ona matową, elastyczną powłokę, a przede wszystkim zwiększa przyczepność farby, co finalnie podnosi jej właściwości antykorozyjne. Jeśli pozostawisz podłoże bez zabezpieczenia farbą gruntującą, narazisz huśtawkę na szybkie powstawanie rdzy nalotowej.

Podkład możesz nakładać przy użyciu pędzla. Wystarczy jedna warstwa (możesz zdecydować się na dwie warstwy, jeżeli huśtawka jest szczególnie narażona na rdzę, np. ma stały kontakt z wilgocią)

Po godzinie od nałożenia podkładu możesz pomalować huśtawkę emalią RAFIL Chlorokauczuk. Stworzy ona powłokę odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Emalia wyróżnia się zwiększoną odpornością na trudne warunki atmosferyczne.

Optymalne powinny okazać się 2-3 warstwy produktu. Do malowania możesz wykorzystać pędzel, wałek lub natrysk. Pamiętaj, aby kolejne warstwy produktu nakładać w czasie od pół godziny do dwóch godzin. Jeśli nie uda Ci się dotrzymać zalecanych czasów, kolejną warstwę możesz nałożyć po minimum 5 dniach.

Gotowe! Huśtawka jest odpowiednio przygotowana do malowania! Możesz mieć pewność, że farba będzie idealnie przylegać do jej powierzchni, dzięki czemu długo zachowa trwałość.

Porady dotyczące konserwacji huśtawki po renowacji

Aby huśtawka długo zachowała swój piękny wygląd, trzeba o nią właściwie dbać. Najważniejsze zadanie to regularna konserwacja huśtawki ogrodowej. Codzienna pielęgnacja huśtawki (np. z żeliwa) ogranicza się do przecierania jej wilgotną, ale nie mokrą chusteczką.

Co jakiś czas obejrzyj dokładnie całą huśtawkę. Oczyść ją starannie z piasku, ziemi, mchu czy glonów oraz innych zanieczyszczeń. Dobrym pomysłem jest zabezpieczenie huśtawki na zimę lub schowanie jej w miarę możliwości pod zadaszenie.

Huśtawki ogrodowe metalowe dla dzieci najczęściej malowane są na wyraziste, żywe odcienie, np. czerwień, zieleń czy żółć. Wypoczynkowe huśtawki dla dorosłych – wręcz przeciwnie! Ich barwy zwykle ograniczają się do podstawowych – brązu, czerni, bieli czy szarości. Niezależnie od tego, na jaki kolor chcesz pomalować swoją huśtawkę, bez problemu znajdziesz go w palecie RAFIL Chlorokauczuk – ochronno-dekoracyjnej emalii do metalu.

Malowanie natryskowe pozwala nanosić farbę szybciej, wygodniej i wydajniej. Duże znaczenie ma tu jednak właściwa technika malowania oraz odpowiednie przygotowanie produktu. Jak rozcieńczyć farbę do malowania pistoletem? Sprawdź instrukcję krok po kroku. 

Malowanie natryskowe to zdecydowanie najszybsza metoda aplikacji farby, szczególnie na dużych powierzchniach takich jak ściany, bramy garażowe czy dachy. Farba jest nanoszona równomiernie i cienko, co pozwala na szybkie pokrycie całej powierzchni bez konieczności ponownego malowania.

Malowanie natryskowe zapewnia gładkie, jednolite wykończenie bez smug i zacieków, które często powstają podczas malowania pędzlem lub wałkiem. Co więcej, zużyjesz mniej farby niż podczas tradycyjnego malowania. Dzieje się tak, ponieważ produkt nanosi się precyzyjnie na powierzchnię, bez rozchlapywania i spływania. Farba nie kapie, a do tego szybko dociera w trudno dostępne miejsca jak narożniki czy zakamarki. 

Największym wyzwaniem przy malowaniu natryskowym jest odpowiednie przygotowanie farby, która powinna być rzadsza niż fabryczny produkt. Jak rozcieńczyć farbę do malowania pistoletem? Piszemy o tym w artykule. 

