Malowanie powierzchni ocynkowanej wymaga wiedzy, odpowiednich narzędzi oraz specjalistycznych produktów. W przeciwnym wypadku łatwo o popełnienie błędu, którego skutkiem może być trwałe uszkodzenie odnawianej powierzchni. Sprawdź, na co powinieneś uważać, jaką farbę wybrać i jak jej używać, aby prawidłowo pomalować ocynkowaną blachę.

Błąd 1: zwlekanie z malowaniem powierzchni ocynkowanej

Każdy rodzaj metalu (za wyjątkiem stali nierdzewnych, powstających na skutek kosztownego wytopu odpowiednich pierwiastków) jest podatny na korozję – naturalny proces powrotu do pierwotnego stanu, w jakim występuje w rudach. Wszelkie działania, które mają na celu ochronę metali przed korozją, tak naprawdę są w stanie jedynie spowolnić to nieuchronne zjawisko. Jedną z metod, która oferuje czasową ochronę metalu przed rdzą, jest cynkowanie – pokrywanie stali warstwą roztopionego cynku. W wyniku tego procesu blacha zostaje pokryta ochronną powłoką, która odcina dostęp czynników zewnętrznych i chroni metal przed postępowaniem procesu korozji. Niestety, ocynk jest zabezpieczeniem, które działa tylko czasowo. Jeżeli chcesz cieszyć się metalową konstrukcją przez długie lata, musisz zabezpieczyć ją dodatkową powłoką. Nie czekaj, aż na powierzchni stali pojawią się pierwsze ogniska korozji.

Błąd 2: Nieodpowiednia farba do malowania ocynku

Wiesz już, dlaczego niezbędne jest malowanie ocynkowanych powierzchni. Aby odpowiednio zabezpieczyć stal, nie możesz sięgać po przypadkową farbę – konieczny jest jednak specjalistyczny produkt. Emalia do ocynku powinna posiadać doskonałe właściwości ochronne:

• zabezpieczać metal przed działaniem wilgoci,
• chronić stal przed szkodliwym wpływem wysokich i niskich temperatur,
• zapewniać powierzchni odporność na promieniowanie UV,
• tworzyć powłokę odporną na uszkodzenia mechaniczne (zarysowania, uderzenia).

Jaki produkt spełni wszystkie z powyższych wymagań? Nasza propozycja to RAFIL Radach – specjalistyczny produkt, przeznaczony do ochrony i dekoracji stali, aluminium i ocynku.

Malowanie ocynku – błędy przy wyborze farby

Nieodpowiednia emalia nie tylko nie zabezpieczy metalu w prawidłowy sposób, ale może nawet uszkodzić warstwę ocynku. Z tego powodu powinieneś zawsze wybierać tylko specjalistyczne produkty, przeznaczone do malowania tego konkretnego materiału.

Błąd 3: agresywne zabiegi na ocynkowanej powierzchni

Malowanie powierzchni metalowych wymaga szlifowania i odtłuszczenia. Niestety, postępowanie według tego schematu może się nie sprawdzić, kiedy masz do czynienia z ocynkiem. Warstwa cynku, którym pokryta jest blacha, sprawia, że powierzchnia ma niejednorodną, chropowatą strukturę. Rodzi to dwojakie problemy – z jednej strony nierównomierna powierzchnia sprawia, że przyczepność farby jest ograniczona (emalia może nie przylegać równomiernie do metalu, a powłoka może być nieszczelna). Z drugiej – w żadnym wypadku nie należy szlifować nierówności, ponieważ jest to równoznaczne ze zniszczeniem warstwy ocynku. Wystrzegać powinieneś się również silnych detergentów i agresywnych substancji, takich jak rozpuszczalniki, które mogą uszkadzać ochronną warstwę blachy ocynkowanej.