Wybór odpowiedniego rozcieńczalnika

Do rozprowadzania farby natryskowo służy specjalny pistolet. Można z jego pomocą nanosić farby akrylowe, lateksowe, olejne, bejce, lakiery, lakierobejce czy impregnaty. Należy jednak zadbać o to, by farba do pistoletu malarskiego, nie była zbyt gęsta i nie zatkała dyszy. Z kolei zbyt rzadki środek zacznie spływać, przez co na ścianie pojawią się smugi. 

Właściwe rozcieńczenie farby pozwoli aplikować ją wygodnie i szybko, bez tworzenia na powierzchni kropelek oraz smug. 

Z czym rozrabiać farbę do pistoletu malarskiego? 

Wybór rozcieńczalnika zależy od rodzaju farby. Preparat musi być do niej przeznaczony. Takie informacje sprawdzisz w specyfikacji technicznej produktu lub na instrukcji dołączonej do opakowania. 

Zwykłe farby lateksowe czy akrylowe rozcieńcza się wodą. Do wielu innych produktów dedykowane są specjalne rozcieńczalniki. Jeśli np. planujesz malować dach farbą RAFIL Radach Farba Na Dach, produkt odpowiedni do jej rozcieńczenia to RAFIL Radach Rozcieńczalnik. Służy on także do rozcieńczania farb RAFIL Podkład Antykorozyjny oraz RAFIL Do Bram i Ogrodzeń.

Rozcieńczalnik należy dozować do produktu małymi porcjami. Po dodaniu każdej porcji, produkt rozcieńczany należy starannie wymieszać oraz przed aplikacją sprawdzić, czy lepkość robocza wyrobu odpowiada wymaganej i zalecanej przez producenta. Rozcieńczalnik należy też dozować dokładnie według wskazań zawartych na etykiecie i karcie technicznej farby. 

Wybierając produkt do malowania natryskowego, zwróć uwagę, czy metoda malowania jest dozwolona w przypadku danej farby. Odpowiednią informację znajdziesz na opakowaniu farby oraz w kartach technicznych dostępnych np. na stronie producenta. 

Proporcje i technika mieszania farby 

Na czym polega malowanie natryskowe? Na sprzęt do tego rodzaju aplikacji powłoki malarskiej składa się:

• pistolet malarski;
• agregat malarski ze sprężarką;
• przewód łączący oba urządzenia – wąż ciśnieniowy i dysza;
• regulator ciśnienia;
• filtr do pistoletu malarskiego.

Niezbędne będą także środki ochrony osobistej, takie jak kombinezon ochronny i maska. Sprzęt do malowania natryskowego można kupić lub wypożyczyć, co będzie zdecydowanie bardziej opłacalne przy malowaniu okazjonalnym. 

Zwróć uwagę, że wyróżniamy kilka rodzajów malowania natryskowego i wybór odpowiedniego produktu jest od tego uzależniony. 

• ‍Natrysk powietrzny niskociśnieniowy HVLP – farba rozprowadzana jest tu z pomocą powietrza o niskim ciśnieniu, maksymalnie 0,9 bar. Powstaje delikatny strumień farby, odpowiedni np. do części samochodowych, listew, stolarki budowlanej oraz do lekkich i rzadkich farb oraz lakierów. 
• ‍Natrysk pneumatyczny – rozprowadzanie farby przy pomocy sprężonego powietrza pod ciśnieniem od 3 do 6 bar. Podczas malowania wytwarza się brudząca mgiełka, a nanosić w ten sposób można tylko rzadkie powłoki, np. lakiernicze. 
• ‍Natrysk hydrodynamiczny – w tej metodzie pistolet malarski wyrzuca farbę pod bardzo wysokim ciśnieniem, sięgającym nawet 250 bar. Nie wykorzystuje się do tego powietrza, dzięki czemu nie powstaje mgiełka. To najpopularniejsza metoda natryskowego malowania powierzchni. 

W jakich proporcjach rozcieńczyć farbę do malowania natryskowego? 

Szczegółowe informacje znajdziesz w kartach technicznych danego produktu. Najczęściej jest to od 5% do 10% składu gotowej farby. Trzymaj się ściśle tych instrukcji, aby zbyt gęsta farba nie zatkała dysz pistoletu, a zbyt rzadka nie spowodowała nieestetycznych zacieków. 

Warto też pamiętać, że przed wlaniem do pistoletu farbę natryskową trzeba przefiltrować. W ten sposób usuniesz z niej grudki i zanieczyszczenia, które mogłyby zatkać dysze. Dobrze jest też zrobić test na niewielkiej powierzchni, sprawdzając, czy stopień rozcieńczenia farby i siła krycia jest odpowiednia.

Testowanie konsystencji i aplikacja

Jak sprawdzić, czy farba do pistoletu jest odpowiednio rozcieńczona? Profesjonaliści używają odpowiedniego sprzętu – lepkościomierza. 

Lepkościomierz to inaczej kubek wypływowy lub kubek Forda. Wygląda jak niewielki metalowy pojemnik. Służy do mierzenia lepkości cieczy aplikowanych produktów takich jak farby czy lakiery. Standardowy kubek Forda wykonuje się na podstawie międzynarodowej normy określającej działania służące do określenia lepkości przy użyciu kubka Forda DIN – DIN EN ISO 2431.

Jak działa lepkościomierz? 

Pojemnik ma na dole dziurkę, najczęściej jest to 4 mm przy pojemności 100 ml. Pomiaru dokonuje się przez napełnienie kubka rozcieńczoną farbą i zmierzenie czasu swobodnego wypływu całego materiału z kubka przez otwór znajdujący się w na jego dnie. Czas wypływu farby określa lekkość cieczy. Im dłużej farba wypływa, tym jest mniej lepka.

Jak używać kubka wypływowego? 

1. Wypełnij kubek farbą. Przed wlaniem farby do pojemnika dobrze ją wymieszaj.
2. Umieść kubek wypływowy z rozcieńczoną farbą na płaskiej powierzchni.
3. Zwróć uwagę, że lepkość mierzymy w temperaturze pokojowej – ok. 20 stopni Celsjusza. Temperatura powietrza ma bardzo duży wpływ na lepkość produktu.
4. Włącz stoper, aby zmierzyć czas, w jakim farba wypływa z kubka.
5. Zapisz otrzymany wynik.
6. Porównaj czas wypływu farby z optymalnym czasem zalecanym przez jej producenta. Np. lepkość farby RAFIL Radach Farba Na Dach to od 98 do 125 sekund mierzone w kubku Forda 4 mm.
7. Jeśli czas wypływu farby jest krótszy niż zalecany przez producenta, oznacza to, że farba jest za gęsta i należy ją dodatkowo rozcieńczyć. I odwrotnie – jeśli Twój czas jest dłuższy, farba jest zbyt rozcieńczona.

{{recomended-product}}

Po uzyskaniu odpowiedniej lepkości i sprawdzeniu, czy jest optymalna, możesz przystąpić do malowania. Farbę nanosi się zachowując zalecaną odległość między pistoletem a malowaną powierzchnią. Musisz też unikać zbyt długiego zatrzymywania się w jednym miejscu, ponieważ prowadzi to do zacieków.

Wiesz już, jak rozcieńczyć farbę do pistoletu oraz jak sprawdzić, czy produkt ma odpowiednią lepkość. Życzymy Ci udanego malowania i zapraszamy do skorzystania z oferty produktów RAFIL!

Korozja to proces niszczenia metalu w wyniku reakcji chemicznych z otoczeniem. Najczęściej zachodzi pod wpływem wilgoci i tlenu. W jej efekcie na metalowej powierzchni powstaje rdza, czyli tlenek żelaza.

Proces ten jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ osłabia strukturę materiału, a z czasem także uszkadza metalową powierzchnię. Korozja dotyczy nie tylko żelaza, ale też innych metali — miedzi, aluminium czy nawet stali nierdzewnej, choć jej tempo jest wtedy inne. 

Ryzyko wystąpienia korozji oraz szybkość powstawania rdzy zależy przede wszystkim od klasy korozyjności środowiska. Co znaczą poszczególne klasy? Wyjaśniamy w artykule.

Definicja i znaczenie klas korozyjności 

Warto pamiętać, że klasy korozyjności nie odnoszą się bezpośrednio do samego materiału, lecz do otoczenia, w którym znajduje się metalowa powierzchnia. Klasa korozyjności określa, jak szybko zachodzi degradacja metali w różnych warunkach środowiskowych. 