Błąd 4: nieodpowiednie przygotowanie powierzchni do malowania

Zakaz używania szlifierki czy drucianej szczotki nie oznacza, że powierzchnia do malowania, nie musi zostać odpowiednio przygotowana! Metal powinieneś dokładnie (i delikatnie!) oczyścić z brudu i śladów rdzy najlepiej za pomocą nylonowej szczotki i szpachelki, a następnie odtłuścić i wysuszyć. Jeżeli blacha była wcześniej malowana, usuń z niej luźne fragmenty starej powłoki. Pozostałą część powierzchni delikatnie przetrzyj drobnoziarnistym papierem ściernym.

{{recomended-product}}

Błąd 5: niepoprawne malowanie ocynku

Poważnym błędem jest nieuważne, niestaranne malowanie metalu. Szczególnie niekorzystnym zjawiskiem jest wielokrotne przeciąganie pędzlem w jednym miejscu – może to spowodować powstanie nierówności, która osłabi naniesioną powłokę. Wyjątkowo problematyczne w skutkach może być również niezachowanie odpowiednich przerw pomiędzy nakładaniem kolejnych warstw farby. Pamiętaj, że w przypadku emalii RAFIL Radach, po naniesieniu pierwszej warstwy powinieneś odczekać co najmniej 6 godzin, zanim nałożysz drugą warstwę emalii.

Pergola metalowa w ogrodzie to rozwiązanie, które nie tylko pięknie się prezentuje, ale także pełni ważne funkcje praktyczne – daje podporę roślinom (bardzo popularnym elementem architektury wielu ogrodów jest pergola na winogrona metalowa), zapewnia cień w upalne dni, a także może stanowić osłonę przed opadami deszczu. Niestety, w związku ze stałym narażeniem na działanie czynników atmosferycznych, metalowa pergola ogrodowa może z czasem stracić atrakcyjny wygląd. Jak ją odnowić? Po jakie produkty sięgnąć, aby pomalować pergolę? Sprawdźmy!

Metalowa pergola w ogrodzie pod lupą

Pergola to konstrukcja, którą zalicza się do elementów małej architektury ogrodowej. Najczęściej składa się ona z dwóch rzędów słupków, połączonych przy pomocy kratki i zakończonych zadaszeniem. Dość popularne są również minimalistyczne pergole, składające się z dwóch łuków, połączonych szczebelkami.

W ogrodach najczęściej spotyka się pergole wykonane z drewna lub metalu (stali nierdzewnej lub ocynkowane). Nieco rzadziej napotkać można na konstrukcje, w których łączone są różne materiały budowlane – np. cegła (wykonane są z niej słupy) i metal (na szczebelkach i zadaszeniu).

Gdzie ustawiana bywa pergola metalowa? Na tarasie, w nasłonecznionym punkcie ogrodu (np. modele, w których zainstalowane jest siedzisko) lub nad wejściem na posesję.

Pergola metalowa w ogrodzie – jak przygotować do renowacji?

Jeżeli chcesz odnowić swoją pergolę i nadać jej nowy kolor, postępuj według poniższych wskazówek.

1. Zabezpiecz otoczenie, w którym znajduje się pergola. Folią malarską zakryj ściany, posadzkę i inne elementy, które mogłyby zostać uszkodzone lub zabrudzone podczas pracy.
2. Z powierzchni metalowej pergoli ogrodowej usuń luźne warstwy starej farby, rdzę oraz zabrudzenia. Możesz wykorzystać do tego celu drucianą szczotkę lub szlifierkę.
3. Kiedy usuniesz powierzchowny brud i rdzę, zmatuj powierzchnię pergoli papierem ściernym. Jeżeli chcesz, na tym etapie możesz również sięgnąć po szlifierkę.
4. Dokładnie odpyl i odtłuść metalowe powierzchnie. Aby mieć pewność, że pergola jest dokładnie oczyszczona, możesz użyć RAFIL Preparatu Do Odtłuszczania i ściereczki, gąbki lub myjki wysokociśnieniowej.
5. Gotowe! Twoja pergola tarasowa metalowa może zostać bezpiecznie i efektywnie pomalowana na nowy kolor.

Odpowiednie przygotowanie powierzchni to klucz do uzyskania idealnego efektu podczas prac renowacyjnych. Nie spiesz się, postaraj się być dokładny i solidny – nowy wygląd Twojej pergoli z pewnością zrekompensuje Ci ten trud!