Te odgórnie ustalone normy określają więc agresywność środowiska, w którym znajduje się dany metal. Dzięki temu można precyzyjnie dobrać odpowiednie środki ochrony – farby, powłoki antykorozyjne czy inne zabezpieczenia, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu materiału.

Klasy korozyjności wprowadziła norma ISO 12944. Norma, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) w ocenie ryzyka korozji uwzględnia m.in. wilgotność, temperaturę, promieniowanie UV, obecność substancji chemicznych oraz ryzyko uszkodzeń mechanicznych. To właśnie te elementy wpływają na intensywność procesów korozyjnych, a co za tym idzie, na trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji metalowych.

Jakie znaczenie mają klasy korozyjności? Dzięki nim możliwe jest odpowiednie zaprojektowanie zabezpieczeń dla metalowych elementów konstrukcji – hali produkcyjnych, rurociągów, elementów infrastruktury. 

Przykład? Konstrukcje stalowe narażone na działanie atmosferyczne w klimatach o wysokiej wilgotności i zasoleniu (np. na obszarach przybrzeżnych) wymagają bardziej zaawansowanych zabezpieczeń antykorozyjnych niż te, które funkcjonują w suchym, wewnętrznym środowisku. W mniej agresywnych środowiskach można z kolei zastosować cieńsze powłoki ochronne. 

W praktyce klasy korozyjności środowiska wprowadzone przez normę PN-EN ISO 12944 pomagają uniknąć kosztownych napraw i zwiększają bezpieczeństwo użytkowania konstrukcji. Właściwy dobór zabezpieczeń na podstawie klasy korozyjności to inwestycja w długowieczność i stabilność każdej metalowej konstrukcji.

Korozja dotyczy wszystkich metalowych powierzchni narażonych na kontakt z wilgocią, w tym także dachów. Odpowiednia farba do zabezpieczenia dachu to RAFIL Radach Farba Na Dach.

Przegląd poszczególnych klas korozyjności

W normie ISO 12944 wyróżnia się sześć głównych klas korozyjnych, które przedstawiają różne poziomy agresywności środowiska.

Klasa korozyjności C1 – bardzo niska korozyjność

Klasa C1 oznacza środowisko, w którym ryzyko korozji jest minimalne. Obejmuje wnętrza budynków, ogrzewane i dobrze wentylowane. Będą to więc np. biura, szkoły, hotele, sklepy czy instytucje publiczne. 

Ponieważ w tego typu pomieszczeniach nie ma dużych zmian wilgotności ani agresywnych substancji, metalowe elementy narażone są na bardzo małe ryzyko korozji. W takich warunkach stosowanie specjalnych zabezpieczeń jest często zbędne i można używać materiałów podatnych na korozję.

Klasa korozyjności C2 – niska korozyjność

Klasa korozyjności C2 oznacza środowisko o niskim stopniu korozyjności. We wnętrzach obejmuje budynki nieogrzewane takie jak magazyny, hale sportowe czy garaże. Wilgotność powietrza jest tu nieco wyższa, ale nadal nie stanowi dużego zagrożenia dla metalu. 

Na zewnątrz budynków klasa ta odnosi się do terenów wiejskich, w których poziom zanieczyszczeń atmosferycznych jest bardzo niski. Choć ryzyko korozji jest tu większe niż w przypadku klasy C1, metalowe powierzchnie skutecznie zabezpieczą odpowiednie farby antykorozyjne. 

Klasa korozyjności C3 – średnia korozyjność

Klasa C3 odnosi się do środowisk o umiarkowanej korozyjności. Przykładem takich warunków są obszary miejskie i przemysłowe, gdzie występuje średni poziom zanieczyszczeń np. tlenków siarki. 

We wnętrzach klasa korozyjności C3 obejmuje najczęściej zakłady przemysłowe – hale produkcyjne czy zakłady spożywcze, w których wysoka wilgotność powietrza przyspiesza procesy korozyjne. Jeśli stosuje się tam materiały jak stal niskowęglowa, niezbędne będą solidniejsze zabezpieczenia antykorozyjne, które zapobiegną szybkiemu niszczeniu metali.