Czym pomalować pergole? RAFIL Chlorokauczuk

Jeżeli chcesz, aby Twoja pergola była chroniona przed wpływem czynników atmosferycznych, a przy tym zachwycała oryginalnym kolorem, sięgnij po RAFIL Chlorokauczuk. Emalia występuje w aż 20 kolorach, z wykończeniem na wysoki połysk. Do wyboru masz m.in. różne odcienie żółci, zieleni, czerwieni czy niebieskiego. A ponadto również bazowe barwy, takie jak biel, szarości czy czerń.

RAFIL Chlorokauczuk, stosowany na warstwę gruntującą produktu RAFIL Podkład Chlorokauczukowy, zapewnia metalowi nawet 8 lat ochrony przed rdzą. Dodatkowo emalia tworzy na malowanej powierzchni niezwykle trwałą powłokę – powierzchnia pergoli będzie dzięki niej odporna na uderzenia czy zarysowania, a także na trudne warunki pogodowe.

{{recomended-product}}

RAFIL Do Bram i Ogrodzeń a metalowa pergola ogrodowa

Preferujesz matowe lub półmatowe wykończenie i neutralne kolory? Doskonałym wyborem dla Ciebie będzie emalia RAFIL Do Bram i Ogrodzeń. Produkt występuje w trzech kolorach z wykończeniem półmatowym – szarym antracytowym, głębokiej czerni i czekoladowym brązie. Do wyboru masz również wersję matową, w kolorze intensywnej czerni.

RAFIL Do Bram i Ogrodzeń stosuj na powierzchnię zagruntowaną przy użyciu RAFIL Podkład Antykorozyjny – dzięki temu zapewnisz swojej pergoli nawet 10 lat doskonałej ochrony przed rdzą. Dodatkowo zabezpieczysz ją przed rysami czy odpryskami oraz czynnikami atmosferycznymi, takimi jak opady, wiatr, mróz czy promienie UV.

Zastanawiasz się, jak oddzielić rabatę od trawnika? A może jak stworzyć różne strefy ogrodowe? Niezbędne będą obwódki i bordery ogrodowe. Z czego zrobić obrzeża w ogrodzie? Do wyboru masz kamień, drewno, cegłę, plastik i inne materiały. Przeczytaj nasz artykuł i sprawdź inspiracje na oddzielenie trawnika od rabaty!

W projektowaniu każdego ogrodu ważnym zadaniem jest oddzielenie od siebie różnych powierzchni – rabat od trawnika, miejsca na rośliny od ścieżek, trawy od podjazdu. Najlepszym rozwiązaniem są obrzeża ogrodowe. 

W ofercie producentów znajdziesz przeróżne warianty obrzeży, obwódek i borderów, droższych i tańszych, odpowiednich do wielu stylów ogrodu i na różne metraże. W Internecie znaleźć można także sporo pomysłów na obwódki wykonane własnoręcznie. 

Z czego zrobić obrzeża trawnikowe i ogrodowe? Jaki materiał wybrać? W artykule znajdziesz odpowiedzi na te pytania.

Dlaczego warto stosować obrzeża w ogrodzie?

Obrzeża w ogrodzie pomagają utrzymać porządek i oddzielają różne strefy. Dzięki nim rabaty kwiatowe, trawniki i ścieżki wyglądają schludnie i estetycznie. Obwódki zatrzymują ziemię tam, gdzie powinna być – bez nich trawa lub rośliny mogą się rozrastać w niekontrolowany sposób. 

Warto też wiedzieć, że obrzeża chronią przed mieszaniem się różnych materiałów. To dzięki nim piasek nie przesypie się na trawnik, a kora nie wpadnie na ścieżkę. 

Co więcej, dobrze dobrane obrzeża podkreślają charakter ogrodu. Czasem są mocnym akcentem, czasem tylko delikatnym tłem. Jednak zawsze sprawiają, że ogród wygląda spójnie.