Klasa korozyjności C4 – wysoka korozyjność

Klasa korozyjności C4 to środowiska o wysokiej agresywności korozyjnej. Metal jest tu narażony na silne działanie czynników zewnętrznych. W tej klasie znajdują się więc m.in. zakłady chemiczne, baseny, stocznie czy tereny silnie uprzemysłowione, w których wysoka wilgotność oraz obecność substancji chemicznych znacząco przyspieszają proces korozji. 

Na zewnątrz do tej klasy zalicza się także obszary przybrzeżne o umiarkowanym zasoleniu. Metalowe elementy narażone na takie warunki muszą być zabezpieczone powłokami o wysokiej odporności na korozję. 

Klasa korozyjności C5-I – bardzo wysoka korozyjność (przemysłowa)

Klasa C5-I to najwyższa klasa korozyjności oznaczająca ekstremalnie agresywne warunki przemysłowe. Będą to miejsca takie jak zakłady produkcyjne, gdzie panuje bardzo wysoka wilgotność i wysoki poziom zanieczyszczeń powietrza, a metal jest narażony na bardzo szybkie niszczenie. 

Konstrukcje metalowe w takich warunkach wymagają najskuteczniejszych dostępnych powłok ochronnych, aby zapobiec degradacji materiałów. Często stosuje się tutaj powłoki wielowarstwowe oraz zaawansowane technologie zabezpieczeń. 

Klasa korozyjności C5-M – bardzo wysoka korozyjność (morska)

Klasa C5-M to alternatywa dla klasy C5-I dotycząca środowisk morskich. To tu metal jest najbardziej narażony na korozję, działanie wody morskiej, wysoką wilgotność oraz zasolenie. 

Będą to tereny przybrzeżne, porty, statki czy konstrukcje morskie takie jak platformy wiertnicze. Stosowanie najskuteczniejszych powłok antykorozyjnych jest tu absolutnie konieczne, a zabezpieczenia antykorozyjne muszą zapewniać odporność na skrajnie trudne warunki i agresywne działanie soli morskiej.

Jak dobrać materiały i zabezpieczenia w zależności od klasy

Klasa korozyjności otoczenia domu najczęściej mieści się w zakresie C1-C3. Oznacza to, że występujące tam warunki nie są szczególnie agresywne dla metali. Nawet w przypadku nieogrzewanych budynków czy wilgotnych przestrzeni poziom zagrożenia korozyjnego jest umiarkowany. 

Tereny wiejskie, podmiejskie oraz typowe obszary mieszkaniowe nie są narażone na duże zanieczyszczenia, jak w przypadku fabryk czy stref przemysłowych. Oznacza to, że C3 to maksymalna klasa korozyjności, z jaką będziesz mieć tu do czynienia. W takich warunkach można korzystać z ogólnodostępnych produktów antykorozyjnych, które w zupełności spełniają wymagania codziennego użytku. 

Będą to np.:

• RAFIL Prosto Na Rdzę – specjalistyczna gruntoemalia 3 w 1 stosowana bezpośrednio na powierzchnie stalowe i żeliwne eksploatowane na zewnątrz.
• RAFIL Do Bram i Ogrodzeń – antykorozyjna emalia przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych, ocynkowanych i aluminiowych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
• RAFIL Chlorokauczuk – farba chlorokauczukowa przeznaczona do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni stalowych i żeliwnych eksploatowanych na zewnątrz pomieszczeń.
• RAFIL Podkład Antykorozyjny – farba gruntująca stosowana na podłoża ocynkowane, stalowe i aluminiowe na zewnątrz. W zestawie z farbą nawierzchniową zapewnia długotrwałą ochronę antykorozyjną.

W otoczeniu domu klasa korozyjności nie jest kluczowym czynnikiem przy wyborze zabezpieczeń metalowych elementów. Produkty antykorozyjne RAFIL są wystarczająco trwałe, by chronić metalowe powierzchnie takie jak balustrady, ogrodzenia czy elementy małej architektury. Sprawdź szeroką gamę środków RAFIL już dziś!

Betonowe ogrodzenia cechują się dużą wytrzymałością oraz schludnym, estetycznym wyglądem. Nie oznacza to jednak, że nie wymagają okresowej konserwacji. Podpowiadamy, czym czyścić ogrodzenia betonowe, jak je zabezpieczyć przed warunkami atmosferycznymi i czym pomalować, aby na długo zachowały trwałość.

Renowacja ogrodzenia betonowego – na czym polega i kiedy jest potrzebna?

Mimo że beton to trwały materiał, który rzadko ulega uszkodzeniom, zmienne warunki atmosferyczne mogą wpływać na jego stan wizualny. Częstym widokiem są zaniedbane ogrodzenia betonowe pokryte mchem, pleśnią albo brzydkimi zaciekami.

Starzejący się płot z betonu to nie tylko problem estetyczny. Jeśli na jego powierzchni pojawią się dodatkowo uszkodzenia, pęknięcia i ubytki, których w porę nie uzupełnisz, ogrodzenie lub jego część będzie wymagać wymiany.

Aby do tego nie dopuścić, konieczna jest regularna konserwacja ogrodzenia z betonu. Obejmuje ona dokładne czyszczenie, opcjonalną impregnację i pomalowanie płotu na nowo.

Czyszczenie ogrodzenia z betonu – najlepsze sposoby

Usunięcie zabrudzeń i nalotów ze starego ogrodzenia bywa pracochłonne. Czym wyczyścić betonowy płot, nie poświęcając na to wielu godzin? Zaopatrz się w:

• myjkę ciśnieniową – to najłatwiejszy sposób, by skutecznie pozbyć się brudu i pyłu z powierzchni betonu. Jeśli nie masz jej pod ręką, możesz spłukać je przy pomocy zwykłego szlaucha ogrodowego;
  ‍
  
• ostrą szczotkę, druciak i gruboziarnisty papier ścierny – za ich pomocą usuniesz łuszczącą się farbę, a także zedrzesz mech, ślady pleśni oraz inne nieestetyczne wykwity na powierzchni betonowego ogrodzenia;
  ‍
  
• rozpuszczalnik – posłuży Ci do wyczyszczenia ogrodzenia betonowego z zacieków i trudnych do usunięcia zabrudzeń z farb, smaru czy oleju.

Zabezpieczenie ogrodzenia – czym impregnować beton?

Do kolejnego etapu remontu betonowego ogrodzenia możesz przejść po jego całkowitym wyschnięciu. Następnie zaszpachluj wszelkie uszkodzenia w jego powierzchni. Dla mchu, grzybów i pleśni zagłębienia, pęknięcia czy ubytki są najbardziej przyjaznym miejscem do rozwoju.

Dokładnie oczyszczoną powierzchnię betonowego ogrodzenia warto też dodatkowo zabezpieczyć impregnatem. Beton to dość porowaty materiał, dlatego łatwo powstają na nim trwałe plamy i trudne do usunięcia naloty biologiczne.

Czym zaimpregnować betonowe ogrodzenie, aby w przyszłości uniknąć pracochłonnego czyszczenia i renowacji? Na rynku znajdziesz produkty o różnych mechanizmach działania – od takich, które wnikają w strukturę betonu, zapobiegając wchłanianiu wilgoci, po preparaty powłokowe, tworzące na powierzchni barierę ochronną.

Remont ogrodzenia betonowego – czym je pomalować?

Renowację ogrodzeń betonowych warto zakończyć nałożeniem świeżej powłoki malarskiej, dzięki której całość będzie wyglądać estetycznie i czysto. Czym malować beton? Ważne, by wybrać preparat stworzony z myślą o wykończeniu powierzchni betonowych na zewnątrz – inaczej trwałość farby nie będzie wystarczająca.

Jaka farba na ogrodzenie betonowe sprawdzi się najlepiej? Przy wyborze zwróć uwagę na to, czy produkt tworzy elastyczną powłokę – zapobiegnie to łuszczeniu farby pod wpływem promieni słonecznych. Preparat powinien być odporny na wpływ warunków atmosferycznych, zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Pod tym kątem doskonale sprawdzi się emalia RAFIL Chlorokauczuk. Jest dostępna w 20 różnych kolorach i daje ładne wykończenie na wysoki połysk.

Pamiętaj, aby przed nałożeniem emalii dobrze zagruntować powierzchnię farbą podkładową. Dzięki temu zwiększysz przyczepność powłoki i jej trwałość. Ogrodzenie możesz malować przy pomocy pędzla lub wałka, a także – jeśli chcesz zaoszczędzić czas – metodą natryskową.