Z czego zrobić obrzeża w ogrodzie? Jak wybrać najlepszy materiał na obrzeża do ogrodu?

Jak zrobić obrzeża w ogrodzie? Pierwszy krok to wybór materiału. Zależy on od stylu ogrodu, budżetu i oczekiwań. Do dyspozycji masz elegancki i trwały kamień naturalny, ciepłe drewno, wytrzymały na warunki atmosferyczne beton czy kostkę brukową. Możesz także rozważyć plastikowe obrzeża, które są tanie i łatwe w montażu. To dobry wybór, jeśli szukasz prostego i szybkiego rozwiązania.

Wybierając materiał, warto zastanowić się, jak dużo czasu możesz poświęcić na pielęgnację obrzeży. Trzeba też pomyśleć, czy mają być tylko praktyczne, czy też dekoracyjne. Warto dopasować je do stylu całego ogrodu, żeby wszystko tworzyło spójną całość.

Materiał na obrzeże – kamień naturalny 

Jak oddzielić rabaty od trawnika? Polecany materiał to naturalny kamień – np. granit. Obrzeża ogrodowe z kamienia świetnie zaznaczą krawędzie alejek i ścieżek, zwłaszcza w ogrodach klasycznych czy angielskich. Naturalnie oddzielają rabaty i trawniki, tworząc barierę dla kory, piasku i kamyków, które mogłyby brudzić alejki.

Dodatkowo eleganckie kamienne obrzeża, wkopane równo z trawnikiem, pozwalają kosić trawę bez przeszkód. Ściśle ułożone, ograniczają przerastanie trawy na ścieżki, dzięki czemu ogród wygląda estetycznie i pozostaje łatwy do utrzymania.

W ogrodzie naturalistycznym świetnym pomysłem są obrzeża i obwódki z kamienia polnego lub otoczaków. Sprawdzą się jako obramowanie rabat kwiatowych czy drzewek ozdobnych i owocowych. 

Jak zrobić obrzeże z cegły?

Z czego zrobić tanie obrzeża w ogrodzie? Rozważ cegły – kupione lub rozbiórkowe. Obrzeża z cegieł to klasyczny, uniwersalny wybór, który dobrze wpisuje się w styl angielski, jak i w wiejskie aranżacje ogrodowe. 

Cegły można układać na różne sposoby: na płasko, pionowo lub pod kątem, dzięki czemu łatwo stworzysz ciekawą strukturę i wzory. Co warto wiedzieć o tym rodzaju obrzeża? Wybierz cegły odporne na wilgoć i mróz!

Jak oddzielić trawnik od rabaty przy pomocy obrzeży z drewna?

Z czego zrobić obrzeża trawnikowe w ogrodzie naturalistycznym, wiejskim, japońskim czy boho? Nasza propozycja to obrzeża z drewna. To naturalny materiał, który idealnie pasuje do ogrodów rustykalnych i leśnych.

Do wykonania obrzeży możesz użyć różnych gatunków drewna – sosny, dębu czy modrzewia. Drewniane obrzeża występują jako palisady, deski lub bale, co daje duże możliwości aranżacji. 

Jakie wady mają drewniane obrzeża? Nie są tak trwałe, jak kamień, cegła czy beton. Drewno wymaga impregnacji, aby było odporne na wilgoć i szkodniki. Na szczęście regularna konserwacja zapewni mu długowieczność oraz estetyczny wygląd.

Plastikowe obrzeża 

Jeśli zastanawiasz się, z czego zrobić tanie obrzeża w ogrodzie, wybierz tworzywo sztuczne. Obrzeża plastikowe to najtańsze i najprostsze rozwiązanie w ogrodzie. 

Wykonane z elastycznego tworzywa bordery, palisady i obwódki łatwo dopasowują się do kształtu rabat, ścieżek czy trawnika. Są lekkie i szybkie w montażu – wystarczy je wkopać lub wbić w ziemię, bez potrzeby użycia specjalistycznych narzędzi. W sklepach znajdziesz też tanie obrzeża z folii. 

Plastikowe obrzeża są dostępne w różnych kolorach i wysokościach, co ułatwia dopasowanie do stylu ogrodu. Choć mniej trwałe od kamienia, betonu czy metalu, będą odporne na wilgoć i zmienne warunki atmosferyczne.

Betonowe obrzeża 

Obrzeża betonowe to trwałe i odporne rozwiązanie, które świetnie radzi sobie z uszkodzeniami oraz trudnymi warunkami atmosferycznymi. Są dostępne w wielu kształtach i kolorach, co ułatwia ich dopasowanie do różnych stylów ogrodowych. 

Betonowe krawężniki często wybiera się do ogrodów nowoczesnych, gdzie liczy się prostota i minimalizm. Z kolei kostki brukowe nadają się także do ogrodów w stylu naturalistycznym.

Montaż tego typu obrzeża wymaga więcej pracy – często potrzebny jest solidny fundament i precyzja w układaniu. Betonowe obrzeża sprawdzają się jednak szczególnie w miejscach intensywnie użytkowanych, takich jak ścieżki, podjazdy czy trawniki. To nieco droższa opcja, ale trwała inwestycja na lata.

Pielęgnacja i konserwacja obrzeży ogrodowych

Aby obrzeże służyło długo i zachowało swój ładny wygląd na lata, potrzebna jest okresowa pielęgnacja i konserwacja tego elementu ogrodu. W przypadku najpopularniejszych obrzeży z kostki czy z betonu sprawdzonym rozwiązaniem jest pomalowanie obrzeży przy pomocy farby do betonu. 

Polecamy niezawodną farbę chlorokauczukową RAFIL Chlorokauczuk. Może być ona z powodzeniem stosowana do dekoracyjnego malowania podłoży betonowych i tynków cementowo wapiennych. Tworzy trwałą i elastyczną powłokę, odporną na zarysowania, uderzenia i uszkodzenia mechaniczne. Charakteryzuje się zwiększoną odpornością na działanie trudnych warunków atmosferycznych. Jest też dostępna w szerokiej gamie kolorów – z łatwością wybierzesz więc odcień farby dopasowany do innych elementów ogrodu oraz stylu jego aranżacji. 

‍

• Karta techniczna – zapis tworzony przez producenta, dotyczący konkretnego wyrobu, jego przeznaczenia, charakterystyki i stosowania.
• Symbol wyrobu – każdy wyrób posiada dany symbol, który określa typ rodzaj i jego kolor, na tej podstawie wyrób jest identyfikowany.
• Gęstość – masa 1 cm³ wyrobu oznaczana piknometrycznie w temp. 20°C; dla wyrobów dwuskładnikowych jest to wartość średnia, po zmieszaniu składników.
• Punkt zapłonu (ang. flash point) – jest to najniższa temp. materiału malarskiego, w której wytworzy on pary substancji palnych wystarczających do zapłonu w określonych warunkach zapłonu.
• Zużycie teoretyczne (ang. theoretical spreading rate) – wartość (i/m²; kg/m²; m²/l; m²/kg) podawana w danych technicznych farby; arytmetyczny wynik zależności zawartości substancji nielotnej i specyfikowanej grubości powłoki malarskiej.
• Zużycie praktyczne - zależy od wielu czynników, między innymi od zużycia teoretycznego, chropowatości podłoża, metody i warunków nakładania, wielkości i rodzaju malowanej powierzchni, a także roli powłoki w zestawie; określa się iloczynem współ- zużycia praktycznego i zużycia teoretycznego farby.
• Czas przydatności wyrobu do stosowania (ang. pot life) – max. czas, w którym wyrób lakierowy po zmieszaniu z utwardzaczem zachowuje swoje właściwości i nadaje się do nanoszenia na podłoże.
• Czas schnięcia (ang. drying time) czas przejścia ciekłej powłoki malarskiej w stałą powłokę o określonych własnościach fizycznych i mechanicznych w danej temp.
• Porowatość (ang. porosity) – zależy w głównej mierze od użytego pigmentu, charakteryzuje ją obecność w powłoce otworków i kanalików sięgających do podłoża.
• Przepuszczalność (ang. permeability) – charakteryzuje zdolność przepuszczania gazów lub par przez powłokę, zależy od własności fizykochemicznych, grubości powłoki.
• Przyczepność (ang. adhesion) – zdolność powłoki do wiązania się z podłożem lub poprzednią warstwą.
• Trwałość powłoki (ang. durability) – przypuszczalny czas „życia” powłoki malarskiej do pierwszej głównej renowacji.
• Wydajność - powierzchnia (w m2), która może być pokryta daną ilością wyrobu lakierowego tworzącego powłokę o wymaganej grubości; zależy od warunków stosowania, złożoności geometrycznej konstrukcji, warunków atmosferycznych itp.
• Powłoka termoodporna – odporna na długookresowy wpływ temp. powyżej 150°C.
• Emalia (ang. top coat) – wyrób malarski pigmentowany o wysokich walorach dekoracyjnych, zwłaszcza barwie i połysku. Jako warstwy nawierzchniowe – emalie – muszą być odporne na wpływ zewnętrznych czynników korozyjnych np. promieniowanie słoneczne.
• Farba (ang. primer) – materiał malarski pigmentowany, tworzący powłokę kryjącą – która ma przede wszystkim spełniać funkcje ochronne. Farby tego typu (gruntujące, przeciwrdzewne) nanoszone są bezpośrednio na podłoże i zawierają składniki powstrzymujące procesy korozyjne. Powinny charakteryzować się głównie dobrą przyczepnością do podłoża.
• Farba do czasowej ochrony – chroni czasowo przed działaniem czynników atmosferycznych i korozyjnych (najczęściej przez okres 6 m-cy na czas montażu, transportu, składowania).
• Farba, emalia tiksotropowa – zawiera dodatki powodujące efekt zmniejszania się lepkości pozornej (upłynnienie) w czasie działania naprężeń ścinających (mieszanie, rozcieranie pędzlem).
• Farba na gorzej przygotowane podłoże (ang. surface tolerant) – przeznaczona do gruntowania, tolerująca gorzej przygotowane powierzchnie. Posiada właściwości: stabilizacji, przetwarzania i penetracji rdzy.
• Farby chemoutwardzalne (ang. chemical curing paints) – produkt malarski składający się z dwu lub trzech składników (żywica + utwardzacz) mieszanych bezpośrednio przed aplikacją.
• Farba grubopowłokowa (ang. high build) – materiał malarski dający grubszą powłokę suchą niż powszechnie stosowane materiały.
• Lakier (ang. varnish) – wyrób malarski niepigmentowany dający w efekcie powłokę przeświecalną.
• Pigmenty (ang. pigments) – są to substancje nierozpuszczalne w spoiwie farby a ulegające w nim zdyspergowaniu. Charakterystyczne dla nich są następujące własności: barwa, zdolność krycia, niekiedy zdolności ochronne i przeciwrdzewne.
• Rozcieńczalnik (ang. thinner) – lotna ciecz nie rozpuszczająca substancji błonotwórczej. Po dodaniu do materiału malarskiego nie powoduje niekorzystnych objawów. Dodatek rozcieńczalnika wymagany może być w przypadku nadmiernego zgęstnienia wyrobu wskutek zbyt długiego lub nieodpowiedniego przechowywania. Należy jednak pamiętać, że dodatek nawet małej ilości rozcieńczalnika może spowodować duże zmiany w grubości powłoki (szczególnie dla wyrobów tiksotropowych).
• Rozpuszczalnik (ang. solvent) – ciecz rozpuszczająca substancje błonotwórczą (spoiwo). Przy doborze rozpuszczalnika zwrócić trzeba uwagę m. in. na: zdolność rozpuszczania, lotność, temp. zapłonu, toksyczność, zapach itp.
• Substancja nielotna; części stałe (ang. solids) – łączna zawartość substancji błonotwórczych, pigmentów, wypełniaczy i innych składników materiału malarskiego pozostająca na powierzchni malowanej w procesie schnięcia powłoki.